De opstand

Vrijdagmiddag pakte ik de tram naar het centrum. De tram is vol en ik ga zitten op een van de laatste plekken terwijl anderen verkiezen te blijven staan. Buiten schemert het. Rode en witte lampen van auto's doorschijnen de vallende avond. Of het kunstlicht er toe bijdraagt weet ik niet, maar de passagiers in de tram zien er slecht uit. Zij hebben een dag van lang werken achter de rug, ik slechts een vrije dag met boodschapjes doen tussen gepensioneerden en stofzuigen. Moegestreden laten de forensen zich huiswaarts voeren.

Bij de twee na laatste halte gebeurt het. Ook vanaf hier kan je naar het station lopen, al moet je een beetje omlopen. Vier of vijf forenzen stappen over het hekwerk. en steken de driebaansweg zonder blikken of blozen over. Ze doorbreken het geplaatste stramien, een losgeslagen bende op weg naar het weekend. Wat ontbrak, was Spartacus als aanvoerder van deze rebellie. Een beetje voorstellingsvermogen blijft nodig.

Maarten blondeert bijna zijn haar

De surprise was verbazend snel klaar dit jaar. En ik heb ook acht gedichten geschreven. Zondagochtend lag ik op de grond voor het laatste schilderwerk aan de onderkant. Kiwi, volgens de omschrijving, al is goudkleurig beter van toepassing.

*Pompidom. Schilder de schilder*

Hoewel ze zeggen dat blondes have more fun was ik blij dat ik op tijd door had, dat ik bijna met mijn haar in de verfpot hing. Stroblond is aan mij toch even niet besteed.

Wat wast en wat past

Meer handdoeken gaan er echt niet bij, denk ik terwijl ik de laatste er bij prop en de deur van de machine sluit.

Ruim een uur later is de wasmachine uitgedraaid. Er had dus wél meer ingepast, denk ik als ik de handdoeken als platgeslagen kwallen in de centrifugetrommel zit hangen. Gemakkelijk nog drie handdoeken extra.

(Misschien voortaan eerst centrifugeren en dan pas wassen).

Afhalen

Donderdagavond wandelen we door de straten van Zuid. Anneke heeft daar vorige week een stukje over geschreven en dat ga ik nu ook doen. We zijn op weg naar de snackbar want van koken komt het niet op dit uur. Er hangen bordjes die vertellen dat je vuilniszakken niet op straat mag zetten behalve op de dag dat de wagen komt. Gekleurde lichten komen uit een bruin café. Ik vergeet te kijken of ze asbakken op tafel hebben staan.

Om de hoek zit Snackbar Atoom. Hemelwit TL-licht straalt naar buiten. Ze hebben loempia's en patat en kroketten, om mee te nemen. Alstublieft, ja, sambal erbij. Terwijl we wachten prik ik een paar plaatjes met de telefoon om vast te leggen wat alleen hier nog kan bestaan. De blauwverkleurde foto's van menu's. De twijfelachtigheid van wat achter de toonbank ligt te wachten om ooit opgegeten te worden. De schrootjes aan het plafond, de stoeltjes waar je net aan op blijft zitten. Naar achter, in deze ruimte die men een pijpenla noemt, nog een aantal zitjes op een verhoging. Gratis krantjes zwerven op de tafeltjes.

Thuis smaakt de patat uitstekend. Ze moeten nooit verdwijnen, dit soort zaakjes.

Doping?

De man van staal dronk louter mineraalwater.

Zonder ruis in onze oren applaudisseren wij eindeloos

Als ze het licht niet aan hadden gedaan, had ik gemakkelijk nog een kwartier door kunnen gaan met applaudisseren. Sigur Rós was prachtig, al weet ik niet of dat nu precies het woord is omdat mijn woordenschat ontoereikend is om dit te benoemen. Tijdens geluidlandschappen van tien minuten was ik de wereld vergeten - hoewel 5.000 mensen om mij heen stonden.



Niets blijft over de volgende dag dan liedjes in mijn hoofd, een verbazende lichtheid en confetti overal.

*Titelverklaring: eigenlijk wilde in ik dit stukje van wal steken over het gebruik van gehoorbescherming. Voor het eerst droeg ik oordopjes tijdens een concert. Het effect ervan - het ontbreken van een lichte suis na afloop - beviel me wel. Opdat ik over zestig jaar nog steeds kan luisteren.

Slagroom

Er viel een pakket papier in de bus van de organisatie waar ik een paar jaar geleden mee samenwerkte. Een glossy. Vlug bladerde ik er door. Dat zag er goed uit! Met de rest van de post ging het in de krantenbak.

Een paar dagen later las ik het. Na de laatste pagina overviel mij opnieuw het glossyeffect. Een hap lucht. Mooie plaatjes, pakkende quotes, een wolk zorgeloos optimisme, maar wat was nu de boodschap? Dan had het artistiekerig maar ook wat onpraktisch vormgegeven huisblaadje van voorheen meer inhoud. Vroeger was alles beter, u hoort het alweer, zelfs wat toevallig bij de post kwam.

Zondag Fotologdag

Don't let the sound of your own wheels drive you crazy

Het is vorige week &
het is donker &
het is avond &
het onder mij noemt zich A15 &
het zijn borden met plaatsnamen die ik passeer.

Papendrecht Sliedrecht Hardinxveld Giessendam Gorinchem
Is het bevreemdend dat al deze plaatsnamen 9, 10 of 11 letters hebben?
Of het volk dat ooit die streken bewoonde - de Kaninefaten hebben ook 11 letters - er een bedoeling mee heeft gehad zal een raadsel blijven.

Onderwerpkeus

Als ik pretendeer over niets een stukje te kunnen schrijven, waarom verschijnt hier dan al dagen geen stukje?
Dingen die allemaal geen stukje waard zijn:

• Vandaag heb ik voor het eerst op de Wii gespeeld. Ik voel me een beetje belachelijk, tennis spelen met een afstandsbediening.


• Vandaag chocoladebavaroisvlaai op, gisteren appelkruimelvlaai. Wat morgen?


• Ik zou Twitter de schuld kunnen geven van de stukjesloosheid. Alle ingevingen gaan daar naar toe.


• Op het whiteboard (is daar een nederlands woord voor?) stond geschreven: Moeder van alle samenvattingen. Die Amerikaanse Moab heeft toch invloed gehad op onze taal.


• Van een vriend die vegetarisch was gaan eten kreeg ik een receptenboekje met steaks (alsof ik zo'n grote vleeseter ben). Maar niet de recepten zijn interessant, maar meer nog de foto's van een boekje uit 1986.

Buitenkantsels

Tranentrekkers

Van uien snijden word ik altijd zó emotioneel.

Zondag Fotologdag