Cliché

In Zeist biedt de VVD vanwege de lokale verkiezingen een hockeyclinic.
Het zal ook nooit korfbal worden.

Weer thuis

Weer thuis. Na 189 kilometer op een avondje.

Van Gegraven Water terug gereden. We reden langs het Dorp van Rundvee en de Nederzetting van de Kale Plek. Terwijl we het Goudkleurige Water passeerden verzuchten we hoe ver het eigenlijk is. We moesten nog naar de Nederzetting bij de Grenssloot. Het Land lag er tussen Rivierarmen. Het Omheind Gebied had geen hek meer om zich staan, we konden zo doorrijden tot bij het Stroomafwaarts Gelegen Punt van Oversteek. Het werd donker, en bij de Duister Archaïsche naam keerde ik om, om terug te rijden naar het Stroomafwaarts Gelegen Punt van Oversteek.

Het was best een lange reis voor een avondje.

De fanatiekeling

Op het oude kanaal ligt nog een vliesje ijs. Dat verbaast me - was het niet al dagen warm genoeg? Maar het oude kanaal wordt niet ijsvrij gehouden en de afgelopen weken is er genoeg tijd geweest om dik ijs te doen vormen. Er is ook geen reden voor ijsbrekers. De industrie is al lang weg langs het kanaal, of is verworden tot industrieel erfgoed. Het is er mistig. De bomen lekken. Niet vanwege de regen, maar de condens wordt te zwaar voor de takken.

Als ik onder de brug door ben kom ik een eindje verder langs de roeivereniging. Daar zit iemand in een roeiboot, met twee peddels in het ijs te hakken. Hij is al zeker vijf meter gevorderd, maar echt vooruit komen doet hij niet, in het ijs.

In de kilometers die volgens ligt het oude kanaal nog volledig bedekt met ijs.

Ik heb getwijfeld over België...

Want daar draait Studio Brussel Moan van Trentemøller wel midden op de dag.

Een uitgekauwde analyse

Er zijn twee soorten mensen, dat wilde ik graag meedelen.
Namelijk mensen die lang met hun kauwgom doen en mensen die kort met hun kauwgom doen. Ik behoor tot de laatste soort en verbaas me er over als mensen na een uur zeggen dat ze hun kauwgom kwijt willen. Had je die dan nu nog steeds denk ik dan, soms ook hardop. Meestal houd ik het nog geen vijf minuten met een stuk kauwgom. Sir Alex Ferguson behoort tot de types van het langdradig kauwen (heeft u 'm van de week ook weer zien malen?).

Er zijn twee soorten mensen, dat wilde ik graag meedelen. Terwijl ik op de terugweg Mentos aan het kauwen was, bedacht ik dat er nog een derde soort mensen was: zij die geen kauwgom gebruiken.

Wat een inzicht, zo plots op de woensdagnamiddag! Het is taaie materie, maar dat ik daar zo lang mijn tanden op stuk heb gebeten, ongelofelijk! Eureka!

Ontsporen

Toen ik gisteren de boekenbijlage van de krant las stond daar een recensie in waarin een schrijver een roman continue deed ontsporen. Dat zou ik ook eens moeten doen met mijn stukjes, vond ik.

Gisteren had ik een decor verzonnen waarin het kon gaan stormen, waarin de bomen blauw konden worden en de gevulde koeken voor het oprapen lagen. Runners high, immers, zou dat net zo goed als lsd zijn? Maar het stukje eindigde al voor het had kunnen ontsporen.

Vanavond was het rustig op de weg en deed ik de laatste paar bochten naar huis. Vier auto's voor me reed een blauwe vrachtwagen, type twintigtonner. Mijn meezingen staakte halverwege de zin en ging over in gestotter toen ik zag dat de vrachtwagen linksaf sloeg. Tegen het verkeer in op een eenrichtingsweg. In de verte zag ik de koplampen van naderende personenauto's door het halfduister priemen.

De vrachtwagen reed spook
en mijn hand verstijfde rondom de versnellingspook

(Kan iemand me nomineren voor slechtste gedicht van het jaar?)

