Een luxe mevrouw uit Bloemendaal zit druk te babbelen tegen medepassagiers om de loop der dingen, en met name de loop der treinen, voor haar zelf op een rij te zetten. 'Je hebt hier in die bossen tenslotte allemaal instituten [gestichten, red] en af en toe ontsnapt er dan eentje en die springt dan onder de trein'.
Tja. Hoe het ook zij, iemand is voor de trein gesprongen en dankzij een verstoring is er een vertraging. Dat leidt tot een hoop commotie, verbroedering, ontreddering, vermoeiing en frustratie. En de luxe mevrouw praat daar over tegen twee medereizigers.
Ik probeer het NRC-cryptogram op te lossen maar bijt mijn tanden stuk en luister daarom maar naar de Bloemendaalse, die zich afvraagt of ze haar aansluiting nog gaat halen op dit late uur - zou ze een taxi moeten nemen? - en kan de NS die dan betalen? Wat ik nobel vind is dat ze haar handschoenen weg heeft gegeven aan een jongedame naast haar, die het koud had en druk met haar iPhone in de weer is. 'Ach' zegt ze, 'ik heb er toch honderd in de kast liggen. Weet je waar ik die koop?'
Het zou zo waar kunnen zijn dat je die handschoenen het beste bij een bepaalde winkel kan kopen. Maar dat is niet waar ik aan denk. Want als ik een uur later sta te stampen om de kou te verdrijven op Amsterdam CS, vraag ik me nog steeds af: waarom sprong iemand?
Op een afstand van tien meter ontwaarde ik de stand. Weer een energiemaatschappij. Twee weken terug heb ik tien minuten aan een ijskoude deuropening gestaan om een verkoper van E.On af te poeieren. Toen ik achteraf wat uitspraken van de verkoper ging controleren bleken zijn feiten ook maar uit de lucht gegrepen. En hij verkocht niet louter windenergie.
De liberalisering van de energiemarkt heeft een hausse aan marketingcampagnes te weeg gebracht. Over de effectiviteit kan je je twijfels hebben: als je Frans Bauer en Maurice de Hond inhuurt om je product aan de man te brengen, ben ik vooral niet geneigd over te stappen.
Terwijl ik naar de supermarkt onderweg was, stonden ze dus weer te verkopen. Die mensen bot afkappen kan ik ook wel, maar goed, dan krijg je weer van die SIRE-reclames over onbeschoft gedrag richting medeburgers. Deze dame vroeg waarom ik nog steeds bij die dure energiemaatschappij zat. Waar ik het vandaan haalde, weet ik niet meer, maar ik had mijn antwoord elders als suggestie gehoord. 'Ik betaal graag meer' riep ik terug. 'Dan kan ik niks voor u betekenen', zei ze terug.
Kijk. De rationele verwachting dat de calculerende burger wel het goedkoopste zal willen afslachten door iets volslagen idioots te roepen is werkende tactiek om die verkopers met een mond vol tanden te laten staan. Volgende keer vraag ik of ik een pompoen bij ze kan kopen.
Ondertussen zijn we toch wel een beetje klaar met de griep, toch? En toch trof ik tot twee maal toe de afgelopen dagen dit soort briefjes van de smetvreespolitie die naar ik meen nu weer gewoon massaal genegeerd worden.
De sneeuw is de nieuwe ramp die ons bestaan bedreigt. Of welke andere ramp ziet u in het verschiet liggen? Suggesties zijn welkom, want zonder ramp is er geen paniek en hoop mogelijk, en u weet, zonder hoop geen leven.
Leermoment, zou een passend buzzword kunnen zijn. Maar ik leer het ook nooit. Minder treuzelen. En dus bedenk ik als ik de fiets al uit het hok sta te sleuren dat ik nog fietslampjes nodig heb want het is donker. En dat handschoenen me in de kou ook goed van pas kunnen komen. Dus sprint ik terug.
Op de fiets rijd ik door de langzaam opbouwende sneeuwprut. Nu nog een beetje, over een paar uur genoeg om de wereld wit te wassen. De lichten staan telkenmaal op groen, dat zit mee. Nog drie minuten als ik de fiets ergens tussen de andere fietsen aan zijn lot over laat. Rennen naar de kaartautomaat, want als ik sneakers draag ben ik even geen heer van stand.
Kaartautomaat. Ok. Daarheen. 1 ticket. Met korting. 2e klas. Vandaag geldig. Pinnen. **** (dat is mijn pincode). Geen bon.
De automaat spuwt iets uit en ik ren door, mijn handschoenen niet vergetend, naar beneden, hoor ik daar deuren sluiten? De roltrap afgestort zie ik op het perron twee mensen rennen naar een conducteur die bij de voorste deur staat te wenken. Grote passen en ik heb ze bijgehaald als we de trein in springen.
