Autoalarm (2)

Bij de winkels. Een vol parkeerterrein. Autoalarm gaat af.
(...)
Autoalarm gaat af.
(...)
Autoalarm gaat weer af. Iemand heeft z'n kinderen in de auto laten zitten en is zelf een boodschap gaan doen.

Autoalarm gaat weer af.

Autoalarm (1)

Zelf 's ochtends wil het niet meer fris zijn. Ja, om zes uur, als ik slaapdronken de balkondeur openschop. Maar wakker, gedoucht en ontbeten stap ik de voordeur uit. Warm alweer. Een autoalarm gaat af. Een oude man, overhemd, geel jasje met een medaille opgespeld loopt langs.
Ze moesten die dingen verbieden, wordt u er ook niet gek van
- Dat valt wel mee, en gelukkig ga ik weg, antwoord ik terwijl ik naar de auto stap.

De dagen erna valt het autoalarm me vaker op. Scherp afgesteld blijkbaar.

Dag, gesprek van de

Hoe ouder je wordt, hoe meer vroeger er ontstaat. Dat lijkt triviaal. Maar wie zelf ergens stil staat ziet anderen bewegen, ziet anderen veranderen. En verzamelt steeds meer verhalen over vroeger.

Begin jaren '90, een Prot.Chr. basisschool. Van de rekkelijken, niet van de preciezen, want er bestond een playbackshow. Een van de kinderen deed steevast Michael Jackson na. Omdat mijn muzikale wereld zich beperkte tot Kinderen voor Kinderen en de klassieke muziek van mijn ouders, begreep ik weinig van het waarom. Net zoals het expliciete van het in het kruis grepen ons ontging. Jaren later werden Bad en Black or white arbeidsvitaminenhits, maar betekenis kreeg het nooit.

Wel. De koning is dood, leve de koning.

Nog een dag

Op de terugweg beland ik in de file bij de Bilt. In de weilanden bij het KNMI staan koeien Potteriaanse scènes uit beelden. Ik probeer een foto met de telefoon te maken. Het mislukt.

De planten krijgen water in plaats van rode wijn.

Dat het achteraf heel grappig is dat je blijkbaar zo'n macht had in de discussie dat op procedurele gronden wordt bepaald dat bepaalde kritische vragen niet gesteld mogen worden.

Perenijs. Nog maar eens.
Majoraan. Voorpret.

Alles draait

Het is niet dat ik geen overburen heb die 's avonds ogenschijnlijk hun appartement aanharken.

Of dat ik het decor niet herken, van bordkarton en gewichtig doen. Als het een functie zou hebben, zou ik het haarscherp opschrijven, alle rituelen, de balts, de holle vormen.

Of een terras waar dan op een naastgelegen tafel de digitale rechten van Zwartboek worden verhandeld. Het inrijden van de Zeeburgertunnel. Een BMW Cabrio met twee keer lange blonde haren. Dwars door Badhoevedorp. Nog meer koffie. Zwart met suiker aub. Dat bord 'Groene Hart' waarachter iemand een vraagteken heeft gezet. Oude zeeklei of droogmakerij. Old Amsterdam of komijn. Er is geen plot. Er is geen plan. Alles draait.

Relictenlandschap

Terug fietste ik door de nieuwbouwwijk. Hoewel je van nieuwbouw nauwelijks kan spreken als de oudste delen al tien jaar oud zijn en het einde de komende tien jaar nog niet in zicht is. Ik zoek naar herkenningspunten en probeer er lijn in te ontdekken. Overal half afgemaakte stroken busbaan, viaducten in aanbouw en tijdelijke verhardingen. Talloze bordjes met omleidingen. En borden waarop weer een nieuw project met droomhuizen wordt gemaakt. Niet dat er veel van de grond komt nog.

Tussen alle nieuwe structuren herken ik nog oude dingen. Niet omgeploegde weilanden. Groen waar nog geen bulldozer over heen is geweest. Boerenschuren die om onduidelijk reden nog niet zijn gesloopt maar waar al vijftien jaar niet meer wordt gewerkt. Overblijfsels. Relicten. Een relictenlandschap, besloot ik, terwijl ik het viaduct opklom om terug te keren naar de versteende stad.

Het zou een decor kunnen zijn in een ander stukje, maar dat diende zich nooit aan. Ik googlede de term. Deze blijkt te bestaan in Vlaanderen.

Vondsten

In een land van rijtjeswoningen

Gamma doet een draadloze speakerset voor buiten in de aanbieding. Het is zomer tenslotte. De buren terroriseren was nog nooit zo goedkoop.

Insomnia

Bij de supermarkt koopt een jongen een hele tray energiedrankjes.
Hij wil vast tot volgende week donderdag wakker blijven.

Zoons van zestien

Op het terras bij de nieuwbakken concertzaal zit een man. Hij bestelt een witbier en wacht overduidelijk. Uit de gebouwen brult een dragonder. Alsof je naast een snelweg zit. Ik maak een praatje met hem omdat ook ik op deze zwoele zomeravond op het terras zit. Voor mij een cola light. Over een paar uur zal het gaan onweren, is ons voorspeld. Nu is het nog een langzame warmte. Ik leg hem iets uit, over wat daar binnen gebeurd, over wie daar speelt. Over hoe die muziekstroming geduid kan worden, over de muzikale en de uiterlijke kenmerken.

