Dat de moderne mens wel eens last kan hebben van overgewicht, is geen nieuws. We hebben immers onze hele historie moeten kampen met hongersnoden en schaarste, en was even bunkeren in een korte periode van overvloed een middel om te overleven. Bunkeren zit in onze genen, zou je kunnen zeggen. Tot zover vertel ik niets nieuws.
Na een uur ploeteren in het baantjesbad om dat lichaam een beetje in vorm te houden loop ik het zwembad uit, moe maar voldaan. Vlak voor de uitgang staat de Mars-automaat. De wil is sterker dan de genen. Vandaag nog wel.
Aan de stadspoort staan wij elke ochtend met velen, te wachten tot de poortwachter ons inlaat. De poortwachter is streng en laat slechts sporadisch zijn ophaalbrug op. Het licht op rood, het licht op groen. Ik oefen nog eens op het woordelijk meezingen met de Bright Eyes. En mijn blik raakt de achteruitkijkspiegel en ik, haper, and there's a word I can't remember / and a feeling I can not escape. Kolenzwarte ogen die een blik naar nergens in het bijzonder kijken, in kleine autootje met gedateerde stoelbekleding.
Kolenzwarte ogen, dat is geen originele metafoor en klinkt bovendien als een anglicisme, maar is niet alles al eens gezegd? Het doet er niet toe.
Het stoplicht blijft op rood staan en ik besef me ineens dat een achteruitkijkspiegel vooral eacute;eacute;n kant op werkt: achteruit. Je voorganger zie je nauwelijks. Het doet er niet toe.
Een moment verstrikt in mooie zwarte ogen van een jonge vrouw in een klein fordje. Tot de poortwachter de stad openmaakt, en ieder zijn weegs gaat.
Laat ik beginnen met een uitroep: Oh! Kon het elke dag maar vakantie zijn! Dan kon ik tenminste lekker doorrijden, zoals vandaag. Handen losjes aan het stuur, cruisecontrol aan. En jullie konden allemaal veel vaker met vakantie, ook dat nog!
Terwijl ik zo rondtufte op de mieters lege Veluwe en de aura's van herten bewonderde en ook nog uitkeek voor de trajectcontrole, bedacht mijn maag dat 'ie honger had. En dat een kauwgompje niet genoeg was. Ik herinnerde me een broodzakje dat in het dashbordkastje moest liggen. Een gevuld broodzakje, met vier boterhammen, gesmeerd, al sinds donderdag. Donderdag was ik voorbereid op een broodje onderweg met smeerpaté en groentespread. Maar onverwachts kwam er lunch met broodjes en zo bleef dit boterhamzakje gevuld in de auto liggen. Tot vanavond. Ik maakte het zakje open en rook eens, in de verwachting kokhalzende neigingen te krijgen. Hoeveel dagen is smeerpaté houdbaar buiten de koelkast, immers? Niets van verrotting te ruiken. Het rook vooral uitgedroogd.
Jaren geleden was het spelletje in de Arbeidsvitaminen: Win met het begin. Benoem op basis van het intro zo spoedig mogelijk de titel en artiest van liedje. Nog altijd leuk om te spelen op een regenachtige zondagmiddag (morgen dus) met een goed gevulde iTunes-bibliotheek. En uiteraard is er ook een weblog aan verbonden.
Ook leuk om te spelen in de auto, met de iPod op shuffle. Hoewel het me wel wat begint te verontrusten dat ik reeds op basis van de klank van het applaus in sommige live-opnames de titel kan benoemen. Tijd voor nieuwe muziek, misschien.
Toen P. vorige week zijn koffie in een theeglas uit de automaat tapte, riep M. dat dat een gevangenisgewoonte was.
Koffie in een theeglas dan, niet de koffie uit automaten. Hoewel kantoren, waar veel koffie uit automaten wordt gedronken, ook als gevangenissen kunnen worden gezien. Maar het voert te ver om hier een analyse in de stijl van Foucault op te gaan voeren.
