Daghap

Neologisme van de dag: over gaan switchen

*

File van de dag: A28 naar Amersfoort

Overhoord

Een restaurant. We komen binnenlopen en passeren tafeltjes.

Een tafeltje langs de kant. Twee vriendinnen tête á tête.
Hij was dus al 21 toen ik geboren werd.

Slechts dat zinnetje versta ik, daarna ben ik voorbij. De rest van het verhaal is fictie dat u en ik erbij kunnen verzinnen.

Zondagsrijden (op donderdag)

Raampjes open, voor het eerst in 2010.

De golfbreker

Het is zo'n ochtend. Naamloos als vele. Het onderscheidend vermogen voor ochtenden is beperkt.

De ring zit vol auto's. Ze spoelen als kuddedieren naar hun bestemming. Vier banen asfalt vooruit, op de stroom mee.

Als eb en vloed gaan en komen de auto's. 's Ochtends in. 's Avonds eruit. Het is weer zo'n ochtend.

Op de kant, in het gras, op de plek waar je niet mag staan, staat een man in een pak, met een rode stropdas. Hij kijkt en ziet de massa voorbij trekken.

Wie hij is, de herder van de kudde of gewoon een verdwaalde wandelaar, zal ik vermoedelijk nooit weten.

Wij dwalen

Terug naar de binnenstad, waar twee auto's in parkeergarages staan te wachten. Maar hoe? Op de heenweg had ik een lokale gids bij me, die met een spervuur van links, rechts en bij de rotonde de vierde afslag mij op de juist plek wist te krijgen.

Maar terug is een ander verhaal. K. en H. zijn hier ook niet zo bekend. Ik bedien de pook als een speeltje. 1. 2. 3. 2.
Negentiende eeuwse wijken die bedoeld zijn voor wie ze gewend is te doorkruisen, per fiets of per stoomtram. Er zijn afzettingen, riolen liggen open. Weer een omleiding. Een staalkaart van buurten trekt aan ons voorbij. Ergens moet een manier zijn om het spoor over te komen, maar achter de huizen links van ons ligt alleen maar de geluidswal die dicht tegen de huizen aangebouwd is.

De toeristische route, noemt men dat eufemistisch.

Als ik later op Google Maps kijkt blijkt dat ik maar een afslag had gemist om in een redelijk rechte lijn te kunnen rijden.

In de trein (61)

We vertrekken uit de hoofdstad. Het is tien voor half twee en vol in de zaterdagnachttrein.
De man naast me heeft een zuidelijk accent. Hij hangt aan de telefoon.
"Ik had daar helemaal geen bereik, nee, ik stap net in de trein en ik ontvang net pas twee smsjes van je, met 'Waar ben je' maar ik ben nu in de trein". Hij herhaalt zijn uitleg een paar keer zonder details toe te voegen.

Een prelude op een ruzie? Of weet hij het vertrouwen te winnen?
Hij stapt op en loopt naar het balkon, om daar verder te praten. De afloop is ongewis.

Het falen van het gezinsleven

Het zit me al langer dwars dat ik tegenwoordig weinig boeken lees. Vroeger kwam ik tot vijftig boeken in een jaar. Tegenwoordig haal ik er tien en is de stapel op nachtkastje zo’n twintig centimeter hoog. Daar zijn wel oorzaken voor, maar daar gaat het nu niet over¹. Met de overzichtelijke 180 pagina’s van de nieuwe verhalenbundel van Elke Geurts was ik wel content. Want dan is er tenminste een kans dat ik binnen een redelijke termijn het einde haal.

En dat is zomaar binnen twee weken gelukt!

Het zijn drie lange verhalen over het falen van het gezinsleven. Drie hoofdpersonen die in een opwelling, of een vlaag van verstandverbijstering, of door geboorte, in een gezinssituatie terecht zijn gekomen waar ze niet thuis horen. Neem Wieke, uit het het titelverhaal Lastmens. Ze is op een zijspoor in een huis Oud Zuid belandt als vrouw van de altijd afwezige zakenman Toron en wordt tot wanhoop gedreven door haar dochtertje. Dat Wieke ondertussen Madame Bovary leest - tja, sommige details zijn wat over de top. Een keertje losbreken uit de tot hoofdpijn aan toe gecontroleerde omgeving blijkt een zeer gezonde remedie. En hoewel het Wieke verbaast hoe dicht ze langs de afgrond kan zweven, komt alles goed.

Lastmens bevat drie leuke, afwisselend verhalen in de bekende, wat vervreemdende stijl van Elke Geurts (lees haar weblog voor een indruk van de toon). Reden genoeg om die bovenop de stapel op het nachtkastje te leggen.

¹Meestal donder ik gewoon in slaap nadat ik drie pagina’s gelezen heb.

