Ben je nou alweer op vakantie (1)

'Ga je nou alweer op vakantie' merkte A. op toen ik vertelde dat ik zondag zou vliegen.
Ehm.
Ja.
Terwijl u dit leest ben ik in Bulgarije. U weet wel, dat land van Bul gaat rijen met Sofia. En van Stojtskov, sterspeler tijdens het WK van '94. Althans, in mijn herinnering, en die is niet zo scherp.

Maar wat zijn uw associaties met Bulgarije? Terwijl ik weg ben kunt u hierover uw gedachten spuien in de commentbox.

Dit stukje is onderdeel van een wedstrijd in drie delen. Dit is het eerste deel. Reageurders met de meest originele gedachten of verhalen maken kans op een nader te bepalen prijs in de vorm van een souvenir.

Zzzzzooeeeffff

240 kilometer en 5 minuten file 's middags

De reden dat ik 240 kilometer reed vanochtend voor een overleg van drie kwartier is de reden dat hier nu een stukje staat dat over muziek gaat. Ik had namelijk eens de tijd wat albums te luisteren. En omdat ik toch niet zoveel anders te doen had dan het stuur recht houden heb ik ook maar wat aantekeningen gemaakt voor een stukje over muziek. Watermakers en ik gaan echt lang terug, mijmerde ik op de parallelrijbaan van de zuidelijke Ring. Ergens begin jaren '00. Ik kan alle teksten meezingen. En het was minstens een jaar geleden dat ik dat gedaan had. Ik weet dat Bløf niet bepaald goed is voor mijn street credibility, maar hee, street credibility is overrated. Ze hebben, met name in die periode voordat ze probeerden een Nederlandse Coldplay te worden, mooie liedjes gemaakt.



Mijmerend over wat ik daarna kon luisteren, want ik was nog lang niet op bestemming, zocht ik naar iets anders 'zwaars'. Oftewel iets met historie, en zo kwam ik bij het Vioolconcert van Brahms. Eigenlijk is klassiek niet echt geschikt voor in de auto, maar zet gewoon het volume op 20 en dan is het Vioolconcert daar een goede uitzondering op. Wat valt er verder over het vioolconcert te vertellen? Schrijven over muziek is dansen over architectuur, het slaat eigenlijk nergens op. Vandaar dat ik hier aankom met de metafoor: het vioolconcert is een bergwandeling waar je om elke hoek van het paadje een ravijn in kan kijken maar aan het einde wel een groots vergezicht krijgt.



Field Music is de muziek van een band die al een tijdje op mijn iPod woont. Vooralsnog heb ik nog niet het lef het hele album te luisteren, maar dankzij shuffle ken ik ondertussen wat nummers. Telkens als ik me afvraag: wat is dit, dit lijkt wel X maar het is het niet, dan is het Field Music. Associaties lopen voorlopig van Arcade Fire tot dik geproduceerde jaren '70 platen.



College H. nam afscheid en als afscheidscadeau kochten we twee albums bij de Jazzwinkel, waaronder een van de Esbjörn Svensson Trio. Van het weekend heb ik zelf ook maar eens wat geluisterd, en ahum, dit is erg goed. Wel tamelijk stevige kost, dus niet onvoorbereid luisteren.

En nu?

Klaar met strijken zette ik het strijkijzer even op de grond, zodanig dat de hitte geen kwaad kan en het ding rustig af kan koelen.

Valt 'ie om.

Een seconde later raap ik 'm op, maar nu staat er een prachtige driehoekvorm op de vloerbedekking in de hoek van de woonkamer. Blijkbaar zat er veel kunststof in die vloerbedekking van mij.

Oplossingsrichtingen zijn welkom.

Toiletten / Haakjes

Na het vorige weekend staat er 'Toiletten / Haakjes', en onderstaande foto, op het digitaal kladblok.

Een idee dat ontstond na een dag op pad, waarbij verschillende openbare toiletten werden bezocht. Reeds enige tijd ben ik ze aan het documenteren, interieurs van toiletten. Op een vierkante meter wordt je immers nogal geconfronteerd met je omgeving. Tegen de muren opvliegen is nergens zo eenvoudig.

