Zinsnede (10)

Ze wilde (...) mijn gedachtenwereld in stevige winterkleren wurmen. Saai maar onverslijtbaar, bovenal waterdicht. Voor mijn moeder waren redeneringen en kledingstukken hetzelfde: ze moesten goed sluiten, terwijl ik niets liever deed dan lethargische middagen lang lanterfanten in de hangende tuinen van Babel en in mijn open nachtkleed, trots op mijn ontluikende welvingen, de ziggoerats der boeken beklimmen.

Uit: Erwin Mortier - Godenslaap

Een smsje zou toch leuk zijn

Ok ik heb zojuist de Amerikaanse economie een bestedingsimpuls gegeven. Krijg ik nu een bedankje van Obama?

Rafr Roest

Zondag Fotologdag

Want doelloos dwalen is ook zo wat

Met moeite peuter ik de auto tussen twee andere geparkeerde auto's vandaan. Het is woensdagavond en ik begin aan een rustige rit naar huis. Ach, mooi buurtje is het hier, denk ik als ik door de natgeregend straten rijdt. Als het niet op Zuid had gelegen, was het hier al lang veryupt. Eerder die avond heb is het verhaal over het andere huis definitief geworden. Binnen een paar maanden komt er een verhuizing. Misschien is dit wel de laatste keer dat ik hier op bezoek ben. Zou toch jammer zijn, dit is een fijne plek om af en toe te komen. Alleen al om de plek. En misschien om de snackbar.

Misschien moet ik een advertentie plaatsen: vrienden gezocht op Zuid. Dan kan ik er tenminste nog met een gegronde reden langsgaan.

Mars!

In vele steden krijgen mensen met een laag inkomen een speciale stadspas (Amsterdampas, Rotterdampas, U-pas, Ooievaarspas), waarmee ze kortingen kunnen krijgen bijvoorbeeld zwembad, museum, sportvereniging of bibliotheek. Van een bibliotheekmedewerkster begreep ik dat in haar bibliotheek niet alleen boeken met deze pas kostenloos kunnen worden geleend, maar dat er ook een tegoed op de pas staat om jaarlijks voor 40 euro aan DVD's te lenen. Het tegoed op die pas kan ook gebruikt worden om een kopje koffie te nuttigen in de bibliotheek. Of om iets te eten. En dus komen er mensen langs om hun tegoed in een keer uit te laten keren door 40 Marsen uit de snoepautomaat te trekken. 'Boodschappen doen', noemen ze dat, vertelde de bibliotheekmedewerkster.

Nomen est omen (niet dus)

Voor mij rijdt, in een busje dat ooit wit was, en een nummerbord dat nauwelijks leesbaar is, schoonmaakbedrijf Euroclean uit Amersfoort.

Ken uzelf, zei Socrates reeds

Identiteiten wissel je als een paar sokken: elke dag andere. Maar soms is het wat verwarrend dat jij altijd de drager bent van die identiteit.

Het werd culturele zondag en ik zou meedoen aan een architectuurrondwandeling. Op bezoek bij een kleine bouwblokje in de binnenstad. Een stukje nieuwbouw te midden van oude panden, waar ik nooit goed naar gekeken had. Vanzelfsprekend was ik op tijd. Iets te veel op tijd eigenlijk, men noemt dat ook wel te vroeg. Enige mensen stonden voor het conservatorium te wachten. Ik sloot me bij hen aan. 'Ah, bent u van de rondleiding?' vroegen ze mij en ik moest dat ontkennen. Even later stelden nog een paar mensen de vraag of ik de gids was. Blijkbaar zie ik er wel architecturig uit.

Ik kreeg een golf-clinic aangereikt. Weer een nieuwe identiteit waarin ik me zou kunnen hullen. Een man die met een stokje tegen een balletje slaat en veel invloedrijke vriendjes heeft, dat zou ik kunnen worden. Als ik dat wilde. Ik heb het maar even laten zitten.

