Een stukje internostalgie

Dan nog iets. Encarta gaat sluiten. Oh ja, dat bestond dacht ik. Daar kopieerden wij onze werkstukken van, toen er nog geen wikipedia bestond dat je over kon nemen en geen google was om het op te zoeken. Dan was er wel een vriendje die zo'n cd-rom had met een encyclopedie erop. Ergens moet het een tussentijdperk zijn geweest, een paar jaar, eind jaren '90. Er was nog geen makkelijk doorzoekbaar web (of ik kon niet met Altavista omgaan), maar je hoefde teksten niet langer uit boekjes over te schrijven.

(...)

Een beetje bladeren op de harde schijf en er is een stuk over China. 12 november 1999, 12 uur 51 opgeslagen.

China, Volksrepubliek (officieel: Zhonghua Renmin Gongheguo, kortweg: Zhongguo; Wade-Giles-transcriptie: Chung-Hua Jen-Min Kung-Ho Kuo), republiek in Oost-Azië, 9!571!300 km2, met 1,217 miljard inw. (126 inw. per km2); hoofdstad: Peking (Beijing). Munteenheid is de renminbi of RMB-yuan, die verdeeld is in 10 jiao. De jiao is verdeeld in 10 fen. De nationale feestdag is 1 oktober, de dag waarop in 1949 de Volksrepubliek een feit werd.

Koffie

Dan vertel ik dat ik vlak bij Albert Heijn woon. Op 50 meter zeg maar.
Dan antwoord hij 'Oh dan kan je dus elke dag tot 9 uur 's avonds koffie halen'
Dat voordeel had ik het nog niet eerder gezien.

Een doktersroman

De chirurg is een patriciër; stelt zich met zijn achternaam voor, of sterker nog: wordt voorgesteld als Professor G. Terwijl de chirurg begint met snijden en boren neemt hij met zijn assistente het weekend door. Thomas ligt in het ziekenhuis, wegens een acute appendix. En die huisarts had nog zo gezegd 'Ga maar gewoon bier drinken met carnaval'. En Peter, hoe is het met Peter? Zijn proefschrift ligt nu bij de drukker. Wat zou een gepast cadeau zijn? Een heel klassiek cadeau is natuurlijk een horloge. Is hij een horlogedrager?, vraagt de chirurg. Hij draagt nog altijd het oude duikhorloge van Rob, antwoord de assistente. Dat is dus al vergeven. En dokter peinst verder, over andere mogelijkheden.

Zomaar

Wel laat ik dan ook nog eens proberen alles in een stukje te verbinden. Zonder vooropgezet plan beginnen aan een alinea en maar eens zien waar die eindigt. Met kans op ontsporen, maar dat is de laatste tijd in deze stad wel vaker het geval. Ik hoop overigens niet dat mijn stukjes mede tot gevolg hebben dat niemand meer naar Woerden en het overig Westen des Lands kan reizen.

Nee dan in Rotterdam, daar weten ze pas wat doorrijden is. Hoewel iedereen aan de voorkant buitengewoon cynisch was, werkt het gewoon, met die OV-chipkaart. Sterker nog: het is reuzegemakkelijk, ondervond ik de paar keer dat ik de afgelopen maand met de metro ging. En dan overhoor je ook nog de een van de Nederlandse deelnemers van het youtube-orkest, die ergens ter hoogte van de Rijnhaven zit te vertellen hoe ze twee dagen platgebeld werd door alle media. Een aanvraag voor een diepte-interview op filmvanalledag.nl heb ik toen maar laten schieten. Sowieso doe ik niet zoveel diepte-interviews hier, maar misschien is dat een leuk ideetje?

Nee verder doe ik enkel verstandige dingen. Mijn belastingaangifte is op tijd verzonden, de vloer is gestofzuigd, ik heb gezond gegeten en daarbij juist op tijd de dingen met een twijfelachtige houdbaarheidsdatum in één maaltijd weten te verwerven zodat niets weg hoefde. Er is weer brood en melk in huis en mijn aanvullingen vitamine C zijn verwerkt. De planten hebben water en pokon, de verwarming hoeft niet aan dus met die korting op de energie van Nuon schiet ik niks op, dat schoot ik toch al niet want ik zit niet bij de Nuon, de sokken zijn gestopt en de hond is uitgelaten. Tot de overige verstandige keuzes behoort nu te gaan slapen en niet langer deze onzin uit te kramen.

Drijvend

Fait divers

Bij het stoplicht stond een rood Golfje. U kent ze wel. Genre vroem vroem vrrrrrrroeem. Linksaf voorsorterend ging ik naast hem staan. Dat viel tegen. Uit zijn houding kwam meer adrenaline dan uit zijn uitlaat.

*

Voorprogramma speelt de hoofdact weg. Uw aandacht voor Frank Turner

*

Vrijdag. Een maartse middag. De lente is begonnen. Ik denk vroeg naar huis te kunnen rijden, maar beland in een tomeloze file. Zo eentje die vroeger maakte met mijn autotjes op het speelkleed. Zo een waarbij het kruispunt vastloopt en vast blijft zitten als in zuidelijke landen. Toeteren. duwen, trekken. Af en toe barst het verkeer open als een zwerende wond die wordt doorbroken en schiet alles in beweging. Na anderhalf uur was ik dertig kilometer verder.