Bovendien: wat valt er nu helemaal te doen in een toilet, behalve je behoefte. Niet dat ik pleitbezorger ben voor tv-schermen met customized content in toiletten, of iets dergelijks. Muziek op toiletten is al een licht inbreuk op de gedachte dat die dingen een noodzakelijk kwaad zijn waar we liefst niet te veel over nadenken.

Interieurs van publieke toiletten zijn tijdsbeelden. Daarnaast is het een interessant idee om een dagboek bij te houden op basis van bezochte toiletten. Op deze foto's zag u achtereen Amsterdam, Rotterdam, Gouda en Venray.

De voorspellende krachten van de Tomtom

In een opwelling had ik, als bestuurder, geroepen toch iets meer te willen zien dan alleen het station van Calatrava. Dus schoten we door een doolhof van straatjes, snel anticiperend op het eenrichtingsverkeer. Terwijl we zagen hoe andere auto's met moeite hun weg vonden, bleek kriskras rijden best een goede tactiek. We kwamen bij een snelwegoprit. Die bleek gesloten. Wat straten verderop bleek de volgende oprit ook dicht.

Tot slot zette H. de Tomtom maar aan. Wie wel eens langs Luik is gereden weet dat de weg door Luik langs de Maas bestaat uit tal van kruispunten, waar je als doorgaand verkeer onder door kan rijden door tunneltjes. De tomtomdame stuurde ons keurig door de tunneltjes heen. Behalve bij één kruispunt, waar we om onduidelijke reden bovenlangs werden gestuurd. Op dat kruispunt liep een bedelaar tussen de auto's rond. Zou hij geweten hebben van de bug in de Tomtom?

Langer zijn

Deze week werd ik niet ergens gemeten en zo ontdekte ik niet dat ik twee centimeter langer ben dan ik altijd dacht. Dat was raar. Nu heb ik geen idee of ik jaren geleden te rechtop heb gestaan, of nu niet rechtop genoeg, of dat ik misschien nog verder aan het groeien ben. Dat laatste zou niet goed zijn, want ik ben al niet echt klein. Te klein voor de klub voor lange mensen.

Je lengte is een van de weinige lichamelijk kenmerken waar je niks aan kan veranderen. Daar moet je het mee doen.

Enkele voordelen van langer zijn:
- de meeste stoelen en banken zijn te klein, dus raken mijn voeten altijd de grond (helemaal). Anderen denken dat dat heel ontspannend is, maar en dat is het geval. Het is erg fijn voor je benen als altijd op hun voeten kunnen rusten.
- ik kan altijd bij de hoogste schappen in de supermarkt. Afhankelijk van mijn bui, help ik kleine mensen met dingen te pakken. Of ik raad ze aan heel iets anders te kopen.?
- in drukke menigtes voel ik me zelden een beetje opgesloten. Overzicht heb ik en bekenden zoeken is een eenvoudige zaak. Voor de beeldvorming: in drukke menigtes zie ik alleen hoofden, en loop ik hooguit over kleinere mensen heen. Je vangt wel veel wind.
- mensen praten soms onder mij heen met elkaar. ?
- het is bij een drukke bar (met niet goed oplettend barpersoneel) zelden moeilijk om iets te bestellen
- mijn broeken zijn altijd lang genoeg


Enkele nadelen van langer zijn:
- als ik niet wil, val ik toch op en kan ik niet onzichtbaar door de wereld?
- ik pas nooit goed in bussen, trein, vliegtuigen en kleine auto's?
- ik stoot af en toe mijn hoofd?
- in lawaaiige ruimtes krijg ik niet veel mee van de gesprekken tussen kleinere mensen en ik ben mede daardoor een goede observant geworden
- of ik nu vooraan sta bij een concert of niet, ik kijk toch over iedereen heen
- het heeft me gemaakt tot wie ik ben

(Naar een stukje bij Katyo)

Hardloopgedachten (5)

Zaterdagmiddag. Een loopje zonder veel ambitie. De zon schijnt uitbundig en de wind waait in de rug. Om de zuid heen, om de bomen te zien ontluiken in bloesem.