De vraag is eerder of het bevestigd kan worden of koffie in een theeglas een gevangenisgewoonte is. Hoewel ik er al een week over nadenk, ken ik niemand die in de gevangenis heeft gezeten. U misschien?
Bij Gouda lijkt het nog alsof het allemaal wel mee zal vallen. Redelijk ongeschonden ben ik de Brienenoord overgekomen en de polder ingescheurd. A20 af, A12 op. De zesde rit op de A12 in vier dagen. Morgen nog een keer heen en weer. Meer ergens, even verderop, begint het ongemerkt voller te worden.
Het zenuwachtige gerace, korte afstanden, allemaal minimaal 120 willen rijden. Om half zeven is de file opgelost, maar de drukte niet weg. Snelweg rijden is schaken, altijd een paar zetten vooruit kijken. Dit is een potje snelschaak.
Terwijl ik meezing met Fleet Foxes en langzaam opga in dit spel van adrenaline, wordt ik me gewaar van de macht die ik nu heb. Stel nu dat, stel nu dat, stel nu dat ik nu het stuur om zou werpen en mijn auto dwars op de eerste en tweede rijbaan zou werpen. Hoeveel zou ik er meenemen? Wat zou de score zijn? Vijf? Tien?
- Hee, Wouter, kijk eens wat ik in mijn brievenbus trof! Wat is er Jan-Peter? Ik ben druk de begroting aan het repareren. Tien miljard korten op zorg en onderwijs, dat valt nog niet mee! Maar het zal wel belangrijk zijn, dat je zo binnen komt stormen, laat dat briefje eens zien?
- Kijk eens wat die man allemaal kan! Haha, zijn er problemen met Bianca, dat je hiermee aankomt?
- Nee, kijk dan, hij doet ook hopeloze problemen! Hmm, dat is wel interessant, ja. We kunnen het op z'n minst proberen, we hebben tenslotte gezegd geen enkele maatregel uit te sluiten.
- Maar ik dacht, vind André dat wel goed, dat occulte? Geen enkele maatregel uitsluiten, zei ik toch? Jij hebt zo'n handige blackberry, bel 'm maar meteen!
Van de 41 LinkedIn-vriendjes die ik ondertussen heb gespaard ('t zijn net voetbalplaatjes) hebben er 10 een achternaam die beginnen met de letter B.
(Nee, tot 2 minuten geleden wist ik ook niet (meer) wat Kurtosis was. Een Griekse ovenschotel had ook redelijk geklonken. Andere mogelijke betekenissen van Kurtosis zijn welkom).
Tevoren ben ik telefonische geïnstrueerd om in de parkeergarage te gaan staan en dan de lift te nemen naar de bovenste verdieping. Boven is het een glazen adelaarsnest dat uitkijkt over de bossen, de rivieren en de stad. Geen toeval in een stad die Arendshuis genoemd zou kunnen worden.
De hellingbaan waarover ik de auto de parkeergarage in laat rijden is nogal stijl. Voldoet vast niet aan de geldende normen voor de hellingshoek. Als ik de auto later naar buiten rijdt, raakt de neus de onderkant van het wegdek. Zonder schade, blijkt na inspectie.
Terwijl ik in de parkeergarage naar de lift loop komt M. aangereden. Grijze Audi. Hij zwaait, parkeert en terwijl wij samen voor de lift staan te wachten begint hij meteen over de twee vragen die hij nog voor mij had. Als we de lift in stappen, voegt nog een derde persoon zich bij ons. Hij maakt meteen een praatje met de onbekende. Elevatorpitch, goed gedaan. Maar hij heeft een Mba, ik niet.
Een golf. Verder kom ik nog niet met de zoektocht naar een geschikte metafoor. In september leek het nog zo'n leuk grapje, de de dubbelzinnigheid van Fortis' slogan Here today, where tomorrow. Een grapje en weer verder met het verzetten van bergen werk. Werk genoeg, immers.
