Pivot X

Ja, dat ziet er anders uit! Er wordt hier verbouwd, dus pas op voor vallende bakstenen en vliegende hamers.

Microrecensies van Foam en andere dingen

Na vanmiddag in Foam te zijn geweest:

Viviane Sassen - Flamboya: de fotografie van het verdwijnen. Vervreemdend maar het idee doorzag ik niet.

Helen Levitt - In the Street & Kees Scherer - Fotografische verkenningen. Beiden doen vintage fotografie. Dus feelgood. Dus weinig verrassend. Maar hoe feelgood is dat daadwerkelijk? Vintage is met name bij Levitt veelal bittere armoede en dus de leugenachtige atmosfeer van de tijd toen alles nog goed en vertrouwd was. Een marxistisch pamflet ontbrak, wou ik maar zeggen.

Aanvankelijk wou ik deze microrecensies op Twitter gooien, maar ze overschrijden de 140 lettertekens. Walter wijst er vandaag op: bloggen is over, minibloggen is het nieuwe ding. Sommige schrijvers beweerden dat ze een compleet oeuvre moesten schrijven om één zin te kunnen schrijven (ik kan even niet vinden wie, dubbele punten voor wie het antwoord heeft). Met bloggen is het wel een beetje hetzelfde. Je komt één essentie tegen, en daar komt dan een verhaaltje om heen. Twitteren is kaler: je komt meteen met de uitsmijter, zonder spanningsopbouw, omdat je simpelweg geen ruimte hebt voor spanningsopbouw in 140 lettertekens.
En dus gemakkelijker voor de gemakzuchtige blogger, die enkel zijn uitsmijter maar hoeft te verzinnen en daarna weer haastig verder kan gaan met de volgende klik. Misschien is er ruimte voor een eigen niche binnen de Slow-beweging, Slow Blogging? Tsssk, die bestaat ook al twee jaar. Internet, er blijft geen originele gedachte meer over.

The Quick Brown Fox

Als blogger of bloglezer typt u vast een heleboel. Vele boodschappen gaan immers via teksten heen en weer. Dan heeft u vast ook door dat een toetsenbord na verloop van tijd wat van z'n oorspronkelijke glans begint te verliezen. Tijd voor schoonmaak. Alle toetsen eraf wippen, in een sopje en vervolgens afdrogen. Normaal vind ik dat gepiel met bestek al lastig, maar een 125 toetsen is wel een boel drogen.

En dan moeten de toetsen er weer op. Oh ja. Hoe zat dat ook weer? Ja, QWERTY maar hoe zaten './;][ en \ ook al weer op het toetsenbord? Je kan niet even op internet kijken wat de standaardlayout is, want zonder toetsenbord valt er weinig te googlen. Dus wordt het een puzzel. Misschien leuk voor de 3e kerstdag, nadat u alle gezelschapsspellen wel hebt gezien?

Er was wel wat omgedraaid, bleek toen ik weer verder typte (omdat ik veelal blind typ had ik dat bij M en N pas laat door).

Jaarlijstje (4 en slot)

Het gebeurt die ochtend. Voordat ik een overhemd uitzoek, kijk ik even op traphic.nl naar de verkeeromstandigheden. Ik klik nog even iTunes aan, een liedje erbij. iTunes kiest Conor Oberst. There's nothing that the road cannot heal.. De files lijken mee te vallen. Het gebruikelijke risico bij Valburg staat nog niet op de kaart aangegeven. De kaart is roodgekleurd, in de Randstad, die ik vandaag alleen maar verlaat.

Van de voorspelling klopt niets meer als ik de A50 oprijd. Langzaam eet de file mijn reservetijd op. Ik neurie. There's nothing that the road cannot heal.. Dat neuriën zal nog de hele dag zo doorgaan.

Conor Oberst - Moab

***

2008 werd helemaal het jaar van IJsland. Niet alleen vanwege bevroren banken, maar ook vanwege de zegetocht van Sigur Rós. Eerder dropte ik ze al in een kopje koffie op Station Den Bosch. In maart keek ik Heima - de eerste film die ik volledig via Youtube keek. Tevens werd ik gewezen op hun prachtige clips (kijk eens naar
Glosoli). In juni kwam Meo sui ? eyrum vio spilum endalaust (excusez-moi voor die IJslandse tekens die ik niet op mijn toetsenbord kan vinden). In november kwam een oorverdovend concert in de HMH. In december kwam het jaarlijstje. En daarin stonden ze bovenaan.

Sigur Rós - Inn? m?r syngur vitleysingur'

Jaarlijstje (3)

Met iPod op shuffle sta ik voor de stoplichten rechtsaf klaar. Plots klinkt een stevige rif uit Metallica's One. Met een rapper die eroverheen rapt 'What you know 'bout me'. In alle wijsheid heeft iPod een nummer uitgekozen van Girl Talk, een van de leukste projecten van dit jaar. Girl Talk maakt een remixalbum met een ontstellend aantal nummers in 53 minuut 21 gemixt. Een feest der herkenning, luidt een clichématige uitdrukking maar zoals veel cliché's waar. Tegelijkertijd een beetje een gimmick, maar uw belangstelling waard.