Noties bij een omweg

Omfietsen is het vandaag de dag. De bouwput breidt zich langzaam uit en eet steeds meer stukjes rechttoe-rechtaan fietsroute op. Om alles te omzomen met hekwerk.
Omfietsen dus. Tegen de koude wind die waait tussen de bomen die geen beschutting geven, langs die fletse kantoren waarvan je je afvraagt of ze er ooit als nieuw uit hebben gezien. Toch zijn ze nog niet zo oud, weet je uit ervaring. De straat is hobbelig door gravende boomwortels, de onregelmatige stenen doen je fiets aritmisch kraken en piepen. De lucht toont bewolking die vanuit het westen de stad in komt drijven. Het zal straks regenen op de terugweg maar voor nu ga je nog een keer op je trappers staan. Hier vlakbij is je bestemming.

Het model

Of u nu stil wilt staan, vroeg de illustrator aan de man met de puntneus en het kuifje.
'Zo ja, zo gaat dat goed' En dan uw hand richting het paaltje uitstrekken. Mooi jasje draagt u trouwens, prachtig wit met een zwart uiteinde.'

Dag vissen

Neil Shubin schreef De vis in ons, een fascinerend boek over onze voorouders. En dan niet diegene van tien generaties terug, maar over onze voorouders, twee miljoen generaties geleden. Via studies van fossielen, embryo's, skeletten en dna laat hij zien hoe met name structuren en werkwijzen van ons lichaam zijn terug te voeren op onze voorouders. Vissen, reptielen, zoogdieren, maar ook wormen en eencelligen. Evolutie, dat soms een wat afstandelijk en droog onderwerp kan lijken, komt in zijn boek tot leven door tal van voorbeelden en behapbare hoeveelheden. Zijn schrijfstijl is misschien wat Amerikaans te noemen, maar wie daar doorheen prikt, kijkt naar een paar avondjes lezen weer eens anders naar de wereld om zich heen.

Om maar niet te spreken van de consequenties. Zou ik niet eens vegetariër moeten worden? Want de heersende moraal eist dat we niet aan kannibalisme doen (het koken van onze soortgenoten in een grote pot en deze vervolgens opeten). Maar op de keper beschouwd zijn al die vissen dus ook onze soortgenoten, al loopt die verwantschap wat verder terug in de geschiedenis. Hmm. Verontrustend, dit.

Midwinteravond

Mijn paspoort verloopt binnenkort. In de kerstvakantie ging ik naar Burgerzaken voor de aanvraag van een nieuw paspoort. Ik bevroor bijna onderweg. (Akkoord, ik overdrijf, maar dat doe ik graag als het koud is. Geef mij maar 33 graden hittegolf).

Vanavond ging ik onderweg om het op te halen. Burgerzaken doet namelijk alleen aan kantoortijden en een koopavond. Om niet weer koude handen te krijgen, gunde ik mezelf de rit met het openbaar vervoer (tram en bus zijn verwarmd). Als ik had geweten dat ik twintig minuten overstaptijd had gehad op het busstation had ik wellicht toch de fiets gepakt. De afgelopen jaren heb ik echter vaker in de metro in Parijs gezeten dan in de bus in mijn eigen stad, dus mijn kennis van de busritfrequentie in eigen stad was wat achterhaald.


Op het busstation zag ik een grote collectie sjaals, handschoen en mutsen. Ik heb slechts een sjaal. Misschien moet ik ook een muts en handschoenen aanschaffen, met dit aanhoudende winterweer. Boven in de stationshal hoor ik luid rumoer en een schreeuwerig rijmpje over gas en Hamas. Zou de lokale FC een wedstrijd tegen Ajax spelen? (Dat het winterstop is realiseer ik me pas als ik dit stukje schrijf).

Terwijl ik uitstapte bij Burgerzaken bedacht ik dat ik mijn oude paspoort thuis had laten liggen. En zonder het oude paspoort in te leveren zou ik geen nieuwe krijgen. Ik heb dan wel geen muts, ik ben er wel één.

