In de rij

Ja, zelfs In de rij voor de kassa, maar gelukkig niet bij de supermarkt. Zo'n weblogklassiekke openingszin is het nog net niet.

Plaats van handeling is het Gemeentemuseum in Den Haag op zondagmiddag. Er waren meer mensen op het idee gekomen om daar op derde kerstdag naar toe te gaan. En dus stond er een lange rij voor de kassa. Het gehele voorportaal stond vol. Die straatkrantverkoper die u op de Streetview-foto ziet stond er overigens ook in het echt, maar was wel binnen gaan staan.

Terwijl ik langzaam richting kassa schuifelde bezag ik het publiek. Ik week wel een beetje af in mijn vale spijkerbroek. Overhemd en casual chiq waren meer de regel. Soms vergeet ik hoe Den Haag ook kan zijn. Hier kwamen de bezoekers voor high culture in een traditioneel museum met zalen en schilderijen. De gemiddelde leeftijd in de rij werd door mijn aanwezigheid aanzienlijk naar beneden gehaald.

De culturele elite ging stapvoets naar de kassa. Op de naastgelegen vijver waren drie skaterboys heen en weer aan het rennen over het smeltende ijs. Het noodlot van het zachte ijs tartend sprongen ze van de kant het ijs op.
Natuurlijk gebeurde dat wat er te verwachten was. Een van de jongens ging tot z'n knieen door het ijs en was nat. De rij produceerde een schaterlach.
De jongens hadden de aandacht volledig getrokken, want ze wisten van geen ophouden.
Boem. En onderuit op het ijs.
De culturele elite kan gelukkig ook om low culture grappen lachen.

In de trein (59)

Er ritselen wat kranten. Het is een ochtendspitstrein en toch niet. Negenentwintig december en Nederland slaapt uit. Slechts een enkeling heeft een gratis krant gegrepen uit de volle bakken op het station.

De conducteur knipt kaartjes.
Alstublieft.
Dankuwel.
Het lijkt een toneelstuk, zo stoïcijns is een ieder.

De wielen schragen. De motor zoemt. De wissels piepen. De zon komt langzaam op uit het weiland.

Doorwerken in de kerstvakantie. Het heeft iets heroïsch. Ze stralen het overigens niet uit, de forensen. Die slapen nog een beetje.

#2312

Jaarlijstje 2009 (2)

Na het vorige lijstje had ik nog wat namen over. Dus doe ik gewoon doodleuk een tweede lijstje.

5. A Place to Bury Strangers - Exploding Head / The Joy Formidable - A Place Called Moaning
Een dubbele invulling op nummer vijf. 2009 was het jaar van de shoegaze, althans, een beetje, en niet te hard (dus niet live), want daar hou ik niet zo van. Maar op een album kan ik het zeer waarderen - dan kan ik tenminste zelf het volume bepalen. Geschikt voor in de auto.

Youtube - Ostrich

4. Patrick Watson - Wooden Arms
Toonde met Wooden Arms aan dat hij gegroeid is sinds hij het uitkomen van Close to Paradise en zijn zegetocht langs de Nederlandse podia. Ook live blijft Patrick Watson en band een geweldig act

Youtube - Big Bird in a Small Cage

3. Wilco - Wilco (the album)
This is a fact / that you need to know / that Wilco / will love you baby. En wij (publiek) houden van Wilco. Hoewel Wilco (the album) niet het niveau van A Ghost is Born of Yankee Hotel Foxtrot haalde, blijft Wilco op constant hoog niveau albums met mooie liedjes afleveren. Helaas niet live gezien.

Youtube - Wilco (the Song)

2. Olufar Arnalds - Founds Songs
Neoklassiek, dat klinkt nogal gekunsteld. Zoals het ook nogal experimenteel klinkt om in zeven dagen zeven liedjes te schrijven en die op een album te zetten. Geen van beide blijken waar bij het beluisteren van Found Songs, dat bovendien een album is dat mooier wordt naarmate je er vaker naar luistert.