Tien minuten later komt de conducteur kaartjes knippen en ik reik zonder te kijken een ongestempeld kaartje. Hmm, bromt de conducteur, Utrecht-Utrecht Zuilen, dat gaat niet helemaal goed. Een moment lang stort mijn wereld in - ik heb toch niet een verkeerd kaartje uit de automaat gehaald, een vergeten bonnetje van een vorige passagier ofzo? Daarna kom ik weer bij zinnen en bedenk dat ik gewoon een ongestempeld kaartje van twee weken geleden heb gegeven. Ik overhandig mijn kaartje en weet daarna zelfs vijf opgaven van het NRC-cryptogram op te lossen.
Waarom draaien ze de gehele, lange versie van Weather with you dacht ik terwijl ik lag te sluimeren bij de wekkerradio. Enige minuten later werd het duidelijk dat ik niet naar radio 3 luisterde, maar dat radio 555 speelde. O ja. Dat is waar ook. Het mediabombardement is begonnen.
Alles in het werk om maar herrie te maken. En dan die veilingen. Allemaal zzp'ers en webwinkels die de kans zien hun product nog even te pluggen.
- Interieuradvies
- Ongepubliceerde diepagaande gedichten over de liefde
- Een natuurgeneeskundig consult.
- 3 uur ondersteuning in Excel
- Een workshop schminken of graffiti
- Een uurtje theedrinken met @filmvanalledag(nee, staat er nog niet bij)
In het nieuwe jaar wilde ik meer aan muziek gaan doen op dit weblog. Niet dat ik er verstand van heb of dat ik diepgaande recensie ga schrijven. Op het mooie album The Bowery vond ik dit liedje in de geest van Kings of Convenience.
Als ik 's ochtends naar het werk rijd, zoek ik meestal een radiozender uit die muziek speelt. Omdat op al die zenders slap ge-oo-haat wordt, zet ik regelmatig radio 4 op. Het is klassieke muziek, de zender komt nogal archaïsch over maar er wordt niet zoveel geleuterd. Maar ook ook daar zijn er spelletjes en wedstrijden. Maak je geen zorgen. Spelletjes regeren dit land, tot en met de Tweede kamer aan toe.
Als luisteraar kan je een cd winnen als je een brief schrijft waarin je uitlegt waarom je die cd wil winnen. De meest sentimentele brieven winnen. Dat moet ik proberen, bedacht ik vanochtend, een sentimentele brief schrijven.
Geachte redactie,
Herinnering aan St. Petersburg, vraagt u uw luisteraars. Het was tegen zes uur 's avonds dat ik aankwam in St. Petersburg. Als rugzakreiziger zonder geld had ik gekozen voor een derdeklasserkaartje in de trein vanuit Moskou en was ik na uren hobbelen over de rails aangekomen in stad waar ik zoveel over had gehoord. De late avondzon scheen over Nevsky Prospekt en de frisse zeewind vanaf de Finse Golf over de stad. Die dagen bracht ik door wandelend over de grachten, paleizen bekijkend en picknickend in de parken. Zoveel grachten deed me aan thuis denken, en toch was de grootsheid van de stad iets wat ik nergens anders gezien heb. Nog heb ik spijt dat ik in de stad van de grote Russische componisten niet meer muziek heb gehoord dan een briljant vioolorkest dat in de metro stond te spelen. Herinneringen aan St. Petersburg zou u mij kunnen sturen, zodat ik deze wintermaanden onder het beluistering van Chopin een nieuwe reis naar het Venetië van het Noorden kan plannen.
Hmm. Misschien ben ik niet archaïsch genoeg. Maar eens kijken of dit wat oplevert.
(De meeste stukken op dit weblog zijn zelden erg serieus. Dit stuk valt nogal uit de toon, en is vooral veel te lang. Als u afhaakt, haakt u af. Als u het einde haalt, wordt een reactie zeer gewaardeerd, al is het maar dat u het antwoord ook niet heeft).
Er resteren nog twee blikjes in de keukenlade. Een blikje makreel en een blikje tonijn op olie. MSC-label. Vrijdag heb ik een blikje tonijn op water open gemaakt, dat er nog stond van voor mijn vegetarisch experiment van start ging. Daarna is het op, dan is er geen vlees of vis meer in huis.
In landen zoals Marokko en Jordanie, met uitgestrekte woestijnen bestaan ondergrondse watervoorraden die dateren uit de laatste ijstijd. Dit heet fossiel water. Deze watervoorraden worden aangeboord en geconsumeerd in deze landen, maar niet meer aangevuld, omdat er simpelweg te weinig regen valt om de voorraden aan te vullen.
Zo kijk ik nu tegen mijn blikjes aan. Fossiel vlees. Een voorraad blikjes die wachten om op een dag opgegeten te worden en niet meer aangevuld te worden. Althans, misschien. Alleen indien ik vegetarier blijf.
Lees verder
Grote stappen, gauw thuis is aan mij wel besteed. Omdat ik lang ben kan ik grote passen maken. Soms is dat best lastig, als je naast iemand komt te lopen die kleine stapjes neemt.
Op een parkeerplaats zette ik de auto achteraan, omdat daar nog een plekje was. Sarah Bettens op de iPod maakte ik monddood. 10.58. Keurig op tijd, twee voor tien (mijn klok staat op zomertijd). Alles weggeborgen haalde ik de ordner uit de kofferbak en wandelde naar de ingang. Grote stappen, gauw binnen waar het warm is en waar koffie wacht.