Maanden verstreken. De kranten schreven het ene na het andere onheilsbericht, maar ach, dat zijn kranten, dat is maar op papier. Alsof de golf maanden nodig heeft gehad om de Atlantische Oceaan over te rollen - van Wall Street dwars door een economische doolhof van afhankelijkheden naar hier. En nu voel je langzaam je voeten natter worden.
Alternatieve metaforen zijn het kaartenhuis of de dominostenen, maar die spreken me toch minder aan dan de golf. Heeft u nog geschikte metaforen?
De wachtruimte telt 4 houten stoeltjes en een tafeltje waarop een hoge en wankele stapel tijdschriften ligt. Ik kom de ruimte binnen en posteer mij aan de balie. 'Jawel', zegt de assistente, 'u wordt zodadelijk geroepen'. 'Jahoor', antwoord ik, 'Ik neem even plaats'. Terwijl ik op een van de vier stoeltjes ga zitten, hoor ik mijn eigen taalgebruik. Ik neem plaats. Dat is geen taal, dat is louter eufemisme, dat is de taal van gerobotiseerde receptionistes, volledig geconditioneerd.
Dit alles overdacht ik terwijl ik zat op het houten stoeltje. Ergens midden in de stapel tijdschriften ontwaar ik een VN. Interessant. Maar de stapel valt vast om als ik 'm grijp, dus grijp ik 'm niet. Tijd verstrijkt. Mensen komen en gaan op de vier stoeltjes. Autochtoon en allochtoon, gesegregeerd door een stapeltje tijdschriften. Gebrekkige integratie, hoezeer de VN in dat stapeltje ook stukken kan schrijven over de noodzaak ervan. Geef mij er de schuld niet van, ik had er alleen maar plaatsgenomen.
In een lege supermarkt
draaien ze dat lied van Bløf over Zeeland
heb ik de neiging heel hard mee te zingen maar houd ik me in
die mensen zouden wel eens kunnen denken dat ik raar of gek ben,
de volgende Kim de G word.
Die prei hoe durven ze die nog te verkopen -
dat wordt dus iets anders - wat is een plausibele vervanger
Drie jongens in een BMW 3-serie, antraciet of donkergrijs
muziek waait uit hun openslaande deuren
niet dat lied van Bløf trouwens
Weblogger schrijft boek. Het begint een trend te worden. Na Walter, Merel Roze en nog een aantal anderen, kwam er ook een boek van Mies. En over drie maanden komt het boek van Louter. Stond die rss-reader al regelmatig erg vol, nu gaan ze ook nog boeken produceren, die webloggers. Lezen zullen wij. Of ook een boek schrijven, om niet achter te blijven.
Tegennatuur is twee verhalen in een boek. Enerzijds is het een essay over natuurbehoud in de VS, en de strijdige belangen die ervoor zorgen dat er monsterlijk complexe oplossingen ontstaan. Voorbeeld is de verdeling van drinkwater in Californië: zowel landbouw, steden als natuur vragen meer water dan er feitelijk beschikbaar is. De verdelingssystematiek is punt van discussie, en onderwerp van scherts. Anderzijds is Tegennatuur een roman over Grad, een jonge wetenschapper die over dit thema een bestuurskundig boek aan het schrijven is met een Amerikaanse professor. Zijn worsteling met menselijk verhoudingen lijkt op het andere onderwerp: tegengestelde belangen leiden tot gekunstelde oplossingen. Het verhaal over de dubbelzinnigheid van natuurbehoud is mijn inziens het meest interessant.
Ooit vergeleek Mies het schrijven van weblogstukjes met het bakken van kroketjes: kleine, krokante hapjes die je even tussendoor kunt wegwerken. Als een weblogstukje een kroket is, dan is dit boek een zeer stevig volkorenbroodje. Misschien wel iets te stevig: het boek is zodanig gevuld met ironische observaties dat het de vaart uit het verhaal ontneemt. In een weblogstukje kan dit binnen de (gemiddelde) 250 woorden; in een boek ligt dat iets anders. Niettemin, een leesbaar boek; een waardige vertegenwoordiger van de boekschrijvende webloggers.