Youtube - Erla's Waltz

1. Het album van 2009 moet ik nog ontdekken of bepalen
Toen ik dit lijstje ging samenstellen blikte ik terug op alles in iTunes dat onder het jaar 2009 stond gegroepeerd. Bovenstaande namen kwamen vrij snel - maar er stak niets met kop en schouders boven uit. Als ik kijk naar waar ik het meeste naar luisterde kwam dat gedeeltelijk uit 2008. Fleet Foxes, the Gaslight Anthem (the '59 Sound), Novastar (Almost Bangor). Voorts zijn er nog wat albums waar ik nog te kort naar luister om er een oordeel over te hebben (Monsters of Folk, Muse - the Resistance, the Black Atlantic, Kings of Convenience - Riot on an Empty Street).

De conclusie dat ik het niet zo goed weet... - ach, dat is ook geen ramp - zo serieus moet je die lijstjes toch niet nemen - genoeg gepraat, tijd voor wat muziek...

Je hebt van die mensen

Die een telefoon tussen schouder en hoofd kunnen houden en zodoende door kunnen typen terwijl ze in de wachtstand staan.
Zijn daar cursussen voor?, vroeg ik me af terwijl ik nog haastig een verhaal aan het typen was en ondertussen zeven keer doorverbonden moest worden om te constateren dat de persoon die ik zocht niet op zijn plek was.

*

"Denk aan het milieu voordat u dit bericht print" stond op het blaadje dat ik uit de Laser 1.91 haalde. Dat zie je tegenwoordig steeds vaker onder aan e-mails staan. Je zou er een vol hoofd van krijgen, zo vaak als dat je aan het milieu moet denken.
Tragisch dat dit laatste regeltje onder aan de e-mail ervoor zorgt dat er nog een extra blaadje uit de printer komt.

Omdat ik op Twitter geen reactie kreeg hier nogmaals:

Bijna kerstvakantie... iemand nog tips voor interessante / relevante musea / tentoonstellingen / exposities?

Jaarlijstje 2009 (1)

Momenteel zie je op alle muziekweblogs lijsten verschijnen met de beste albums van het decennium. Daar zal ik me niet aan wagen. 2009 is al moeilijk genoeg te overzien. In twee delen, een jaarlijst. De tweedeling is gebaseerd op
1. op de beste acts die zowel een album uitbrachten als live voor mijn snufferd optraden
2. en tweede lijstje met albums dat ik ook de moeite waard vond.

5. U2 - No Line on the Horizon - U2 360, Amsterdam Arena
Met No Line on the Horizon is er werkelijk niets nieuws onder de zon voor U2. Ze maken al jaren ongeveer dezelfde soort muziek, en als je van hun muziek houdt, zoals de schrijver dezes doet, is dit een prettig album. Hun stadionconcerten zijn een ding om meegemaakt te hebben, en het is magnefiek om met 50.000 mensen Elevation mee te zingen.

Youtube - No Line on the Horizon

4. The New Earth Group - Tam Boe Man Live - Metropolis Rotterdam
Terwijl ik Metropolis al mislukt beschouwde - te vol, een slechte opstelling van podiums, weinig intimiteit - stuitte ik op weg naar de uitgang op een bandje die hun instrumenten uit de bus hadden geladen en was gaan spelen. Honderd man in het gras er om heen en spelen maar. Hoewel hun naam nogal zweverig doet overkomen, is dit zeer swingende jazzpunk. Hun album Tam Boe Man Live is bovendien gratis te downloaden. Recent zijn ze door Excelsior getekend, wat betekend dat we waarschijnlijk nog meer van deze groep gaan horen.

Download Tam Boe Man

3. Starsailor - All the Plans - Melkweg, Amsterdam
Hoewel hun muziek minstens zo hitgevoelig zou moeten zijn als Coldplay zijn ze nooit echt doorgebroken in Nederland. Starsailor gaat bij mij echter al vier albums mee, en het dit jaar uitgebracht All the Plans bracht daar geen verandering in. In de Melkweg speelden ze een heerlijke combinatie van het album en 'greatest hits'. Wellicht wordt het volgende album een doorbraak bij het grote publiek? Van mij hoeft het niet, ik vind het wel best zo.