Foto's zijn van de bushalte op de terugweg.

Estafette

De lucht is volkomen helder blauw en het regent. Een meter of vijftwintig voor mij spuit een zwarte Renault zijn voorruit nog eens schoon. Met 120 kilometer per uur wordt de ruitenwisservloeistof gelanceerd en beland met stof en al op mijn voorruit. Ik kan nog net iets zien, maar straks zal ook ik mijn ruit schoon doen maken. Op de pekelvlaktes van de A12 ontstaat zo een estafette van door te geven vuil, want wie rijdt achter mij?

Op de fiets

Kerstvakantie bestaat uit het veelvuldig fietsen naar de stad, zo komt het me voor. De noordelijke route of de zuidelijke route, ze ontlopen elkaar niet zoveel. De noordelijke lijkt iets korter maar is lelijker, heeft vreemd genoeg vaker regen en heeft meer stoplichten. Ik ben niet zo'n liefhebber van stoplichten, ook niet op de fiets. Stilstand is achteruitgang, heeft eens iemand gezegd.


Op weg naar de stad passeerde ik het ding. Ik zeg: het ding, omdat ik niet weet wat het is. Noem het een kruispunt en je doet afbreuk aan de hogere gebouwen die er rondom geposteerd staan. Noem het een plein en zie dat het eigenlijk vooral een asfaltvlakte is waar vier wegen elkaar uitgebreid begroeten. Noem het een verkeersplein, en zie dat dat ook geen juiste omschrijving is omdat fly-overs en turborotondes ontbreken.


Kerstvakantie bestaat uit het veelvuldig fietsen naar de stad. Driemaal raden wat ik dadelijk ga doen. Ik zal een andere route nemen.

Kans op extra oud papier

Kan ik nog iemand blij maken met 4 weken grats NRC Handelsblad of 6 weken weekendabonnement op diezelfde krant?

Nachtrit

De ruiten zijn niet bevroren als ik de auto in stap, om tegen het advies van de ANWB in, 's nachts naar huis te rijden. Bijna draai ik bij het uitrijden de achterkant tegen een lantaarnpaal aan. Het is maar goed dat ik daar vroeger gestoeprand heb en nu ongeveer weet waar de lantaarns staan.

Het stuur om en langzaam optrekkend, de weg voelen. De verwarming enige minuten op maximaal vermogen om het minder koud te krijgen. Er ligt al dagen ongeopend een flesje mineraalwater in de auto. Dat is nu een blok mineraalijs geworden. Ik ben benieuwd wat er van die bubbels over is als ik 't ding binnenkort open.

Alleen met de radio ben ik op de snelweg. Rob Stenders vermaakt ons in een nachtprogramma, en belt Guus Meeuwis om diens voicemail in te spreken. Ver voor me gaan nog wat auto's. Ik ben de koning van de eerste tot en met de derde baan en cruise control is mijn vazzal. Ik zap wat rond en doe mee met de riff uit Bad to the Bone. Er is weinig mist te zien en het vriest gemiddeld een graad.

Pas bij de stad, bij het opdraaien van de ring lijkt er een zekere mist te hangen. Kruitdampen waaien me tegemoet. Als ik voor het laatste stoplicht sta te wachten - op niemand, maar het licht stond op rood - vraagt een luisteraar Born Slippy aan. Heel goed, denk ik, alleen jammer dat ik bijna thuis ben. Ik gooi de volumeknop op 17. De straten en het plein zijn uitgestorven en ik zoek een plekje. Versnelling vrij. Motor uit. Handrem omhoog. Lichten uit. Langzaam wordt het donker in de auto. De extase van Underworld barst los op de radio. Ik kan het nog niet over mijn hart verkrijgen de sleutel er uit te trekken en zo een einde te maken aan deze stampende trein. Tweeduizendnegen is begonnen.