Een puzzel

Het kassameisje vraagt of ik ook puzzelstukjes spaar. Ik laat me even uitleggen wat het is en antwoord dat ik ze vast voor iemand spaar. Dat grapje levert in ieder geval een glimlach op van de dame die achter mij in de rij bij de kassa staat. Daar gaat het tenslotte om.

Thuisgekomen leg ik de zes stukjes bijeen. Een Heerenveen-speler toont zich, en een stukje ADO. Het is wel een erg blanke puzzel. schiet door mijn hoofd heen. Is dit nu een afspiegeling van de Eredivisie, of van de Nederlandse samenleving? En ik doorzie ook mijzelf. Teveel marxistisch-feministische-postmoderne-constructivistische artikels gelezen, of iets uit andere kritische boeken. Op zoek naar het schema horende bij diagonale planning trof ik een samenvatting die sprak over intentioneel waarnemen, functionele moraliteit, en de massademocratie als stimmungsdemocratie. En dan 8 pagina's vol met die kretologie. Driedubbele punten voor degene die een naam raadt bij bovengenoemde termen.

Nadeel is dat ik dus niet meer kan denken 'Wat leuk, een puzzel'. Ondertussen weet ik overigens wel voor wie ik ze spaar, de puzzelstukjes.

Gringo

Las vandaag over een revolverend fonds.
Dat had dus niks te maken met spaghettiwesterns.

Hardloopgedachten (4)

Terwijl ik in het startvak stond voor de Singelloop en voor het eerst in 5 jaar weer eens bijpraatte met R., die ik tegen was gekomen bij de warming-up, viel mij op dat ik werkelijk de enige was die geen apart hardloopshirt had. Dat wil zeggen: ik was de enige die gewoon een t-shirt uit de kast had gepakt, en geen hypermodern poly-plastic-aerodynamisch shirt aanhad. Twee weken geleden waren die dingen in de aanbieding bij Appie H, en had ik er één gekocht. Het was een grote teleurstelling, 't ding was alles behalve ademend en ik kwam niet vooruit door de warmte.

Met mijn simpel t-shirt startte ik en stortte me de Catharijnebaanbak in. Gedurende de eerste kilometers viel het me op dat er nogal wat bedrijfsshirts rondliepen. Ik besloot een classificatie te maken. Je moet wat, als je tien kilometer gaat hardlopen. Bedrijfsshirts vallen in te delen in
- Juristen
- It'ers
- Stadsbedrijven (gemeente, busbedrijf)
- Bouwers

't Was een mooie loop, in ieder geval.

Woeker

Racen met Polen

De brug bij Gorinchem was open. En ik was al laat.
Die brug kón blijkbaar open.
Een zeilschip kon de mast niet inklappen.

Bij Zevenbergen vallen ze me op. Drie blauwe busjes, genre Ford Transit. In colonne rijdend. Als er twee auto's tussen nummer twee en drie komen, houdt nummer twee in en haalt nummer drie de andere auto's rechts in. Leuke spelletjes bij 130 kilometer per uur. Je kon ze echter niet verwijten dat ze geen tempo maken.

Twaalf minuten was ik uiteindelijk te laat.

Förbjuden

Het was in Stockholm. Zomeravond, het wordt maar geen nacht. Geelrood gekleurd licht mengt zich tussen de huizen. Met het fototoestel doe ik een poging het vast te leggen maar ik ben niet tevreden met het resultaat dat het op het beeldscherm van het toestel wordt getoond. Terwijl de kleur deze garagedeur zo mooi uitlicht. Ik verander wat aan de settings van het fototoestel en zet de instellingen op RAW. De RAW-modus, voor de niet-digitaal-fotografen onder ons, zorgt er (grofweg) voor dat alle informatie die op de beeldsensor van je camera komt ook wordt opgeslagen in een fotobestand, waardoor je meer bewerkingsmogelijkheden hebt dan met een reguliere jpeg-foto.