Youtube - Tell Me It's Not Over

2. The Field - Yesterday and Today - Tivoli de Helling, Utrecht
Veel valt er niet te zeggen over de repeterende samples van minimal techno dj The Field. Het is zo afwijkend van al het andere op dit lijstje, de tien minuten durende nummers waar je met gerust hart een uur kan drijven op de kabbelende (?) beat. Kabbelend, met een vraagteken, want het is geen ambient, dit vraagt om bewegende lichaamsdelen.

Youtube - Leave It

1. M. Ward - Hold Time - Tivoli Oudegracht, Utrecht
Put on your red shoes and dance the blues. M. Ward speelde deze Bowie-cover in rustig, lang niet uitverkocht Tivoli. Schande, maar ook wel prettig om deze Amerikaanse sing-a-songwriter in een wat ontspannen atmosfeer te zien, waar zijn liedjes het best tot z'n recht komen. Hold Time is een wat meer popmuziek-gericht album en is daardoor een laagdrempelige kennismaking.

Youtube - Epistemology

Ook zonder Zamboni's

'Eigenlijk is het onverantwoord om te gaan fietsen', betoogde ze. 'Het is zo glad - er wordt nergens gestrooid.' Ik riep iets terug over hoofdfietspaden en vier minuten later zat ik op de fiets.

Terwijl ik naar de fiets toe liep was me al iets opgevallen in de samenstelling van het publiek. Sportschoenen. Zwarte jassen. Zou er een feestje zijn in de Jaarbeurs? Een groot bord kondigde Thunderdome 2009 aan. Dat bestaat ook nog steeds. De bus van Stichting Naar House werd druk bezocht - vermoedelijk niet vanwege de evangelische boodschap die ze kwam brengen, maar meer vanwege de koude buiten en de warmte binnen. Verderop stonden vijf mannen te urineren tegen de stoeprand. Het was maar goed dat het donker was.

Hoe verder ik kwam, hoe dunner het ijsvrije spoor op het fietspad werd. Bij het derde stoplicht kwam ik stil te staan omdat een stoet auto's voorzichtig door de bocht manoeuvreerde. Even verderop zag ik - jawel - Coca Cola kerstmistruck rijden. Ondertussen ben ik er achter dat dat een marketingtruc is en geen toevalligheid. Bijna had ik zus gebeld om dit mee te delen (die houdt van de truck en de duizendeneen lichtjes.) Met mijn telefoon probeerde ik een filmpje te maken, maar omdat ik geen gevoel meer had in mijn vingers mislukte dat*.

Vier straten van huis en alles veranderde in een ijsbaan. Naast me reed Sven Kramer wat oefenrondjes. Beheerst fietste ik verder. Zolang je me geen schaatsen onder bind kan ik best overeind blijven op een ijsbaan. De ochtenden zijn wit en koud en hoe je ook je stuur vasthoudt… kuil in de weg! De wielen blijven draaien en ik blijf vooruitgaan… je vingers zijn versteend zoals is er altijd wel iets dat je verlamd. Koplampen. Tramrails. Einde.

*noot: ik had geen handschoenen. Vanochtend heb ik een paar gekocht.

Zout

Mijn zout is al sinds augustus over de houdbaarheidsdatum heen. Ja, zout heeft ook een houdbaarheidsdatum. Houdbaarheid: zie onderzijde, staat er dan.

Het werkt nog wonderwel om mijn eigen straatje schoon te vegen, een vaardigheid die altijd wel eens van pas kan komen.

Sneeuw (mijn bijdrage)

Het sneeuwt in Nederland en voila, alle lijfloggers hebben een onderwerp. Quirk schrijf nogal negatief over sneeuw. Zo vervelend vond ik niet, eigenlijk, die sneeuw. Ja, je moet al rijdende elke 15 kilometer weer je ruiten schoonmaken, wat betekent dat ik 13 keer mijn ruiten heb schoongemaakt de afgelopen twee dagen, maar of die dertien keer me nu werkelijk een ongeluksgetal opleverden?