38.852

Ziekenhuis

Het is hier net een vliegveld. Blauwe borden met directions, gele voor arrivals (in de parkeergarage dan). Pijlen en grote letters en zoom van een airco, altijd ergens een systeem dat bliept. Blauw plastic kuipstoeltjes staan in het gelid rondom een tijdschriftenstapel. schreef ik in het opschrijfboekje uit de rechterbinnenzak terwijl ik wachtte tot ik aan de beurt was.

Na de behandeling had ik een stuk minder aandacht voor de omgeving. Ik twijfelde zelfs even over met de lift gaan, maar daarvoor had ik toch minstens een rollator moeten hebben.

Buurvrouw

Schrijver schrijft een weblog maar publiceert deze alleen in boekvorm. Deze wonderlijke constructie koos Vrouwkje Tuinman voor haar boek Buurvrouw. Een weblogboek over het huis waar ze werkt en over haar buren in dit woongebouw., Anekdotes, geschreven in een koele stijl, soms wat absurde observaties. Ouderwets lijflog* dus. Veelal korte stukjes van een pagina of minder. Voor een ieder die liefhebber is van het genre: nu in boekvorm verkrijgbaart.

*Ligt het aan mij of is dat woord aan het uitsterven?

Naar huis

Mijn fiets is vastgeklonken aan het rolhek van het automobielbedrijf. Ik maak het slot los uit de innige omarming met het koude staal en fiets naar huis.

Q is good for you, schreeuwt een rode reclamezuil. Dat bepaal ik toch zelf wel, hopelijk?

In een bovenwoning brandt nog licht. Een kerstboompje met sierverlichting voor de ramen. Het is half maart en niet koud meer.

Zeven lantaarns is het bestijgen van de brug. Dat weet ik nu. Dat heb ik donderdag geteld. Dat klopt nog steeds. Ik kom zonder verzuring boven.

En het galmt, mijn zacht zingen in het trappenhuis. Alles draait. Alles draait. Alles draait.

Wilhelminaplein

Door een ruit

Agnatic Succession

Agnatic Succession is een band die net op het randje van het emo-territorium bivakkeert. De teksten zijn emo, geen twijfel, de vocalen ook. Het album Summon The Blood drukt een definitieve stempel op het imago van dez band. Er zijn momenten van pure schoonheid, zoals de opening met sfeervol pianospel van 'Hello Dearest Love', dat daarna met een explosie van dynamiek van start gaat en uitmondt in een episch emo-anthem. Lang geleden dat iemand zich zo overgaf in zijn muziek zonder te verzuipen in zelfmedelijden. Zuivere uithalen worden moeiteloos afgewisseld met het betere gefrustreerde scream-werk. Minpunt is dan wel dat de zang te veel naar achteren is gemixt.

Laten we hopen dat we Agnatic Succession snel eens in Nederland te mogen verwelkomen. Indie-emo als deze verdient niet minder.

.

Of nee, toch niet. Deze muziek kan je niet beluisteren. Het is spelletje voor regenachtige dagen (via Rena, plaatje hiervandaan, tekst recensie hiervandaan geplukt).

1- Go to "wikipedia." Hit “Random article”
or click en.wikipedia.org/wiki/Special:Random
The first random wikipedia article you get is the name of
your band.

2- Go to "Random quotations"
or click www.quotationspage.com/random.php3
The last four or five words of the very last quote of the
page is the title of your first album.

3- Go to flickr and click on “explore the last seven
days”
or click www.flickr.com/explore/interesting/7days
Third picture, no matter what it is, will be your album
cover.

4- Use photoshop or a similar program to put it all
together. It shouldn't take you more than 30 minutes.

5- Post it to flickr and tag the friends you want to join
in.

6-Ask those friends to give suggestions on what type of
music the band would play.

De lente vliegt noordwaarts

Verschijningen

Op het plein voor de deur staat al weken een Dixi. Met telefoonnummer erop. 078 642 4000. Waarom, vraag ik me af; ik heb nog niemand er gebruik van zien maken. De stratenmakers die een stoeprandje kwamen verleggen zijn ook al weer vier weken weg. Niemand die zich er druk om lijkt te maken. Vandaag of morgen is 'ie vast weg. Of niet. Misschien zijn ze gewoon vergeten dat 'ie er staat.

In de trein (56)

Stiltecoupé, wijst een pandante mevrouw in de trein aan voor twee luidruchtig pratende lads. Het blijft interessant postfortuynistisch vraagstuk, handhaving van regels in de openbare ruimte. Wiens regels, namelijk, en wiens ruimte?
Ok, we zullen stil zijn, brommen de kerels en de rest van de reis praten ze op zachte toon verder.
Mevrouw ontvangt even later op luide en vrolijke toon een sms.