Wachten op pashokjes

De man gaat mee winkelen. Hij wacht en zoekt vermaak.
Gemakkelijk in het gehoor liggende melodietjes.

Beat.
Goes.
On.

Hij staart wat rond terwijl zij in het pashokje bezig is.
Die vloer, is dat geen foto waard?

vloerrrrr

Varia

De weg

Heel Nederland is zo ondertussen te vinden op Streetview. Heel Nederland? Eén klein dorpje blijft dapper weerstand bieden, zo ondervond ik gisteren.

Gelukkig is het moeilijk verdwalen in Bunnik

*

Woord van de dag

(Concept) intentie ontwikkelingsclaimovereenkomst

*

In het Bos / En passant

...dat is een sterke aanwijzing voor psychopathisch crimineel gedrag op latere leeftijd...

*

IJslandse neoklassieke electropostrock

Lange haren, hoornen brillen. Heel stille muziek, in de eerste nummers overheerst de ventilatie aan het plafond. Het publick is zo muisstil en beheerst dat het af en toe twijfelt of het mag klappen.

In de trein (67)

Natuurlijk sta ik direct naast de deur als er ingestapt moet worden. Op dat moment heb ik al een half uur staan vernikkelen op het Centraal Station, al had ik gezelschap gehad van een muffin, een gevulde koek en een coca cola.

De Burger King was nog open om 3 uur 's nachts, bemand door de altijd werkende Surinamers. Tenminste, ik denk dat het Surinamers zijn, het zouden natuurlijk net zo goed Ghanezen kunnen zijn, of Nigerianen. Of Nederlanders, als je hun paspoort bekijkt.

Zij produceren en verpakken hamburgers, patat, zoetigheid en drinken voor de constante stroom nachtbrakers die hier komen wachten op een trein die ze naar huis zal brengen.

In de trein ligt een Volkskrant Reizen op tafel. Fijn, denk ik, dan is er tenminste nog iets wat ik van boven tot onder kan spellen tot ik in Utrecht ben om wat te doen te hebben. Nachtnettreinen kunnen erg saai zijn namelijk. Niets komt er van. Het artikel over Ameland bekijk ik vluchtig, terwijl nog drie anderen rondom mijn komen te zitten. Ik hoor wat, wissel een blik en vraag '¿Espanol?'.

Zo ontspint zich een gesprek tussen Columbiaanse Madrileen die met een Franse vriend op bezoek is in Amsterdam, en er hoort ook nog een Nederlander bij, maar die relatie kan ik niet helemaal ontdekken. Hij spreekt niet alleen Spaans, maar ook Engels en tot mijn verbazing ook vloeiend Duits. En is klaarblijkelijk ook nog zeer wakker om dit uur, want gaat op een praat- en vraagstoel zitten.

We rijden via Hilversum. De toeristische informatie blijft beperkt tot het feit dat ze hier Big Brother uitgevonden hebben, en dat dit dus een belangrijke, historische plek is in de Europese geschiedenis. En dat is het soort slecht grappen dat we maken. Want om half vier 's nachts Duits luisteren (voor het gemak spreek ik in het Engels terug), is nicht ganz einfach. De gebruikelijke prietpraat over de verschillen tussen landen en talen, over reizen, over London Calling waar ik die avond naar toe ben geweest.

Wonderlijke ontmoetingen. De Volkskrant laat ik ongelezen achter.

In de trein (66)

Uit de Jaarbeurs stromen massa's met grote tassen. Er was Kreadoe, een beurs voor allerlei 'creatieve' uitingen, maar de meerderheid kan je gewoon knutselen noemen. Als ik de fiets parkeer in een van de nieuwe fietsflats vraag ik me af hoeveel kuub er nu in Nederland geproduceerd per jaar aan knutselwerk.

De intercity naar Amsterdam staat klaar op spoor 9. Ik spring er in en kom tegenover een grijze man te zitten. Hij belt nog even. Hij vertelt zijn gespreksgenoot dat er een voorstel ligt om het gebouw van de nieuwe Betafaculteit in Utrecht een naam te geven. Het gebouw zal worden vernoemd naar een vrouw, die een eerste leerstoel invulling gaf. Haar initialen zijn T.T.

Ik doe mijn jas uit en pak mijn boek. De trein dommelt rustig naar Amsterdam. De man tegenover me pakt papieren van een congres waar hij geweest is. COMPLOTTEN, staat er in grote letters. Hij verscheurt de papieren in 8 stukken en deponeert ze in flarden in de vuilnisbak. Zoals het hoort bij complotten worden ze zorgvuldig verborgen.

Een boek herlezen. Dat zou ik vaker moeten doen. Nu besloot ik Slaap! (eerder recensie) van Annelies Verbeke uit te lenen, en was ik in de trein opnieuw aan het boek begonnen. Wie herleest ziet de dingen anders.

Maar ja. Tijd en mediaconsumptie, het zal zoeken blijven voor we daar een goede balans in hebben gevonden.

In Murakami las ik een pleidooi om alleen maar boeken van 50 jaar en ouder te lezen. Omdat dan het grootste deel van de ruis wel weggefilterd was.

