Le grand Départ

Zaterdag begint in Rotterdam de volgende editie van de Tour de France. En het is komkommertijd, dus tijd voor een webloggers-Tourpool. Ook voor webloggers die geen verstand hebben van fietsen of niet zo vaak meer webloggen.

Instructies:
1) Maak een account aan op www.tourtalent.eu en selecteer een team.
2) Vervolg door lid te worden van de pool Webloggers. De toegangscode is pivot. (Ja, origineel)
3) Zorg dat de pool voor vrijdag minimaal drie deelnemers heb, anders gaat het feest niet door. Dus retweet of schrijf er zelf een stukje over.
4) En hiermee kunt u meteen uw beperkte successen in de WK-pool vergeten. Prettig toch, een nieuwe kans?

Notie nemen

Heen / terug

Het landschap krijg herkenningspunten
Rotondes en djkjes.
En kerken, want die zijn hier nog de hoeksteen van de samenleving en staan daarom als grote, moderne gebouwen bij de toegangswegen van de dorpen.

Goeree Overflakkee bestaat bij gratie van dijkjes.
Dijkjes met bomen er op.
Uit het standpunt van de automobilist dan.
Was ik een wandelaar dan was mijn analyse een andere geweest, vermoed ik.

Bij een boerderij wordt olijfolie verkocht. Geen groenten, eieren of melk, maar olijfolie. Extra vierge.

*

Slijk.
Bij eb laat de ondergrond zich zien. Onder alles ligt slijk.

De ondergaande zon tussen olieraffinage.

Miles Davis speelt een stukkie mee. Net als toen die avond in 1969, in Juan Les Pins, weet u nog wel?

Negen maanden

Na vandaag het ziekenhuis bezocht te hebben, bleek dat het nog negen maanden wachten is.
Dat leek me een aardige titel om u eens op het verkeerde been te zetten.

Nadat u van uw stoel gevallen bent en er weer opgeklommen bent zeg ik dat niets is wat het lijkt.

In het ziekenhuis bezocht ik de kaakchirurg, die een tand verwijderde als onderdeel van een maanden durend behandeltraject. Heel vrolijk is het niet, zo'n halve dag rondhangen op een poli met zielige hoopjes mens in wachtstoeltjes om je heen.
Een mevrouw die met een compleet ingepakt been in een rolstoel aan komt gereden, zoekt met haar bestuurder en duwer naar de lift. Ze staan bij de trap. 'Nee, dat lijkt met niet de handigste manier om naar beneden te gaan, hahaha'. Die mevrouw had goed naar clown Bassie geluisterd. Altijd blijven lachen. En uiteraard vonden zij de weg naar de lift.

De 360ende forens

Na 1.000 kilometer autorijden deze week zou je zeggen dat ik aardig wat heb gezien. Nou ja, de A2, A6, A12, A15, A16, A17, A20, A27, A28, A58 en nog een stuk of wat N-wegen. Dat wat ik heb gezien en ook heb onthouden valt echter tegen.

Alleen toen ik bijna weer thuis was een man die zijn vouwfiets had omgeruild voor een BMX. Rugtas op, zoef door de straten.

En waar de meest treinreizigers met vouwfietsen forenzen zijn die deze dingen opvouwen voor ze trein in stappen, hoop ik dat deze man met een 360 de trein in sprong. Want stiekem wou ik dat ik met mijn auto ook zonder brokken 360's kon maken.

De Congo

In het park las ik het boek van David van Reybrouck over de geschiedenis van de Congo. Het is een erg goed geschreven geschiedenis, want ondanks de dikte (640 pagina's) en veelheid aan bronnen is het een levendig en afwisselend verhaal, met veel ruimte voor ooggetuigen in de context van bredere ontwikkelingen.

Het begint met een verhaal over de slavenhandel, die zowel door Europeanen als door Arabieren werd bedreven en één van de redenen was dat de kolonisatie van Congo zonder noemenswaardige georganiseerde tegenstand kon gebeuren.

Op een kleedje in het park. De zon schijnt. Een doos aardbeien en een boek vol duistere geschiedenis. Twee jongetjes, met, aan hun uiterlijk te zien, Afrikaanse voorouders, voetballen. Waar iedereen die vaker gevoetbald heeft, geleerd heeft om de bal aan te nemen en dan pas terug te schieten, zijn zij nog van het één-keer-aanraken voetbal. De bal stuitert dan ook alle kanten op en zij rennen er vrolijk achter aan.

De slavenhandel dus. Goede kans dat dat één van de redenen is dat die twee hier lopen te voetballen.

Sibelius' tweede symfonie

(Een variant op het raadsel waarom brandweerwagens rood zijn).