Het getal dertien had een signaal kunnen zijn en het viel samen met het feit dat iPod eergisteravond, toen ik door de sneeuw naar huis tufte, alvast de muziek van mijn begrafenis aan het draaien sloeg. Een liedje van Bruce, Jeff, Erik en Jónsi. Gelukkig, om de stemming weer wat te verbeter ook nog dit deuntje van Jack.

Maar het leukste van de sneeuw was gisteren. Ik zoefde naar het zuiden en voor mij reden auto's met sneeuw op het dak. Af en toe kwam een brok sneeuw los, en viel uiteen op de snelweg. Misschien was het omdat ik vorige weekend the Matrix had gekeken (film met veel special effects, 'slow motion' kogels vliegen je er om de oren). Die brokken sneeuw die met veel geweld op het asfalt uiteen spetterden en stuiterden waren een prettig gezicht. Een beetje sneeuw op aard, kijk aan, special effects zonder computeranimatie.

Kantelen

Kaarsen

Sinterklaas was van mening dat ik kaarsen moest hebben. Dus kreeg ik kaarsen van de goedheiligman, afkomstig van een Zweeds woonwarenhuis. En wat moet je anders met kaarsen dan ze maar opfikken? (Nou?)

Dus stak ik er een in de hens en na verloop van tijd, de avond liep ten einde, blies ik 'm weer uit. En toen bedacht ik: het fijnste aan kaarsen is de geur als je ze weer uitblaast. Dus eigenlijk zou ik een kaars aan moeten steken, vijf minuten moeten laten branden en dan weer uit moeten blazen. En dat dan een hele avond lang. Gelukkig dat ik dan word, om helemaal high van te worden. Dit experiment wacht nog op uitvoering, maar het klinkt als een gouden vondst.

Meer over papier

Daar moet ik iets mee, dacht ik nadat ik het gelezen had, en smeet een hyperlink op Twitter. Weinig vluchtigers dan Twitter, maar het stuk bleef in mijn hoofd zitten. Marjoleine de Vos schrijft een column en heeft, zoals gebruikelijk, gelijk. En nu er nog iets mee doen, kon ik het verknopen in een stukje? Kon ik hetzelfde opschrijven, met mijn eigen voorbeeld, zonder iemand daarbij te schofferen omdat de werkelijkheid altijd genuanceerder is, omdat de werkelijkheid altijd meer mitsen en maren meebracht dan binnen een kort stukje past? Had ik een bruikbaar, compact voorbeeld bij de hand?

Zover kwam ik niet. Reden om gewoon een link naar de column te plaatsen:

We liepen te wandelen en zochten alle twee naar woorden, of misschien zelfs wel naar onderwerpen en op een gegeven moment bekende mijn vriend: „Ik schrijf eigenlijk het liefst met je.” (Meer lezen...)

(Het tweede deel van de column, het verhaal over Kluun moet u maar even voor lief nemen, het gaat me om het verschil tussen de schriftelijke uitgedrukte mens en de 'anders' uitgedrukte mens).

Een held op Youtube (3)

Het deed me wel stilstaan bij de vraag of ik dan ouderwets ben, met een zekere voorliefde voor papier, pen en vulpotlood. Op last.fm bestaat een groep met mensen die zich verenigt onder de banier 'I still buy cds'. Over een jaar of wat komt er een groep 'Ik gebruik nog pen en papier'.

Vanwege ziekte van een collega ging ik maandagmiddag mee op bezoek bij hogeschool om een stukje in een gastcollege te verzorgen. Terwijl ik de basisprincipes van gebiedsontwikkeling uitlegde aan de zaal zag ik een van de studenten zitten met een compactcamera. Op mij gericht, continue. Mijn verhaal werd dus vastgelegd. Geen collegeaantekeningen, maar een collegevideo. Eigenlijk zou ik eens moeten kijken of ik al op Youtube sta. Maar dan: praktisch lijkt het me niet, al je colleges op video vast leggen. Je genereert al snel uren videomateriaal, die niet doorzoekbaar zijn en alleen met veel werk samen te vatten of te structureren zijn. Je moet wel koning in iMovie of iets vergelijkbaars zijn wil dat bruikbaar blijken.