Misschien. Voor vanavond ben ik tevreden met 40 pagina's Verbeke.

Kan het leven een replay-functie krijgen?

Het begint met het gevoel dat het best opschiet. Pas 3 minuten onderweg en al hier. En verderop springt al weer een stoplicht op groen. Mooi.

Op de tweebaansweg waar ik rij staat aan de rechterkant een rijtje auto's voor het stoplicht, en links een enkele auto. Die linkerauto trekt snel op, dus ik blijf op de linkerbaan rijden. In z'n 4 er achteraan. Het rechterrijtje trekt langzaam op.

Terwijl ik links aan kom rijden besluit iemand vanuit het rechterrijtje naar links door te schuiven. In een fractie
- rem ik,
- zie dat ik niet goed uitkom
- en dat de ander doorzet naar links
- dus dat het of botsen of bijsturen is
- en stuur ik naar links
- een band op, door het gras
- om even later weer op de weg te komen.

Nadien nog even staan praten met de andere bestuurder. Alles goed, geen schade, maar wel geschrokken.

*

Pas als ik verder rij treft het me dat ik niet weet welk strookje gras ik eigenlijk overgestoken ben.
En dat ik maar wat veel geluk gehad heb.
Kan ik even de replay aanzetten om te zien wat er nu precies gebeurde?

Vandaag heb ik de remsporen in het perkje zien staan. Dat ik het enige perkje heb genomen zonder stoplichten of verkeersborden die klaar staan om automobilisten tegen te houden mag een klein wonder heten.

High Fidelity (Japanse Editie)

High Fidelity (Japan Edition)

De plek voor de Japanse versie van High Fidelity

Eigenlijk had ik hier 'Big in Japan' moeten kopen, nadat ik voorzichtig onder de te lage deurpost was doorgelopen. Maar wat is uw top 5 nooit gekochte platen?

Verbrand brood

In de wetenschapsbijlage van afgelopen weekend stond een verhaal over hersenonderzoek. Er werd een casus genoemd van een mevrouw die, een fractie voordat ze een epilepsieaanval kreeg, de geur van verbrand brood rook. Niet eenmalig, maar telkens weer.

En verder.

Gisteravond, de ring. Ik ben langs de havens gereden. Een viaduct boven de stad. Gefocust op het meanderen van auto's over de rijbanen op dit brede gedeelte. Ik ruik de geur van verbrand brood.

Als dit literaire werkelijkheid zou zijn zou ik dus een aanval van epilepsie krijgen. Op een weblog kan dat, maar het lijkt me niet helemaal de juiste plaats en tijd voor dergelijk spel.

En verder.

Winterjas achterin. Jasje achterin. Boeken achterin. iPod voorin en bezien hoe lang de batterij nog blijft leven op de terugweg. De airco maar een half graadje koeler want het mag niet te behaaglijk warm worden gezien mijn vermoeidheid.

Keren. Rechtsaf. Rechtsaf. Linksaf. Rechtsaf langs de tramrails en dan tweehonderd meter verder keren en terug naar de grote weg. Langs smalle wegwerkzaamheden, waar ik 30 mag.

Bij het stoplicht komt het inzicht. Heel Nederland is verkeerstechnisch gelijkwaardig. Alle wegen die de afgelopen 30 jaar zijn aangelegd lijken wel op elkaar in opzet, waardoor wegen voorspelbaar zijn en rijden ook in onbekende omgevingen eenvoudig is. In dit buitenland spreken ze een andere verkeerstaal, waardoor op gemak naar huis rijden niet zomaar bestaat.

Er is geen briefje voorradig om dit op te schrijven, dus zoek de voicerecorder op mijn telefoon op. Ik spreek in en zo klink ik dus in blik.

Komeet in nevelen

Het regent in de straten - zo zou ik met het parafraseren van de Dijk willen beginnen. Maar dat is niet waar. Het nevelt in de straten, dat klopt dan wel. En iedereen zit binnen want het is maandagavond en fris.

De Domtoren is stemmig in flarden gehuld. Autolichten zijn meer zichtbaar dan anders. Mijn handen voelen koud op het staal van mijn stuur. Ik houd het pedaaltempo hoog en pak de randjes van de fietspaden die ik goed genoeg kan om zoiets zonder valpartijen te kunnen doen.

De brug op. Er ligt veel geel herfstblad op het pad, mooier dan andere jaren, maar moeilijk zichtbaar in het natriumlicht.

Over de brug klinkt rumoer. Bij de bushalte aan de overkant staat een groep mensen. Ze slaan op trommels en hebben gastoeters bij zich. Kraken gaat door, roepen ze in koor. Hier is vanavond een kraakpand ontruimt. Of ze nog bezig zijn weet ik niet. Er branden nog wel lichten in het gebouw, maar de politiebusjes zijn weg.

Als een komeet in de nacht zoef ik langs ze. Tot de voordeur hoef ik nergens voor te stoppen.

 
 

© 2003-2011 | rss | atom | contact | gebouwd met Pivot X en 960