Een om hen te vinden

Een paar maanden terug had ik het plan om een muziekweblog te beginnen. Omdat nieuwe muziek vooral een kwestie is van aangereikt krijgen is wilde ik in het oorspronkelijk plan een stuk of 10 mensen uit mijn omgeving met wie ik over muziek babbel uitnodigen om mee te schrijven. Zo kunnen alle genres erop en is er voldoende stroom van stukjes, als iedereen braaf zijn rol vervult. Niet om lange recensies te gaan schrijven, want die sites zijn er al genoeg, maar gewoon om goede muziek te delen.

Muziek tumblen, zoiets.

Maar ja, One ring to rule them all
Dus ook 1 weblog om vol te schrijven en niet nog meer dan dat, anders gaat de rest ten onder aan gebrek aan onderhoud. Dat dreigt nu al wel eens te gebeuren.

Dus post ik gewoon hier wat muziekjes die me de afgelopen tijd zijn opgevallen. Tante Amy McDonald maakte een nieuw album met fijne meezingbare popliedjes. Redelijk inwisselbaar, goed geproduceerd en dat ik het hier noem is vermoedelijk het eind van mijn street credibility. Maar van dat laatste had ik toch al niet te veel.



Iets heel anders. De Katzwijm mix pikte ik ook deze maand op bij Eclectro. Fijn voor op de pod voor een zaterdagmiddag.

Kent u het fenomeen dat u een stuk muziek van binnen en van buiten kent, maar nog nooit naar de tekst heeft geluisterd? Het gaat om de muziek, tenslotte, en veel hedendaagse muziek is vol geluiden waardoor de tekst niet op de voorgrond ligt. Peter Gabriel maakte een album met covers van popliedjes, met slechts strijkers en een piano als begeleiding. Covers hebben regelmatig de neiging compleet overbodig te zijn, maar Peter Gabriel weet er nieuwe liedjes van te maken - waarbij de tekst ineens naar voren komt.

Bij het einde van de winter

Stilstand is vooruitgang

Stilstand is vooruitgang formuleer ik nadat ik de auto stil heb gezet. Motor uit. Handrem aan. Aan de overkant wacht het pontje op passagiers. Tevergeefs, want het pontje komt leeg terug.

Er is geen telefoon, die heb ik thuis laten liggen. Die vergeet ik een paar keer per jaar. Daarom is er ook geen fototoestel.

Maartse landschappen tonen zich. De lucht is grijs. Gebroken grijs, dat wel. Het water weerspiegelt de lucht. De kleur laat zich raden.

Maartse landschappen. Het grijs dat alles infecteert. Grauwe bomen. Vergeeld gras. Verdroogd riet. De bootjes dobberen onbemand.

Buiten waait het. Ik sta stil en het lijkt alsof dat voor het eerst in weken zo is. Ach zapcultuur. In mijn portemonnee ga ik op zoek naar muntgeld voor de pont.

Omgeving

Een van de locaties van de culturele zondag was in de Pastoefabriek. Dat is een toonzaal voor de wat exclusievere design-meubelen. Er hangen niet, zoals bij dat Zweeds woonwarenhuis, prijskaartjes aan de meubelen, maar ik moet zeggen dat er best mooi spul tussen stond wat ook nog een praktisch bruikbaar leek.

Omdat onduidelijk was waar het evenement zou plaatsvinden, schoven de meeste mensen aan bij een centraal punt rondom een koffie- en theemachine. De inwendige mens brengt mensen samen. Terwijl ik van mijn groene thee nipte bedacht ik dat dit best een interessante opstelling was. Niks geen zaaltje met podiumopstelling, maar een toonzaal waar iedereen een eigen stoel kon uitzoeken.

Even later werden we alsnog naar een achtergelegen zaaltje gedirigeerd. Ik pleit bij deze voor een kunstevenement bij Ikea (zoals er een museumnacht bestaat, de Ikea cultuurnacht).

De krabber

Het is vrijdagochtend. Dat betekent markt en dat betekent gebrek aan parkeerruimte in de buurt. Om iets voor 8 uur loop ik naar de auto. Het heeft weer gevroren en de autoruiten zitten onder het ijs. De dure ruitenkrabber die ik twee jaar geleden kocht heeft al lang z’n waarde bewezen.

Terwijl ik de ruitenkrabber uit de portier pak, staat een blauw Golfje al ronkend klaar om mijn parkeerplek in te nemen. Ik zwaai even met de ruitenkrabber om te laten zien dat ik nog wel even laat wachten voor ik wegrij.

De man in het Golfje springt uit zijn auto en begint te helpen met krabben. Er zijn wel aardig mensen in Nederland. Hoewel enige eigenbelang daarbij natuurlijk wel helpt.