(Gelukkig voor de filmer was onze inleiding maar een kwartier, en ging het daarna verder in workshops).

Binnen brandt de kachel

Je tenen zijn koud. Je statief nog kouder. De sterren stralen. Orion en Betelgeuze. Binnen wacht de warmte. Tintelende tenen.

Hersenvoer

Op het vliegveld kocht ik:
1) Een Israelisch kookboekje, waarbij ik bij het doorbladeren meteen dacht 'dat ga ik maken! en dat ga ik ook maken!'
2) Eating Animals van Jonathan Safran Foer.

Oftewel een kookboek met allerlei recepten en een pleidooi voor vegetarisme. Dat voelde wat tegenstrijdig om deze tegelijkertijd te kopen, maar niemand hield me tegen. Er zijn niet noodzakelijk bezwaren tegen het voortbestaan van tegenstrijdigheden.

Na in het vliegtuig 70 pagina's gelezen te hebben in Eating Animals besloot ik het weg te leggen en ben ik de SportBild gaan lezen. Even wat lichtere kost, zogezegd. Totdat ik het boek uit had, was ik vegetariër. Na het lezen van de laatste bladzijde zou ik besluiten of J.S. Foer onzin verkocht, of dat zijn betoog werkelijk hout snijdt.

Ondertussen ben ik er achter gekomen dat het knap onhandig is om vegetariër te zijn. De lunch bestaat alleen nog maar uit kaas, pindakaas en hagelslag. Saai. En ook behoorlijk vet, denk ik. Een dienblad bij een borrel is bij voorbaat verdacht. Ik greep iets, zonder na te denken, en er bleek vis in te zitten. U weet wel, van die beesten die in de zee zwemmen die over dertig jaar leeggegeten is.

Nu ligt Eating Animals al weer twee weken ongelezen op tafel. Ik ben nog geen letter verder. Het ongemak duurt dus nog minimaal een week. En wellicht de rest van mijn leven.

Afritsbroeken

Best duur, vond ik, € 90 voor een afritsbroek. Dat moet dan wel een hele goede zijn. Bij het afritsen van de pijpen zag ik waarom. Twee kleuren ritsen, zodat je bij het herenigen van je broek nooit meer een pijp verwisselen kan.



Erg handig, die dingen, als je vanuit de stad de zee in wil kunnen lopen.

Mist aan het meer

Van Spui naar Turfmarkt

Half tien 's avonds. De gebouwen zijn verlicht. Een crew rijdt techniek in doosjes weg uit de Dr. Anton Philipszaal. Ik klikklak tussen de gebouwen. Mijn hakken worden niet minder gehorig maar veeleer kies ik ervoor om ze als onderdeel van een identiteit te zien, passend bij de heer van stand.

Een zonderling halfgezeten op een rijwiel passeert en vraagt waar Ban Ki Moon gebleven is. Dat ik een fractie van een seconde moet nadenken over wie dat is zegt of iets over mijn tijd die ik in nieuwsgaring steek, of iets over het profiel van de VN-secretaris. Enfin, ik antwoord: die woont hier niet. Ik zeg ook maar wat hoor. Meestal geloven mensen het wel, als je er maar goed bij kijkt. Ook hier wordt mijn antwoord als afdoende beschouwd.

De tocht door Den Haag vervolgt. Het ritme van mijn hakken is regelmatig als was het vinyl gevuld met techno, al weet ik niet of ik zoveel BPM haal. Rondom me staan de torens waar ons land wordt bestuurd. Althans, overdag. Nu waakt alleen de nachtwaker over de Staat. Verderop groeien de torens waar aan de toekomst wordt gebouwd. Klik-klak resoneert mijn voetstap op de gladde badkamervloer die hier de straat vormt. Resonantie, was er bij zo'n trilling niet iets van verplicht uit de maat lopen? Ik stamp door naar het station. Achter mij verkruimelen gebouwen tot stof, onvoorbereid op deze amplitude. Aarzelende mensen veranderen in zoutpilaren, maar ik kijk niet om, voorwaarts nu, naar huis.