Nachtzicht

Soms

Soms is het heel fijn om een telefoon mee te hebben om mee te spelen.

Als je je verveelt bijvoorbeeld.

Om deze uitspraak kracht bij te zetten ook even op dit weblog

De boogjes

Al maanden, misschien een jaar, wordt afslag Hooggelegen verbouwd. Voor degenen die het niet kennen, het bestaat uit een boven de snelweg gelegen rotonde met twee kleine boogbruggetjes (foto).

al een jaar of 20 rijd ik regelmatig daarover. Het is vreemd, maar ik hecht me aan een stuk beton. Hoe ouder men wordt, hoe meer vroeg er ontstaat maar hoe minder er van vroeger overblijft. In infrastructuurland doet men niet zo erg aan nostalgie (stoomtreintjes daargelaten), maar ik hoop stiekem dat ze deze bruggetjes in een museum plaatsen. IJdele hoop, waarschijnlijk slopen ze die dingen en komt er een saai vierkant viaduct voor in de plaats. Er wordt op de locatie al maanden fanatiek met zand geschoven. Het nieuwe krijgt langzaam vormr. Elke keer rijd ik juichend over één van de bruggetjes. Nu kan het nog! Elke keer weet ik dat het de laatste keer kan zijn.

Nu ben ik er al drie weken niet geweest. In de krant stond iets over de openstelling van een nieuw viaduct.

De mogelijkheid van de Périphérique

Ze vertelde een verhaal over een rit naar het zuiden van Frankrijk. Verhalen daarover zijn veel verkrijgbaar deze weken. Ze kwam op de périphérique. Het was druk, het was hondenweer, er was een spervuur aan afslagen en de Fransen lieten haar er niet tussen. Met veel schelden was ze heelhuids thuisgekomen.
Het gesprek sprong over op een ander onderwerp, zoals dat gaat met gesprekken.

Van de week passeerde ik het Prins Clausplein. Vier lagen beton en fly-overs. Het verhaal over de périphérique schoot me weer te binnen. Eigenlijk zou ik het op moeten schrijven en aan moeten dikken. Een horrorverhaal op de périphérique, waar het motto is - Hotel California - you can check out anytime you like, but you can never leave. De elementen voor de sfeer had ik al: regen, zenuwachtig rijdende Fransen die geen ruimte geven waardoor je de juiste afslag mist maar beland op een eeuwigdurende rondweg, vloeken en schelden. Wellicht zou ik een verbinding moeten maken met de route die de périphérique volgt. Dat is de voormalige stadsmuur van Parijs. Daar zal wel eens een leger zijn gesneuveld, en wat doet het beter in het horrorgenre dan rusteloos dolende geesten?

Het verhaal heb ik niet geschreven. Horror is niet mijn genre.

Wie wat bewaart, die heeft wat

Gisteren had ik een ordner nodig dus ik trok ik een staande ordner uit de kast. Een bak papier, drie jaar niet bekeken. Als ik heel eerlijk ben mocht dat wel eens weg. Ik ben goed in opbergen maar slecht in weggooien. In een andere ordner kwam ik een artikel tegen over de hopteelt in Kent (dubbele punten voor degene die auteur weet te googlen). Dat zit sinds 2001 in een ordner. Maar weggooien, dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen.

Vandaag zocht ik in mijn cd-stapel naar de cd waar Een eigen huis op staat. Ondertussen kwam ik cd-roms tegen met vijf tot tien jaar oude programma's. Toast en Virtual PC voor MacOS 9. Reclamecd-roms van Rijkswaterstaat. Fifa 2000. Backups uit 2004.

Eigenlijk zou ik het eens uit moeten zoeken en wat weg moeten gooien. Max organiseerde een discussie over ieders computergeschiedenis. Als vervolg hierop: wat doet u met uw oude cd-roms? Weggooien, bewaren of vermarktplaatsen?

~696

In de hal

Op enige afstand staat een groepje van vijf mannen in pak te wachten.
Ze spreken over files.
De Brienenoordbrug wordt genoemd. Toen dat opgelost was liep het vast bij het Terbregseplein. Een ketting is zo sterk als de zwakste schakel, immers.
Waar zouden we zijn zonder files? Er zou geen gespreksonderwerp meer over blijven.

