De dood in de brievenbus

De brievenbus was vol en ik inspecteerde de inhoud bij thuiskomst. Reclame voor een uitvaartverzekering. Ach, men soupeert maar een stukje van de erfenis op als ik dood ga. Vervolgens ook nog een glossy magazine van Maasbach, die - onder bepaalde condities - het eeuwig leven belooft. Als je' 't zo bekijkt is alles tot in de puntjes geregeld.

Vondeling

Dubbele punten voor degene die verzint wat er op hing.

Flard

Een herfststorm in de rug en ik fiets hard naar de stad. Alleen een beetje bijtrappen, meer is niet nodig. De wind is zo hard dat het alle mooie gele bladeren de das om doet. Morgen ligt het alles op de stoep, volgende week is het puree geworden.
Pianoconcert nummer 2 van Rachmaninoff blaast net zo hard in mijn hoofd maar de herfstbladeren blijven daar wel hangen.

20.10.2008

Het was een toevallige ontmoeting, zoals ze in Midden-Aarde zeggen. Dat is een Tolkien-citaat, maar ik kon zo spoedig niet vinden waar de precies stond en hoe exact dat citaat is. Het begon in ieder geval met een toevallige ontmoeting. In plaats van rechts had ik links gekozen op de rotonde om op die manier binnendoor naar de snelweg te rijden en bij de oprit een lifter tegen te komen.

Een verhaal in ruil voor een lift, die ruil wil ik wel aan. Een uur later zat ik weer alleen in de auto en besefte ik weer eens hoeveel werelden er zijn. Linda was op weg naar haar vriend, die ernstig ziek was, en waarmee ze samen een vakantiehuisje van een oom bewoonde. Een huisje met magnetron en centrale verwarming, zo heel anders dan de woonwagen bij het gekraakte boerderijtje waar ze zelf woonde. Met zonnepaneeltjes en zelfgebouwde windmolens. In een woongroep. Dat had ik ook kunnen worden, later als ik groot was. Liftend het land door steken. Her en der wat centen verdienen met het aanleggen van diep ecologische landschapstuinen.
Misschien. Dat had gekund. Ik trok op. De telefoon ging weer.

Three of a kind

Een bestelbusje voor mij.
Vestigingen in Leeuwarden, Houten en Dubai.

Het is vast allemaal eerder bedacht

Enfin, waar te beginnen.
Rechts van mij lag een akker. In een staat van oermodder met mist en grijsheid en regendruppels. Alsof de akker er al zo bij lag sinds de tijd dat de aarde woest en ledig was, maar dat zal wel niet want het ding was herkenbaar als een akker en die zijn pas uitgevonden nadat de aarde niet langer geheel woest en ledig was.
Ik had het pookje in de vijfde versnelling geplaatst en vroeg me af 'wat nu?'

Immers, als die hoogste versnelling eenmaal is bereikt valt er niet zoveel meer te doen onder het autorijden. Ik bedoel je kan een beetje sturen en muziek luisteren. Maar op een dag als vandaag heb je je handen blauw gedrumd op het stuur en ontdek je dat je eigenlijk de teksten van Marco Borsato veel beter mee kan zingen dan goed voor je imago is. Verder heb ik in de tunnel bij Dordt een dansje verzonnen voor MSTRKRFT's She's Good For Business dat al rijdende uitgevoerd kan worden. Desondanks is Gorinchem nog meer dan 20 kilometer en moet je niet eens naar Gorinchem nog verder. Op zo'n moment kan je mensen gaan bellen maar tegelijkertijd zit een groot deel van Nederland aan de warme prak dus die wil je ook niet storen.

Eigenlijk, zou er een soort systeem moeten zijn dat op msn lijkt. Je stapt in de auto, of waar dan ook waar je niks te doen hebt, en je meld je aan. Vervolgens zie je wie van je contactpersonen ook niks te doen heeft, en die kan je dan vervolgens bellen om een praatje te doen. Met al dat web 2.0-geweld van de afgelopen jaren is dat vast al eerder door iemand bedacht. Zo, nee, dan mag iemand het maken, zo ja, hoe heet dat systeem dan?

Zondag Fotologdag

De dealroom

De lift geeft me een sterke duw als ik opstijg naar de top van de toren. Met laptop en tas vol stukken meld ik me bij de balie. De grote ramen tonen het uitzicht vanaf dit niveau. Beneden glinstert de tramrails in de ondergaande zon. In verte tonen zich de talloze fabriekspijpen bij de haven. De dame aan de balie loodst me naar de dealroom, zoals ze de vergaderkamer noemt. Hoe commercieler de organisatie, hoe beter de baliedame eruit ziet. Dit is een zeer commerciële organisatie.

In de hoek van de ruimte staat een kijker waarmee de stad bekeken kan worden. Ik ontwaar de huizen bij het Hofpleinstation, en verderop het Kralingse Bos en de torens van Alexanderpolder. De deelnemers aan het overleg zijn echter gefocust op de spreadsheet die op het projectiescherm wordt weergegeven. Een verschil van 11,2%, zo is berekend. Beslissingen met een dramatische omvang verdienen een dramatische uitzicht, moeten beslissers vinden.

Terwijl de lopende onderwerpen worden afgehandeld schuif ik aan, pak mijn stukken en bezie de kamer. Overal sporen van onderhandelingen die al een dag lopen. De lege bakjes fastfood - noodles? - op tafel. Koffiekopjes, blikjes fris, ergens staan nog 2 taartjes en nu komen de tijgernoten op tafel. Ordners vol papier liggen op tafel, beschreven, bij sommigen in een grote chaos, anderen weten de orde te bewaren.

Na een kwartier neem ik het woord en leg een lijstje met opties op tafel. Er wordt toegehapt op het meest waarschijnlijke compromis. Ter plekke werk ik het uit. Ik sta bij het secretariaat te printen als twee Chinezen binnenkomen met koelboxen. De avondmaaltijd. De Westkruiskade is niet ver van hier, immers. Om kwart over zeven verlaat ik de toren. Mijn deel is af.

(Lucky shot)

Of het een stukje waard is weet ik niet

Vandaag rook ik mijn handen die waren gewassen met een andere zeep.
Niet alleen muziek is een herinneringsmachine, geur van zeep is dat ook.

Zondag Fotologdag

Een weekmenu

Het paste niet zo goed meer in de keukenlade, bleek toen ik iets op wilde bergen.

Pakjes voor hachee, spaghetti formaggio, kip curry kokos, bami, nasi, babi ketjap, mihoen speciaal, kleine flesjes martini (niet te drinken, over na een mislukt experiment), blikjes mais, bietjes, tuinbonen, ravioli, artisjokharten, lychees, tomatenblokjes, tomatenpuree, kokosmelk, pastasaus, potjes appelmoes, worteltjes, chutney, pesto, pakjes zongedroogde tomaten en gedroogde champignons.

Opgave: er nu maar eens een weekmenu uit maken en dat dan ook echt maken, zodat er wat meer ruimte komt.