Maar ja, de foto bleef maanden liggen. Geen idee meer hoe de kleur van het licht precies was. Dus heb ik er maar iets van gemaakt.

Paint it black

Bij het kantoor staan auto's immer op volgorde van aankomst. Het eerste parkeervak is het eerste gevuld. En zo voort. Dat fenomeen is al lang bekend

Maar pas deze week ontdekte ik dat de personen die als eerste geparkeerd staan allemaal een zwarte auto rijden. Vijf keer zwart, dan pas een andere kleur. Er is dus een verband tussen het rijden van een zwarte auto en vroeg op de zaak verschijnen (lees: voor acht uur).

Een verband is geen causaliteit, maar waarom?

Op koers

Ahoy, landrotten! Nog wat geënterd de laatste tijd?

Vermoedelijk wel, maar niet in de betekenis zoals die geldt op International Talk Like a Pirate-day (toch een mooie vorm van internetfolklore). Dat enteren zal daarentegen meer op uw toetsenbord gebeuren. Een goede reden om eens achter dat toetsenbord vandaan te komen dient zich aan op 9 oktober. Blog-Art in Den Haag presenteert zich als weblogevenement, met een dubbel programma over weblogs als medium om je creatief ei kwijt te kunnen.

Daarnaast is het natuurlijk gewoon een verkapte weblogmeeting; wie van u spreek ik in Den Haag? Aangezien het piraatje spelen dan wel weer voorbij is, is het dan wel weer tijd voor een andere vorm van internetfolklore, te weten weblogmeeten.

(Vermoedelijk zijn piraten en kaapvaarders tegenwoordig weer welkom in Den Haag, een Piet Hein kan men wel gebruiken met al die miljardentekorten. Aanmonsteren kan in het vlak bij het Theater aan het Spui gelegen Tweede Kamergebouw).

In het trappenhuis

Na stad en land (vijf winkels) waren er nieuwe schoenen. Een mens kan immers niet altijd op sneakers lopen, zeker als je af en toe heer op stand speelt. En Teva's zijn ook enkel geschikt voor de zomer, hoewel ze tot een temperatuur van 15 graden best kunnen.

Vijf winkels later had ik dus nieuwe schoenen. In het trappenhuis hoorde ik het al. Ze zijn nogal luidruchtig, de nieuwe schoenen, terwijl er eigenlijk geen opvallende hak onder zit. Klik-klak-klik-klak, je hoort mij een trap af gaan en een gang door lopen. Nu heb ik ze drie dagen gedragen en ben ik het geluid iets genuanceerder gaan horen. Misschien ben ik ook wel iets anders gaan lopen, maar het geluid is net te hard, te dof, te diep om een vrouwenhak te zijn.

Toch zou ik bijna, om het even uit te proberen, langs een bouwplaats lopen, om te kijken of er op- of omgekeken wordt, vanwege het geluid van de hak.

HTML HEAD slash HEAD BODY slash BODY slash HTML

Tien jaar geleden is het vandaag dat ik 'Hallo Wereld' in teksteditor tussen HTML-haakjes typte.

*Maakt een rondedansje*

Noord-Holland

Met de Apostel was ik in Noord-Holland. Voor mij is dat terra incognita: zelden heb ik een reden om boven het Noordzeekanaal te komen. Een vakantie in Andijk, vijftien jaar geleden, bracht me eens in West-Friesland. Nu was ik er terug. Het eerste dat ik zag na het passeren van het bord 'Welkom in West-Friesland' was een bord met richtingen. Leeuwarden 99 kilometer. Hoewel reeds zo'n 800 jaar afgescheiden van de rest van Friesland is de band blijkbaar nog innig. De Apostel ontkende: noem West-Friezen geen Friezen.

Daarnaast, later die dag, het AZ-stadion gespot. Er werd getraind - dus alvast voorkennis opgedaan voor de toto van deze week. Voorkennis met 100 kilometer per uur, dat wel.