Toen ik in St. Petersburg was was ik zo overdonderd door deze imposerende stad dat ik een fout maakte bij het regelen van het onderdak, waardoor ik een dag eerder klaar was, en daardoor een dag eerder in Helsinki was dan tevoren gedacht, waardoor ik op dat resterende dagje naar Türku ben geweest, waar het niet heel bijzonder weer was, en toen ging het regenen in en liep ik het eerste beste gebouw binnen waar ik binnen kon gaan, en dat was het Sibeliusmuseum, en daar heb ik de tweede symfonie van Sibelius gehoord. Later heb ik die muziek gekocht in de vorm een opname van het Berlijnse Filharmonisch Orkest.

Dat is de reden dat ik vanmiddag op de A17 naar Sibelius heb geluisterd.
Waarom ik op de A17 was is weer een ander verhaal, maar naar het antwoord op dat deel van het raadsel mag u zelf raden.

Mos

Hardloopgedachten (7)

Terwijl ik uithijg en uitkijk naar een struikje dat van pas kan komen mocht ik over mijn nek gaan, vraag ik me af waarom het niet lukte.

Is het te warm?
Heb ik te laat geluncht waardoor de lunch nu weer naar boven kwam?
Had ik vooraf een toilet moeten zien om te voorkomen dat mijn endeldarm te actief werd?

Of zijn dat allemaal slappe excuses en moet ik gewoon vaker gaan trainen?

Een eindje verder komt iemand aanrennen in trainingspak, twee lagen, met lange mouwen. Onvoorstelbaar omdat ik al drie keer plof in slechts shirt en short. Ik houd het dus maar op een geestesverschijning.

Uruguay - Frankrijk (tweede helft)

Hoewel de NOS die Vuvuzela's niet wegfiltert lukt dat het menselijk oor een stuk beter. Zoals na verloop van tijd het geluid van de snelweg niet meer opvalt, valt dit ook pas weer op als het geluid er niet meer is.

*

Wat is de klemtoon bij Anelka?

*

Rood. Alsof dat bij de wedstrijd past.

*

Het ontbreekt de wedstrijd aan een architect. Als Ribery een goede wedstrijd zou hebben gespeeld, had hij dat wellicht gekund. Nu was het duidelijk niet de meest dankbare wedstrijd voor een stukjesschrijver om mee te beginnen.

Uruguay - Frankrijk (eerste helft)

De bal is uit. De ploegen proeven de wedstrijd. Schrijven en kijken is een lastige combinatie voor wie ook leesbaar wil schrijven. Maar wie schrijft dat zijn weblog uitdooft, kan proberen een serie te beginnen. 64 wedstrijden moeten daar toch kansen voor bieden. Niet dat ik veel verstand van voetbal heb.

*

Twee loze gele kaarten
maar geen bloed aan de paal

*

Er zit geen verhaal in de eerste helft.
Het is twittervoetbal.
Korte dialogen maar vooral een wirwar van tegen de bal aan schoppen, hopende dat die ergens land.

Wachten op doorstroming

Dinsdagochtend. 7 uur 37. Toch maar met de auto naar Amsterdam. Op risico, maar traphic.nl zei dat het moest kunnen zonder al te veel problemen. Bij Maarsen gaan de lampen al knipperen en even later staat het stil.

Een ambulance snelt voorbij. Serieus panne blijkbaar. Zo ben ik nooit vroeg in Amsterdam. Had ik dan toch beter met de trein kunnen gaan?

Het gras bij de buren is altijd groener. En er staat nogal veel gras langs de A2, en dat valt des te meer op als je stil staat en de tijd hebt het te bekijken.

Was ik met de trein gegaan, dan had ik ook stilgestaan op het perron. Gemakkelijk 10 minuten, en had ik er geen probleem van gemaakt. Nu stond ik ook stil, met de auto, en voelt het toch een beetje ergelijk.
Anderzijds, als die trein maar 5 minuten later komt voelt het opeens ook als wachten.

Gisteren is de nieuwe iPhone 4 geintroduceerd. Volgend jaar komt vast weer een nieuw type. Geruchten willen dat je met de iPhone 5 jezelf ook kan teleporteren van A naar B. Op dit soort ochtenden zou ik ze meteen kopen.

Foto als variant op de 'Wachten op' serie van Woordenaar.

Facebook

Facebook. Ik heb geen Facebook. Ik wil geen Facebook. Niet omdat er geen leuke mensen op Facebook actief zijn. Nee, omdat ik bang ben dat er veel te veel tijd verloren gaat in het bijhouden van een Facebook-account.