In de trein (57)

Je kon er een speld horen vallen

Voor de derde keer was mijn de naad van het dure pantalon los. Ik had weinig zin speciaal daarvoor alweer naar de stad te rijden met dat dingen. Per saldo ben je toch drie kwartier kwijt, en dat is toch veel in een weekend waarin je alle touretappes integraal wil bekijken en ook nog wat andere dingen wil doen.

Ik wandelde naar de plaatselijke kleermaker. Klein zaakje, weggestopt onder een winkelluifel tussen de fietsenmaker en de Turkse pizzeria. Een groot ijzeren raster voor de ramen tegen inbraak. De kleermaker kan ter plekke de reparatie maken. Hij neemt plaats achter een van de vier naaimachines die staan opgesteld. Op een rij achtereen, om productie te kunnen draaien. Het zou een sweatshop kunnen zijn. Ik ben de enige klant in de zaak en kijk eens om me heen.

Een foto en een bedankbrief van een jong echtpaar dat hier de zeegroene trouwjurk liet maken. Talloze doosjes en potjes gevuld met toebehoren. Een kalender. Een foto van de grote Moskee in Mekka. Drie dozen Enkhuizer Jodekoeken. Zoveel vreedzame coëxistentie, daar zouden ze in het Midden-Oosten eens een voorbeeld aan moeten nemen.

Appels en peren, nogmaals

Een netje perssinaasappels hing aan mijn ringvinger terwijl ik met meer boodschappen en de krant in de hand de voordeur open deed. Twee kilo aan je ringvinger is toch net te zwaar.

Aan het aanrecht vroeg ik me af waarom het perssinaasappels waren geworden en geen ander fruit. Dat al wat ik in huis had gehaald had toch weer een hele weg rond de aarde afgelegd. Met elke sinaasappel in huis neemt mijn ecologische voetafdruk weer toe.

Dus, wat je eigenlijk zou moeten hebben, is dat op een product niet alleen staat aangegeven wat de prijs is, en wat de ingrediënten zijn, maar ook dat er op staat hoeveel aarde je daarmee consumeert. En dat je niet alleen op basis van smaak of calorieën een dieet zou kunnen inrichten, maar ook op basis van ecologische voetafdruk. Hiermee kan je een extra dimensie toevoegen aan de keuze tussen een kiwi en een appel in de supermarkt.

Stichting Natuur en Milieu, leest u mee? Tijd voor een proefproject?

Appels en peren

Hoe breng ik mijn peren toch aan de man in deze tijd, dacht de ondernemer. Kijk, Apples, dat loopt wel. iPhone, iPod, iTunes... misschien moet ik mijn peren maar eens een andere naam geven.

Een nieuwe merk was geboren.

Met mes en vork of met vork en mes?

Bij zus hielp ik afwassen. Of nee het was de tafel dekken want ze heeft een machine. In ieder geval, ik aanschouwde de bestekla. En zag dat het niet klopt. Het was niet vorken-lepels-messen, maar vorken-messen-lepels.

Dat is niet zoals ik gewend ben, niet zoals ik van huis uit geleerd heb en altijd heb gebruikt met afdrogen.

Nu zou ik daaruit de volgende vraag kunnen afleiden: is de indeling van de besteklade een aspect dat men, van kindsbeen af, met de paplepel ingegoten krijgt?

Voor in Senseo

Sommige mensen nemen bloemen mee als ze ergens op bezoek gaan, of een fles wijn.
Vandaag nam ik koffiemelk mee.

Averrhoa carambola

Bij de groente en fruitafdeling van de supermarkt lag een vreemde vorm. Geel en stervormig. Een carambola volgens het opschrift. Nooit van gehoord.

Roept associaties op van een naamloze zondagmiddag waar een fluisterende stem op de radio vertelde hoe Dick Jaspers zijn dertiende carambole maakte, maar dat was dan niet voldoende om zijn Zweedse opponent in de wereldbeker te verslaan.

De smaak van de carambola heeft daar dus totaal niks mee te maken.

Ontdooien

Het ging over ontdooien.

Dat op zich is al raar met dit warme weer.

Maar dat dat in wezen een ontkenning is. Het kan immers vriezen en dooien. Dus kan het ook, omgekeerd, ontvriezen en ontdooien. Net als ont-wikkelen, ont-sieren en ont-dekken.
Dooien of ontdooien, blijkbaar toch hetzelfde.

(Wie een geleerde verklaring heeft, hoeft deze zeker niet voor zich te houden).