'Maar mijn zoon is daarbinnen. Hij is zestien. Ik wist niet dat hij van dit soort muziek hield' stamelt hij in zijn zachtmoedig Brabants accent. 'Tja, je bent zestien en je wil wat' probeer ik om zijn inlevingsvermogen wakker te maken. Hij moet toch ook zelf zestien geweest zijn, ooit. Maar het helpt niet meer. 'Ik dacht dat ik mijn zoon kende'. Hij leegt zijn glas en gaat een eindje verderop ijsberen.

Traumdeutung

Ik droomde nieuwsberichten verzorgd door het ANP.
In Pakistan is een mammoet gevonden, in het ijs van Himalaya. Wetenschappers hielden de ontdekking geheim en smokkelden het beest het land uit want bekendmaking kon leiden tot lokale onrust en dat stimuleerde weer het ontstaan van geheime politie.

Honingraat

Gevonden

Op Centraal rond spitsuur. Golven reizigers doorklieven de stationshal. Het is er als aan het strand: golven komen aanstormen, breken kapot, vallen in stukken en druipen weer langzaam af. Na enige afwachten op een vrij plekje heb ik een bankje gekozen midden in de stationshal. Rondom me is het een serie van ontmoetingen. Er was ooit zo'n tv-programma over afscheid nemen en weerzien op Schiphol. Me dunkt dat je er op Centraal ook een kan maken.

Het meisje dat naast me zit op het bankje grijpt haar telefoon uit haar tas en belt. 'Hee waar ben je' vraagt ze, om te vervolgen met 'Ik ben ook op het station'. Ze staat op en ziet degene die ze zoekt werkelijk een bankje naast haar zitten. Slechts een manshoge prullenbak zorgt ervoor dat ze elkaar niet zagen, al zijn ze maar een meter van elkaar verwijderd.

Misschien moet ik zelf ook maar eens bellen. Het is immers al... zes minuten over de genoemde tijd. Of misschien nog wat geduld betrachten - geduld is immers een schone zaak. Voor ik beslist heb of ik ga bellen gaat mijn telefoon over. Waar ik precies ben. Of ik ook al op het station ben. Ik ga staan en doorzoek de golven reizigers, draai wat rondjes omdat ik niet weet in welke richting ik moet kijken. Ik ben gevonden, wordt mij verteld, en het telefoongesprek beëindigd.

In gedachten

Vervolgens rijd ik terug naar huis. Rotonde stoplicht stoplicht stoplicht stoplicht oprit snelweg klaverblad snelweg afrit stoplicht stoplicht stoplicht. Ik denk na over de implicaties. Met deze interpretatie verandert de zaak. Maar gezien de heikele status van dat onderdeel, dat nog steeds niet is vrijgegeven, is de discussie voorlopig theoretisch en zou toetsing moet uitwijzen wat de feitelijk waarde is. Daarmee is discussie overigens niet minder interessant. Want als je dat zou kunnen, wel, dat opent perspectieven.

Daarnaast speelt Marissa Nadler haar gitaarliedjes op de radio ter voorbereiding op vanavond. Ik probeer vandaag haar teksten te doorgronden maar kom niet verder dan dat ze letterlijk kleurrijk zijn. Rood, blauw, zwart, geel, groen, zilver, allen komen ze voor in haar lange uithalen.

Het is groen en ik trek op. Maar mijn voorganger vertrekt niet zo snel. Vanwaar dat? Geen afgeslagen motor, de auto gaat nog vooruit. Verkeerde versnelling. Dan pas zie ik het: voor me, op de baan links van me, liggen glasscherven. Twee auto's rijden naar de kant. Daar moet, vlak voor me, een aanrijden zijn gebeurd. Niks van gemerkt. Voortaan minder diep na denken.

Maar waar ik ook keek, geen wolk die op Arafat leek

Stalen zenuwen

Het doseerstoplicht voorkomt dat al de auto's in één keer de snelweg op scheuren. Het licht gaat op groen, op rood, op groen, op rood. Zodanig dat slechts twee auto's tegelijk de snelweg betreden. Dat voorkomt opstoppingen. Slimme jongens en meisjes, die verkeerskundigen.

Zo sta ik vele ochtenden in de rij voor zo'n doseerstoplicht. Mits je voldoende afstand neemt bij het aansluiten in de rij én stalen zenuwen hebt, hoef je niet mee te doen met het onregelmatige gas-remmen-gas-remmen spelletje van je voorgangers, maar kan je in plaats daarvan je eerste versnelling het werk laten doen. De bal het werk laten doen, zeggen de aanhangers van de Hollandse voetbalschool altijd.

En stalen zenuwen creëren nog meer mogelijkheden. Immers, een beetje kijken naar het gas-rem-spelletje van je voorgangers verveelt al snel. Zappen om te onderzoeken of Veronica nog een leukere plaat heeft dan 3FM heeft ook niet zoveel zin, want vermoedelijk draait geen van beide stations een plaat. En dus bekijk je wat medeweggebruikers doen terwijl je staat te wachten.

De nieuwe Revu lezen.
Een plakkaat mascara aanbrengen.
Zich nog eens uitrekken.
In het luchtledige praten
(dat is dan handsfree bellen).

Tegen de tijd dat je hun bezigheden hebt geïnventariseerd, staat het stoplicht voor jou alleen op groen en ligt de wijde wereld voor je open.

Alpha

Na bijna 14.000 foto's met de Z740 werd het tijd voor iets 'zwaarders' - een Sony Alpha 300.