In de trein naar Rotterdam, laatst. Twee corpsdames spreken het sociale gedrag binnen de jaarclub door. Het gaat over formuleringen in sms-jes, e-mails en op Facebook. Elke letter wordt gewogen, alles gaat over onderlinge verhoudingen. 'Maar Erik zit dag en nacht op Facebook, die ziet alles'. Een goede reden om geen Facebook te nemen.

Maar het valt op dat steeds meer websites worden voorzien van een 'Deel dit op Facebook'-knop. Of sterker nog, dat informatie alleen verkrijgbaar is via Facebook. Per mail kreeg ik een uitnodiging voor de inauguratierede van Wouter Vanstiphout in Delft. Er stond maar een klikbare link in de uitnodiging, namelijk een link naar een Facebookgroep. En zolang ik geen Facebook lid ben kan ik de daar beschikbare informatie niet inzien.

Verdwijnt het actieve internet steeds meer in de structuren van de grote mediabedrijven, omdat alles gebeurt op de grote sociale netwerken? Interfaces als Twitter, Flickr en Facebook werken als een tierelier, maar alle communicatie gebeurt onder hoede van de grote mediabedrijven. Eerder interfaces zoals e-mail en weblogs konden meestal gebruikt worden zonder een account te nemen bij een mediabedrijf. Een tweet sturen zonder twitteraccount? Ik denk niet dat het mogelijk is.

Het voordeel van dergelijke 'gesloten' communicatiesystemen is duidelijk: ze werken. Er is maar een partij die de communicatiestandaard bepaalt, waardoor het bouwen en ontwikkelen van zo'n interface ongetwijfeld gemakkelijker is. Maar moeten we de trend zien als een bedreiging voor de vrije toegang tot informatie?

Inslijpen / Routes (2)

De afgelopen dagen probeerde ik wat met andere routes. Het eerste stuk, naar de snelweg, laat zich wel veranderen.

Een klein verslag.

De route is stedelijk. Stoplichthoppen. Baantje naar links, baantje naar rechts. Invoegen. Zoeken naar de gaatjes en hopen dat je snel genoeg bent om niet klem te raken op de verkeerde baan.
Tussen flatgebouwen en kantoren door. Fietsers om je heen. Jonge mannen in kleine auto's met open raampjes die roken in hun auto waren veelvuldig aanwezig vanochtend.

Eigenlijk wil ik deze dagen op de fiets maar dat werkt niet als je ook een laptop en een beamer mee wil slepen om op maandagochtend om half negen in C. moet zijn en niet van tevoren nog langs kantoor wil.

Volgende week ga ik echt weer eens met de fiets. Dat neem ik me het hele jaar voor en uiteindelijk doe ik het twee keer per jaar.

Uitdoven

Langzaam dooft het uit, mijn weblog. In april heb ik het abonnement nog wel verlengd, dat wel. En vermoedelijk doe ik het volgend jaar ook nog wel. Uit gewoonte. Omdat ik me geen online identiteit voor kan stellen zonder weblog.

De stukjes rondom het verschijnen van Bloghelden deden me nog eens nadenken over dit weblog. Het weblog als fenomeen is over z'n hoogtepunt heen. Statistieken laten al jaren een dalende trend zien. Bezoekersstatistieken zijn leugens, maar er verschijnen ook minder stukjes.

Als ik een verhaal had gehad, had ik al lang een debuutroman geschreven, dacht ik pas. De dingen zijn ook veranderd. Vroeger zat dagelijks in de trein, en had op die manier elke dag een stukje. De openbare ruimte was altijd een inspiratiebron. Het verhaal ligt op straat, maar het probleem is dat ik veel minder op straat kom. De trap op klimmen van de parkeergarage naar de centrale hal levert meestal geen weblogstukjes op.

Is de koek op, na 2.400 stukjes? Zijn er nog enkel kruimels over? De komende maanden zal het duidelijk worden.

Inslijpen / Routes

Iedere weg verkrijgt z'n patronen. Vanochtend viel het me op hoeveel verkeer er van rechts kwam. Ongebruikelijk. De nieuwe brug is open, en er is een nieuwe ontsluitingsweg geopend naar de nieuwbouwwijk. Zou het verkeer zich langzaam schikken in de nieuwe situatie? Zouden de bewoners van de nieuwbouwwijk ontdekken dat ze met deze nieuwe stroken asfalt sneller ergens kunnen komen?

Het verstoort mijn doorrijden, dat nieuwe verkeer. Ze komen van rechts immers, en van rechts heeft voorrang. Misschien moet ik maar eens op zoek naar een nieuwe route. Het is immers al drie jaar terug dat ik deze route uitzocht, dwars door een gebied in ontwikkeling, waar nauwelijks verkeer reed. Drie stoplichten naar de snelweg.

Is het immers al drie jaar terug dat ik deze route uitzocht? Ik schrik van mijn eigen gedachte.