Nee. Boem. De laatste meter waar sneeuw lag, lag ik op mijn rug omdat de zolen van mijn nieuwe schoenen te glad zijn. In de struiken dacht ik meneer Cactus te ontwaren die tegen mij zou roepen 'Wat heeft u geleerd spelende vrouw' terwijl ik zo op mijn rug lag, maar dat was verbeelding. Het antwoord op die vraag had ik overigens meteen klaar 'Als er sneeuw ligt moet ik niet op deze schoenen gaan lopen en zulke grote stappen nemen'.
Mijn opa heeft een paar grapjes. 'Wat ben je als je in het Zwarte Water valt?', vroeg hij dan, en hoopte dat je zou antwoorden 'Zwart.' Dat is net zoals dat raadsel van de koe, je hoopt op een associatief antwoord.
(Intermezzo: het raadsel van de koe:
Welke kleur heeft een koelkast?
- Wit
Welke kleur heeft een koelkast?
- Wit
Welke kleur heeft een koelkast?
- Wit
Wat drinkt een koe?
De meeste mensen antwoorden dan 'Melk', omdat ze daarvoor drie keer wit hebben geroepen, terwijl het antwoord natuurlijk water is).
Het correcte antwoord op het raadsel van het Zwarte Water is natuurlijk 'Nat' en niet 'Zwart'.
Vanmiddag ging het over de nog niet bevroren IJssel, de bevroren Randmeren en het Zwarte Water dat ook nog niet bevroren was. 'Als het niet bevroren was, wat was het dan wel, het Zwarte Water? Zwart? Misschien zou je er inktpatronen mee kunnen vullen, met het Zwarte Water...'
Waarop weer werd opgemerkt dat ik knettergek was, maar dat was al langer bekend, en en passant heb ik een familiegrapje kunnen herbruiken.
Als een klein kind stond ik te juichen. Inwendig dan - Een heer van stand moet immers zijn kalmte altijd bewaren.
Ik greep mijn telefoon om een foto te maken van dit moment. Was ik snel genoeg? Toetsenblokkering eraf, favorieten, camera, richten, afdrukken! Vlug gaan mijn vingers over de toetsen. Het beslissende moment, om met Cartier-Bresson te spreken.
Want openbaar vervoer is toch wel een zaak van glas en roestvrij staal tegenwoordig. Er is weinig sfeervols aan het reizen met de sneltram, hoewel het een handige people mover is (mensvervoerder? massatransporteur?). En openbaar vervoer is al helemaal niet aaibaar.
Behalve dan, sinds een paar weken, de 'Weense' spitssneltram Utrecht-Westraven-Nieuwegein. Vanwege toenemende aantallen reizigers kocht de exploitant deze trammetjes tweedehands in Wenen. Ik wed dat er over een paar jaar, als de (reeds uitgezochte) nieuwe trams geleverd worden, er een actie komt om deze uitermate lieve trams te behouden voor Utrecht.
Wanneer springt de VVV hierop? Nostalgische tramritjes van Utrecht naar IJsselstein? Met een glaasje glühwein in de warme Weense tram door de sneeuw rijden - er zitten geen paarden meer voor de tram maar wie weet kan de machinst in een luxe pak gehesen worden met gouden knopen en een mooie pet. En vervolgens eten in de historische binnenstad van IJsselstein, ofzo. Voila, businessplan. 't Is dat ik al een baan heb, anders zou ik morgen beginnen.
Enige dagen geleden vroeg ik naar tips voor interessante / relevante musea / tentoonstellingen / exposities.
Ondertussen ben ik naar
1) Gemeentemuseum in Den Haag geweest (fijn ouderwets schilderijenmuseum in mooi gebouw met diverse tentoonstellingen)
2) Graphic Design Museum in Breda geweest (hip en interactief museum met veel touchscreens) (ja, ik ben in Brabant geweest. Over het imago van Breda, Brabant en wat daar bij komt kijken later meer).
3) morgen nog naar de Culturele Zondag te Utrecht (recensie: pm)
Kortom, ik heb niks met uw suggesties gedaan. Schande, en daarom wil ik ze toch even in het zonnetje zetten:
Foam in Amsterdam (suggestie van Rutger en Quirk): daar was ik al drie keer geweest in de afgelopen jaren, vandaar dat ik niet weer ben gegaan. Het is een prettig licht museum met altijd wel één interessante tentoonstelling;
Groninger Museum (suggestie van Max) is een fantastisch gebouw (meestal vind ik de gebouwen interessanter dan de kunst die er in hangt), hoewel het spoedig gedateerd aan zal doen, ben ik bang. Maar ja, Groningen, dat is twee uur reizen.
Antwerpen (suggestie van Sarah): was ik de afgelopen jaren ook al twee keer. Een prettige stad & naar het buitenland - maar ze spreken er gewoon Nederlands. Het fotomuseum kan ik aanraden, de overige musea heb ik nooit gezien.