Girl Talk - Feed The Animals (download het album voor elke prijs die u wilt betalen, mag ook gratis)

*

Via dEUS ontdekte ik Black Box Revelation. De revelatie uit Vlaanderen, dit jaar. En dan moeten ze nog doorbreken in Nederland, want dat optreden op Metropolis was vooral heel hard, en niet eens heel erg goed. Maar goed, blues/rock'n roll doet doet altijd z'n uitwerking wel, en aangezien de heren nog piepjong zijn, denk ik dat we nog meer mogen vernemen dan het album Set Your Head on Fire. Zeer geschikt om op de iPod te zetten en dan in de keuken tijdens het koken van de spaghetti te beluisteren, en flink in het rond mee te springen. Bijvoorbeeld. Maar er zijn vast nog veel meer toepassingen te verzinnen.

Black Box Revelation - I Think I Like You - clip opgenomen in de authentieke Antwerpse voetgangerstunnel.

*
In plaats van een koud jaarlijstje, dit jaar een verhaaltje bij de opvallendste nieuwe muziek van het jaar.

Jaarlijstje (2)

De eerste tonen van Machine Gun klinken als de telefoon gaat. Tot dan toe heb ik de auto gevuld met de klanken van Third, het album van Portishead. Ondergedompeld in desolate en hoekige elektronica probeer ik het gevoel van complete ontzetting dat ik had bij de eerste luisterbeurten terug te halen. Samen met We Carry On is het een van de meest compromisloze nummers van dit album. Peter belt als ik bij afslag Bunnik van de snelweg af ga. Onderwerpen die vast ook wel zouden kunnen wachten tot ik teruggekeerd ben uit dit spervuur van beats. Telefoons wachten echter niet. Ik draai de volumeknop maar naar beneden en neem op.

Portishead - Machine Gun

*

Life in Technicolor was twee minuten hoop. Hoop dat Coldplay een goed album zou kunnen maken, waarin nog iets van de magie van Parachutes zou weerklinken. Niets daarvan. Coldplay wil de grootste band op de planeet zijn, en maakt een popalbum waar de gitaar ver te zoeken is. Viva la Vida is een zeer middelmatige plaat met maar een paar lichtpuntjes.

Coldplay - Life In Technicolor

In plaats van een koud jaarlijstje, dit jaar een verhaaltje bij de opvallendste nieuwe muziek van het jaar

Jaarlijstje (1)

Als ik mijn jas bij de garderobe wil afgeven, kom ik er achter dat ik geen cent meer op zak heb. Wel een stapel plastic, maar daar betaalt men niet mee. Met een stempel op de hand snel ik naar buiten, naar het nabij gelegen winkelcentrum. Ik ren een stuk, het miezert ook nog. Bij een filiaal van de ABN Amro trek ik twintig euro uit de muur. Terwijl ik sta onder een schrootjesplafond komt een landloper aanlopen en grapt of ik voor hem ook even een half miljoen wil pinnen. Kredietcrisis, roep ik terug, er is geen geld meer.

a balladeer - Mary Had A Secret

*

In de trein spreken twee vrouwen over methodes van kinderopvang. Althans, het gaat over een bepaalde club die veel participatie van ouders vraagt maar dan ook heel goed. Ik beluister de iPod, op zoek naar nummers die ik onder een fotoreeks kan monteren (iets dat ik achteraf niet doe). Later spreken ze over Cat Power, dat het zo'n mooie vrouw is, en wat hun favoriete album dan is. 'Cat Power', denk ik, 'nooit over nagedacht hoe die er uit ziet'. Net als zij ben ik onderweg naar Paradiso, waar ze een wisselvallig concert zou geven. En waar de belichting ook niet dusdanig was dat de mooie vrouw goed tot uiting kwam. Jukebox blijft echter een geweldig luisteralbum.

Cat Power - I Believe In You

In plaats van een koud jaarlijstje, dit jaar een verhaaltje bij de opvallendste nieuwe muziek van het jaar.

De winterschilder, aub

Het was op een laatherfstige middag, een maandag. Je kon zeggen dat de omstandigheden niet optimaal waren. Zware bewolking. Met de altijd overbodige laptop loop ik het gemeentehuis binnen. De gevel was ooit wit. Tien of vijftien jaar geleden had een burgemeester hier gestaan om een lint door te knippen, zich niet realiserend hoe tragisch de aanblik nu zou zijn. Een gebouw dat ooit strak en wit was, waas nu voorzien van grijze vlekken. Ik sloeg mijn ogen neer en snelde naar binnen.

Kerstkaartanalyse

Het is populair om kerstkaarten te versturen die iets met het goede doel te maken hebben. Veelal staat er een logo op van de charitatieve instellingen, waaruit de ontvanger dan kan afleiden dat er ook een deel van het geld naar het goede doel is gegaan.

