In een gehorig zaaltje

Mijn vergaderconditie is een beetje achteruit gegaan, merk ik donderdagmiddag. Na een uur begint mijn aandacht danig te verslappen. Er zijn voors en tegens, en meerdere standpunten mogelijk en eigenlijk zou dit en dat nog nader uitgezocht moet worden voordat een beslissing genomen kan worden. Het kabbelt een beetje voort.

Plots schreeuwt iemand in de zaal ernaast het uit. 'Wat is dit? Het is genoeg, begrijpen jullie er dan niets van! Wat is dit voor harteloze organisatie... een beetje mijn e-mails bewaren, ik ben het zat!'
Alle deelnemers zitten met een mond vol tanden. Wat gebeurt daar? Een amokmaker? Iemand die door het lint gaat? Het blijkt, bij navraag, een training te zijn.

Het blijft, however, moeilijk om door te praten als iemand in volle overtuiging luidruchtig zijn hart lucht.

Zachter kunnen we het niet maken. Wel leuker.

Twee avonden met concerten waarbij oordoppen geen overbodige luxe waren. Dus zie je massaal mensen met gele of oranje toeters uit hun oren lopen. Zo vraag je je af of dat niet iets leuker kan. Als in: oordoppen als modeaccessoires? Pluimpjes er aan, motiefje erop geprint, wat extra vormgeving buiten het oor?

Een muis in het nauw

Wallah. Ik zit op een stoel in een internetcafe in Amman. Het is koud buiten en het cafe zit vol rokende mannen achter een stuk of 12 flatscreens. Maar als ik maar vijf minuten wachtte, dan kwam er wel een plek beschikbaar. Geen probleem, ik heb de tijd. Eens rustig rondkijken want zoals vaak in dit land verbaas ik me regelmatig over alle gekozen oplossingen om dingen werkende te krijgen. Bovendien is even opwarmen in een stoel al erg prettig.

Rechts van me zit de manager van de toko achter een groot CRT-scherm liedjes te spelen op z'n iTunes. Hij speelt ook iets van Khaled, u weet wel, Aicha. Mijn oog valt op zijn rechterhand, liggend op de muis. Klik. Klikklik. Schuif. Klik Schuif Klik Schuif Schuif. Hoe volkomen onverklaarbaar die handbeweging is als je niet weet wat er op het scherm gebeurd. Kijk er eens naar, een dezer dagen. Verbaas u.

Verbeelding

'The head of John the Baptist on a plate' neurie ik een zinnetje, een van de zinnetjes van Pete Doherty die in mijn hoofd zijn achtergebleven. Zoals ook de zin 'Ik werd wakker om tien uur 's avonds onder de tafel' door mijn hoofd blijft spoken. De rest van het verhaal is wellicht niet zo interessant maar die ene zin spreekt tot de verbeelding.

Of hoe ik ook probeer een goede vertaling voor imagination te vinden, verbeelding bevat toch maar een deel van de betekenis. Aanvullende suggesties zijn welkom.

Gerdesiaweg, kondigt een stem aan. De mensen in deze metro worden vervoerd. Dat is de lijdende vorm: ze ondergaan het. Ze zitten op hun stoeltjes en proberen vooral niet aanwezig te zijn. Dat uit zich in radicaal staren naar het grote niets voor zich, of vluchtgedrag in sms, krantenpuzzels of een boek als 'De Oorlog in de Amsterdamse Onderwereld'. Billboards met reclame voor donorschap en reizen naar Parijs proberen te verkopen aan deze stoicijnse menigte. In de auto luister ik voor het eerst in lange tijd naar met het oog op morgen.

Langs de weg naar huis

Nadat ik de bus uit was gesprongen en wegliep, kwam een Australier me achterna met de vraag of ik toevallig ook op de boot naar Egypte ging en of we misschien een taxi konden delen. Maar ik ging niet naar Egypte. Egypte, dat is misschien een ander keer. Eerst ging ik naar huis. Naar huis. Er stond een bushalte. En meer, maar daar misschien later meer over.

Gebruiksvoorwerp

Er zijn verbazend weinig foto's van mijn rugzak, als ik bedenk hoeveel kilometers het ding gemaakt heeft. Onderstaande foto is gemaakt in Sienna. Daar staat de stoptrein naar Grosetto klaar. Misschien is het zo dat de plekken waar ik mijn rugzak zou kunnen fotograferen niet de meest voor de hand liggende locaties zijn. Grensovergangen. Busterminals. Stations. Vliegvelden. Andere keren zijn de keren dat dat ding op mijn rug zit. Maar op zo'n moment voel ik me als Stegosaurus, als dat gevoel zich over 65 miljoen jaar laat vertalen. Zelfportretten maken is dan lastig.

Misschien deze keer meer foto's van mijn rugzak. Dat hoort of ziet u wel als ik terugkom, over drie weken.

Randen van de dag