Een man op een fiets haalt mij langzaam in. Waarom zou je sneller willen? Een fraaie lentedag en gewoon een beetje kijken naar de roeiers op het kanaal.

Tegen de tijd dat we de brug op gaan heeft hij een voorsprong van een meter op tien. Dan blijkt het toch wel meer te zijn dan een zeer ontspannen ritje.
Hij staat geparkeerd is een van mijn favoriete uitdrukkingen van commentatoren bij de beklimming van de Ventoux. Slingerend over het fietspad kruipt de man naar boven. Achter de struiken verdwijnt snel de man met de hamer, op zoek naar andere slachtoffers.

Recepten

[Gebruikers van feedreaders / rss - klik even door naar de website, want alleen daar is dit stukje leesbaar]

Poëzie. Tijd voor een open deur: daar is geen droog brood mee te verdienen, zo bleek uit de opkomst. We deden nog net geen voorstelrondje. Dat was ook niet nodig, want iedereen kende elkaar toch al.
Vrienden en familie en een paar passanten.

Bij gratie van suggestie bestaat het toch, het vermoeden dat een selectie van woorden iets nieuws betekent. De stiftgedichten zijn lichtvoetig, leesbaar, je hoeft er geen studie van mythologie voor te maken. Een spelletje, maar met een snufje zout.

Het lijkt me een geschikt cadeautje voor taligen.

En het zou passend voor op weblogs moeten zijn. Kort. To the point. Hit and run. Kick and rush. (hoe valt dat te vertalen?) Toch zijn er zoveel dichters niet op weblogs. Gedachten die ik krabbel op een visitekaartje na een bezoek aan de presentatie van de bundel. Voor het overige: Amsterdam is vol toeristen.

[Dimitri Antonissen - Schrap me - Uitgeverij Wintertuinen]

Lente

De post lees ik als ik op het balkon zit. Er zit een krantje bij waarin Utrechters aangezet worden voldoende te bewegen. Met een advertentie over de tourtocht bij de Giro d' Italia, die begin mei de stad aan bezoekt. 130 Kilometer fietsen over het echte parcours, onder begeleiding van agenten, in peleton. Lijkt me een ervaring. Maar ik heb geen wielrenfiets en haal nooit het gemiddelde van 27 kilometer per uur met het stadsbrik, heb geen goede ruimte voor een wielrenfiets en heb ook nog nooit 130 kilometer gereden. Ik ga wel langs de kant staan.

Ach ja, het wielrennen. Terwijl La Primavera weken geleden al werd gereden aan de kusten van de Middellandse Zee, is de lente nu ook in Nederland aangekomen.

Op het balkon bezie ik de planten. Er leeft nog anderhalve plant. Van de zes. Hoewel drie kamerplanten zijn die ik halverwege de winter buiten heb gezet na beestjesplaag, dus dat getal telt niet helemaal

Op het plein is het een dialoog tussen t-shirts en winterjassen. Alles wat een winter lang verborgen is gebleven, is weer zichtbaar. Martin Bril had een mooi stukje kunnen schrijven over een dag als vandaag, bedacht ik vanmorgen in de auto.

Enfin.

Als ik naar binnen stap moeten mijn ogen wennen aan het licht. Ik had een zonnebril kunnen gebruiken. Die ligt in Jeruzalem, waar iemand dacht dat 'ie 'm harder nodig had dan ik. Wat best wonderlijk is gezien de sterkte van de glazen.

Buiten wordt er file gereden vanwege een wegafsluiting in de buurt. Binnen ga ik boontjes op het vuur zetten. Het is lente, en daar ben ik blij mee.

Soyrosa vroeg naar aanleiding van haar eigen stukje om een stukje over de lente.

Music was my first love

Bijna thuis. Ik overwoog een extra rondje te rijden om dit nummer helemaal te horen.
Langzaam aan rijden bleek voldoende.