Plens

Even elf uur. Ik leg de laatste hand aan een rapport. Althans, dat dacht ik, want vandaag was ik het alweer aan het aanpassen.

Rust. Tiktiktik. Af en toe een telefoon. Tiktiktik. Koffieautomaat. BRRRRRRRGtsssjjjj. Tiktiktik. Printer. Prrrt-Kleng-Beng-Tink. Tiktiktik.

En dan smijt ik mijn glas water om. Tik, linkerhand er tegen. Een half vol / half leeg glas kantelt. Over de grijze Nokia heen. Die ik net op tijd red van de verdrinkingsdood in een plasje water. 'Piep', zegt de Nokia, 'Toebehoren niet ondersteund'. Dat kan ik me voorstellen. Mobiele telefoons op waterstofbatterijen bestaan nog niet.

Het voordeel van de Mexicaanse griep is dat er zoveel tissues en schoonmaakdoekjes op voorraad zijn zodat het plasje water snel is opgeruimd.

Gans het raderwerk

In de trein (58)

Drenthe. Landschap trekt door de ramen voorbij al is het niet bijster indrukwekkend. Gewoon platland met wat bomen en boerderijen. Af en toe een plaatsje waar dan de trein stopt en weer optrekt.

Bij een van de stations komt een groepje jongeren binnen (of hoe moet je mensen noemen die net een paar jaar jonger zijn dan jezelf maar duidelijk geen kinderen meer. Ik dacht aan het woord youngsters, maar ja, dat is weer Engels.). Ze spreken het weekend door. Een verjaardag van de jongen. Zijn cadeaus. Alcohol, geld en gereedschap.

Het meisje wijst uit het raam. 'Oh, kijk, die toren daar, is bijna af!'

Een toren? Ik zie niks. Ik kom uit de Randstad, ik word pas wakker bij 60 meter. Maar hier is echt niets te zien, dat vinden ook haar medereisgenoten. Ja toch, er wordt daar een uitkijktoren opgebouwd, door ditendat bouwbedrijf, daar fietst ze langs. Tussen de maisvelden staat inderdaad een stalen geraamte. Acht meter? Maximaal. Het zou bij mij geen toren heten. Maar ja. Ik kom uit de Randstad.

Schapen en dammen zijn als auto's en rotondes.

Op de rotonde is een bus tot stilstand gekomen. In het zicht van de haven, 50 meter voor het busstation. Al snel ontstaat een rij van automobilisten die zich achter de stadsbus opstellen.

Vervolgens duurt en duurt het totdat de reparatie komt. De twijfel slaat toe. Toch maar linksom om de rotonde heen? Het past best.

Als een schaap over de dam is volgen er inderdaad meer. Een SUV besluit zelfs letterlijk over de rotonde heen te gaan, dwars door het groen. Een Astratje volgt zonder moeite. Enfin, aanpassing van het spreekwoord aan de hedendaagse situatie is dus mogelijk. Als er een auto over de rotonde is, volgen er meer.

Contouren op het puntje van de tong

Ben ik de enige die dat heeft, vraag ik me af.

Met Zus was ik in de stad. Bij de marktkraam verkochten ze muziekspullen. Zus ging een ding kopen. Een ding is een stukje plastic dat je op je gitaar kan zetten, op de hals op de snaren kan bevestigen, zodat je een ander geluid uit je gitaar krijgt.

Van het woord had ik nooit gehoord, al herkende ik het principe wel. Het woord ben ik weer vergeten. Het enige dat ik me herinner is dat het vijf letters heeft en met een C begint. Ben ik de enige die dat heeft? Een woord, een naam half onthouden en alleen nog de contouren van het woord kunnen omschrijven. De meeste mensen hebben er niet veel aan als je ze de contouren van een woord vertelt.

Als ik toch eens wist wat ik wilde zeggen.