Dat is tot daar aan toe, maar de brief die ik donderdag ontving, sloeg de plank goed mis. Een brief van een toonaangevende organisatie met als strekking: wij verzenden geen kerstkaarten dit jaar, maar in plaats daarvan hebben wij een storting gedaan bij een goed doel. Maar jezelf daarvoor wel even goed op de borst kloppen in een brief naar al je relaties om hen te laten weten hoe goed je wel niet bent. Stelletje hypocrieten.

Met vriendeljke groet,

Luid applaus voor de column van Frits Abrahams van vandaag.

We vinden ?Hartelijke groeten? of ?Met vriendelijke groet? te afstandelijk ?n te afgezaagd,
en we walgen van ?Doei!? en het Brabantse ?Hou doe?, om nog maar te zwijgen van ?Hou je haaks?. Daarom zoeken we wanhopig naar equivalenten: ?Hartelijke groet? (het is er maar ??ntje, maar hij is wel alleen voor jou bestemd), ?Veel groeten? (je kunt er hele wagonladingen bij denken), ?Groetjes? (ik vind je liever dan ik openlijk durf te bekennen) en ?Groet? (ik ben een man uit ??n stuk). (wel even de hele column lezen)

Want ja, hoe sluit je een mail dan werkelijk goed af?

Aan zee

Zondag Fotologdag

That building looks like a - I don't remember the word... fyrtorn.
- Ah, vuurtoren or lighthouse. Norwegian shouldn't be to hard to learn.

# 2088

Less is more

Vraag vijf economen hun mening en je krijgt vijf verschillende antwoorden (zes als er eentje naar Harvard ging). (Edgar R. Fiedler).
Dit citaat werd gebruikt in een column in NRC Handelsblad, anderhalve week geleden. Ik was niet de enige geweest die de zaterdageditie goed had gelezen, bleek in het overleg waar ik maandag bij zat. Iemand verkondigde dat je vier economen een vraag kan stellen, dat je dan vervolgens vier antwoorden krijgt, maar dat er zelfs vijf zijn als er eentje naar Harvard ging.

Toch grappig dat er één econoom uit het verhaaltje was verdwenen tussen zaterdag en maandag.

Zondag Fotologdag

Meer dan deritg gedichten op een avond

Het is zeer effectief om twee weken tevoren op je weblog te schrijven dat je al acht gedichten hebt geschreven.
De rest wil immers niet achterblijven.

Wie bij de supermarkt werkt

Is gewaarschuwd want voor je het weet komt een fotograferende weblogger langs die deze repeterende vorm wel interessant vind.

Onderwereld

Over boeken

Na anderhalf jaar heb ik de bundeling Drie goede romans van Herman Brusselmans uit. Want hoewel 's mans humor onmiskenbaar is, heb ik wel het gevoel na deze 718 pagina's tomeloos gewauwel voldoende van deze Vlaamse schrijver te hebben gelezen om de overige 47 romans uit zijn uitstulpend oeuvre te kunnen overslaan.

Dat schiet op. Nu de rest van de literatuur nog even lezen en dan ben ik klaar. Heeft een van u overigens Onze Oom van Grunberg uitgelezen? Zo ja, gebeurt er nog wat na pagina 150? Ik hoef het plot niet te weten, maar al wat Grunberg doet is zijn personages in een immorele situatie brengen en dat vervolgens flink uitsmeren. De dynamiek, die in de vorige boeken wel aanwezig was, ontbreekt nogal.

Failure notice

Min of meer in opdracht stond ik wat foto's te maken bij het lokale bezoek van Sinterklaas toen een mevrouw mij aansprak. Of ik een paar foto's wilde maken als haar zoontje zo dadelijk bij Sinterklaas mocht komen. Hij had een kleurwedstrijd gewonnen in de categorie acht tot tienjarigen. Maar natuurlijk wilde ik dat wel. Wat dat kostte, vroeg ze. Oh, niks, antwoordde ik, verbaasd dat een paar foto's meer maken geld moest kosten.

Na de prijsuitreiking kreeg ik het e-mailadres van meneer. Het werkt niet. En ook niet de acht variaties op het adres, met een extra punt en een voorletter minder, die ik daarna nog probeerde. Niemand via Hyves in de juiste leeftijdscategorie te vinden, en meer dan dertig mensen met die achternaam in deze stad in het telefoonboek.

Nu kijk ik bijna geen tv meer, maar weet u misschien of er nog van die tranentrekkende programma's zijn waarin Wendy van Dijk dan kwijtgeraakte personen weer opspoort?
Zo ja, dan kunt u uw brief met dit verhaal naar het postbusnummer van SBS 6 sturen.

Voor eeuwig verloren

Sinds twee weken heb ik een nieuwe telefoon. Braaf typte ik al mijn contacten over. Bij een volgende keer hoeft dat niet meer, want ik kan ze nu met Bluetooth synchroniseren.

Pas later bedacht ik dat ik wel mijn bewaarde smsjes niet had overgezet. Met de oude simkaart zijn ze nu elektronische flessenpost bij het huisvuil geworden.