Cola drinken uit speakers

Tussen mijn rss-feeds bevindt zich ook de feed van Lifehacking, een website die gaat over hoe je met (computer)technologie de manier waarop dingen gaan in je leven kan verbeteren. Zeg maar het zelfhulpboek voor geeks. Misschien is dat woord 'zelfhulpboek' wat zwaar uitgedrukt, maar er zijn wel degelijk handige trucjes te leren. Probeer het eens, zou ik zeggen.

Tussen de tips - maar ik kan het niet meer terugvinden - las ik de volgende simpele tip: stop je iPod oordopjes in een glas, zet het volume voluit en je hebt speakers bij je.



Bij Apple beginnen iPod-speakers bij 40 euro en betaal je al snel meer dan 100 euro. Dit geluid is ongetwijfeld iets minder goed, maar hee, uit deze speakers kan je ook nog cola drinken als je iPod uit staat.

Twittervogel centraal in Werkendam

WERKENDAM - Door onze verslaggever - De gemeente Werkendam voert voortaan een twittervogel in haar vlag als het aan het nieuwe raadslid J. Merlet ligt. De eenmansfractie Interactief Werkendam wil de politiek dichter bij de burger brengen en daarvoor allerlei nieuwe internettechnologieën gebruiken.

'Een van die methoden is Twitter', zei Merlet terwijl hij druk met zijn iPhone in de weer was 'als volksvertegenwoordiger moet je continue luisteren naar wat er bij je achterban speelt. Daarom zouden wij deze vogel graag in interactieve vorm op onze vlag zijn verschijnen. We hebben alvast een voorbeeld, nu wil ik alleen nog de mening van de burger op de vlag zien'.

Bij de Dokkummer Vlaggencentrale was niet bekend of dit type vlag op korte termijn leverbaar is.

Stadhuisbrug

Het centrum van de stad wordt gevormd door de Stadhuisbrug. Velen schrijven dat de Dom het middelpunt is, maar als je 't mij vraagt is dat de Stadhuisbrug. De linker- en de rechteroever van de Oudegracht vervlechten zich hier en bovendien is dat het punt waarop het niet meer uitmaakt of ik er nu via de zuidelijke route of de noordelijke route naar toe fiets. De Dom is toch vooral een tochtige middeleeuwse wolkenkrabber, bedoeld om door toeristen gefotografeerd en beklommen te worden (ik ben er dus nog nooit op geweest)

Normaal gesproken is de Stadhuisbrug ook het punt waar de verkopers van krantenabonnementen of goede doelen staan. En draaiorgels. Met enige rationele irrationaliteit wandel je daar zo langs. Maar nu, neem afgelopen zaterdagmiddag. Al die vermaledijde politieke partijen waren er ook nog gaan staan. Zo werkt dat dus: de politiek naar de burger brengen: met z'n allen op een kluitje gaan staan. En er stond ook nog een club die reclame maakte voor healing. Het was nog net geen ellebogenwerk, maar kunnen ze die partijen niet wat beter spreiden. Of anders: inroosteren voor optredens op het Stadshuisbrug, zoals er ook zendtijd politieke partijen op tv bestaat. Dan is het centrum van de stad ook nog een keer genietbaar.

Waarom ga ik er niet dood aan?

Uit het schap pakte ik een nieuwe verpakking Grozette Strooikaas. De vorige was op, na zo'n twee jaar gebruik. In de koelkast bewaren, schreef de fabrikant op de verpakking van dit exemplaar. Grozette Strooikaas bewaar ik nooit in de koelkast. Boter Dat smeersel wat je margarine of boter noemt, voor op brood trouwens ook niet. En toch ga ik niet dood. Waarom niet?

(Niet dat ik dat wil hoor, maakt u zich geen zorgen).

Hobbesiaans brood

Als ik op maandagavond de wekelijkse boodschappen doe, komt het regelmatig voor dat er geen brood meer verkrijgbaar is. Of alleen nog een paar rariteiten. Zo eet ik dus regelmatig toastbrood. En heb ik ook van dat Henk Gemster-Becelbrood gehad. Best interessant, alles proeven.

Maar het Zonnatura brood van afgelopen maandag sloeg alles. Letterlijk. Na anderhalve dag was het een harde klomp geworden. Nu zitter er weinig of geen toevoegingen in, dus blijkbaar behoort dat bij de natuur: brood waar mee je elkaar de hersens in kan slaan. Wat me dan weer brengt bij het vermoeden dat Zonnature brood blijkbaar gebakken wordt door mensen die de natuurlijke toestand van Hobbes willen herstellen. Gezien de verkiezingsuitslag zijn we al aardig onderweg. Nu alleen nog wat meer Zonnatura kopen.

Blijkbaar spuit Kabouter Wesley ook