Het is best als mijn weblogstukjes ontsporen, maar dan hoeft de werkelijkheid dat niet te meteen doen! (Zie ook België, brrr, wat een tragedie).

Gelukkig bleek het slechts een actie van een brutale vrachtwagenchauffeur die niet om wilde rijden en dacht 'een twintigtonner duwen ze toch niet aan de kant'. Na een meter of twintig sloeg hij linksaf, een parkeerplaats op. Ik sloeg rechtsaf en dacht na over hoe ik mijn stukjes dan kon laten ontsporen, terwijl de zingende kabouters mij vanuit de berm gade sloegen.

Lee

En toen kwam weer een Koreaanse schaatser het ijs op. Weer één met de naam Lee.

Je zou bijna denken dat de Koreanen, toen Napoleon hun land binnenmarcheerde met de code civil en de achternaam liet registreren, massaal een loopje hebben met dit gebod en allemaal dezelfde achternaam hebben gekozen.
Ware het niet dat Napoleon Korea binnen is gemarcheerd.

Het volgend doel

Het sneeuwde een beetje. Vloksgewijs kwam er wat wits uit de hemel. Als je wilde had je de vlokken kunnen tellen. Indien Abraham niet in Ur der Chaldeeën was geboren maar in deze contreien had er in Genesis iets gestaan over nageslacht zo talrijk als de sneeuwvlokken in plaats van het aan korrels zand in de woestijn.

Het sneeuwde dus een beetje en ik deed een poging tot hardlopen. Er waren niet veel andere lopers, normaal zie je meer mensen om die tijd.

Op het laatste recht eind pas ik de truc van Hinault toe. Ik denk althans dat die truc van Hinault is. Maarten Ducrot heeft meer dan eens verteld tijdens zo'n lange, warme, saaie overgangsetappe in de Tour hoe het kan dat een sporter maar door blijft gaan, en welke trucs er zijn om tot het uiterste te gaan. De truc van Hinault was om ergens op de weg een punt uit te kiezen, een boom, of een lantaarn, en daar zo hard mogelijk naar toe te fietsen. En vlak voor hij bij dat punt was, koos hij een volgend punt om naar toe te fietsen.

Diezelfde techniek gebruik ik bij het hardlopen. Lantaarns. Elektriciteitskastjes. Bomen. Al het straatmeubilair verwordt tot herkenningspunt. De finish kan je op die wijze zo ver leggen als je zelf wil. Want die ligt altijd weer tien meter verder.

Een integrale projectmatige aanpak

Planvorming is soms zo leuk. Martijn wacht op Jos die op Maarten wacht die op Jaap wacht die weer stukken van Kees nodig heeft.

De mooiste van het huis

Hamsteraar

Twee weken terug was ik bij J. Die is een boekenlezer maar heeft ongeveer 50% van mijn hoeveelheid boekenkast in huis staan. Van de week was ik bij H. Die is geen boekenlezer een heeft derhalve ook maar 10% van mijn hoeveelheid boekenkast in huis staan.

Vanochtend besloot ik dat de studiegids 2003-2004 eigenlijk wel eens weg kon. Als ik meer weg kon gooien zou ik de helft van mijn kasten ook weg kunnen gooien.

Nomen est omen

Voor de fotoclub begon ik aan een stopmotion-filmpje. Het werd iets meer dan dat, namelijk alle effecten uit iMovie proberen.



En niet zeuren dat ik niet mag fotograferen in de auto, want als ik de autoradio al rijdend mag bedienen, mag ik ook het knopje van mijn telefoon wel indrukken.

Ochtendschemer

Een sms?
Op dit uur?
Wie is er dood?
Andere berichten worden niet gestuurd bij nacht en ontij. Of is dat mijn geestesgesteldheid [state of mind] dat ik dat denk?

T-Mobile: uw factuur staat klaar.

Weet niet of dit populieren zijn maar ze staan wel mooi ondenkbaar ijl te zijn

(Gedichtendag heb ik dit jaar over geslagen, ik probeer het dan maar goed te maken met een referentie aan Marsman)