Appelgroen 2011 in

Precies stukje nummer 2.500 (!) en een appelgroene kakelnieuwe nieuwe lay-out leken me geschikt om 2010 mee uit te luiden. Een jaar terug nam ik me voor de layout eens op de schop te nemen, omdat de vorige min of meer terugging tot 2008.

Bij Max las ik over 960 grids om een layout mee te bouwen. Mooi spul. Zoals er tegenwoordig overigens heel veel mooi spul verkrijgbaar is, maar op een tempo komt dat het voor iemand die eens per jaar wat knutselt. Dus enthousiast van start.

En de zomer verteerde.

Ergens aan het einde van de zomer kreeg ik wat commentaar op de proefversies van Roos, die ondertussen met haar eigen website bezig was. Of ik het niet te donker wilde maken. Mokkabruin werd dus groen.

En de winter kwam.

Vandaag kreeg ik de nieuwe PivotX. En nu is het wel voldoende af om online te staan.

Jaarlijstje (6 en slot)

Er was nog een deeltje 6, na de kerst. Nog wat muziek die het noemen waard is:
Warpaint - The Fool - hoe andermans muziek misschien toch mijn muziek kan worden.
Trentemøller - Into The Great Wide Yonder- een beetje anders dan voorheen, maar volgens de statistieken van last.fm heb ik de afgelopen jaar veel naar deze Deense techno geluisterd.
Olafur Arnalds - And They Have Escaped The Weight Of Darkness - de IJslandse neo-klassieke muziek begint eindelijk door te sijpelen. Niet dat dat zo nodig is, ik vind het wel best om in een kleine zaaltje zijn concert mee te kunnen maken.
North Atlantic Ocillation - Grappling Hooks - laat ik er nog een dark horse tussen zetten. Een postrock-album waarvan ik zelf ook nog niet zo zeker weet of het op dit lijstje moet, maar met het voordeel van de twijfel staat het erbij.
John Roberts - Glass Eights - Deep House met een paar briljante samples. Organisch, zoals ze dat tegenwoordig noemen.

En voor wie het helemaal zat is: pas op voor besmetting met het eindjaarslijstjesvirus

Jaarlijstje (5) - The National - High Violet / Boxer

Die dag was ik teruggekomen uit Midden-Europa. Iemand tweette over de luisterpaal, waar het nieuwe album van the National stond. Laat ik eens luisteren, dacht ik. Een week later kocht ik het album, en dat is heel snel voor mijn doen. Tot dan toe kende ik slechts een paar liedjes van Boxer (2007), ondanks dat ik er soms veelvuldig op gewezen was. Soms ben je ziende blind.

Begin juli. We lopen in Zakkendragerssteeg, van de Vredenburg naar de Oudegracht. Of ik er zin in heb, vanavond naar de Tivoli. 'Ja natuurlijk, antwoord ik, 'dit is de plaat van het jaar!'. Later vraagt ze of ik dat echt zo bedoel. Ja dus.

Eind augustus. In de Shinkansen, onderweg naar Hiroshima. iPod aan. Is dat een heimweemachine, met 'thuismuziek'?, schrijf ik op.

You know this crisis stuff makes me dizzy, dacht ik te horen. Hoe toepasselijk, dit jaar. Dat Matt zong over pricey stuff had ik pas een paar maanden terug door. Maandenlang zijn er flarden teksten bij me.. De laatste weken is het vooral Racing Like a Pro dat ik hoor.

Vorige week. Terbregseplein. Fly-overs. Ik draai de A16 op. Wat is het nu precies, deze muziek? Muziek die duister en vertrouwenwekkend is. Donkergrijs, maar niet zonder hoop. Sprankelend donkergrijs.

*

Luisteren op Spotify

Jaarlijstje (4) - Arcade Fire - the Suburbs

De laatste keer dat ik langs het veldje liep had ik mijn auto een paar straten verderop moeten parkeren. Het aantal auto's in de buurt is toegenomen in al die jaren.

Op het veldje speelden we voetbal. Of oorlogje. Hier hadden we een club. Onze geheime code was 9896, genoemd naar onze leeftijden. Waar de leden zijn gebleven? Ik heb geen idee. Google zou uitkomst kunnen brengen, maar op een of ander manier denk ik niet dat ik behoefte heb nieuwe informatie aan de herinnering toe te voegen.

Nu lijkt het veldje ongelofelijk klein, veel te klein om behoorlijk op te voetballen. Fysiek is de situatie vrijwel onveranderd: het veldje is er nog. Maar ik ben er niet meer.

Precies dat gevoel weet de Arcade Fire op the Suburbs neer te zetten. Waar kom je vandaan, en wat ben je ontgroeid? All my old friends, they don’t know me now.

Overigens maar één van de verhalen die over the Suburbs valt te vertellen - maar dat misschien een ander keer.

*

Luisteren op Grooveshark

Jaarlijstje (3) - Esbjörn Svensson Trio - Seven Days of Falling

Een serieuze muziekblogger zet alleen muziek uit 2010 op het jaarlijstje. Omdat ik dat toch niet ben, mag ook oudere muziek die ik in 2010 ontdekte op het lijstje. Zeker als het om het Esbjörn Svenson Trio gaat.

'Nog één album dan', dacht ik. De hele avond heb ik muziek met jazz-invloeden gedraaid, maar aan een echt jazzalbum was ik nog niet toegekomen. Ik ben moe van de vele indrukken en van 900 kilometer traag autorijden in drie dagen. Het vooruitzicht is een nacht gebrekkig slapen op deze nachttrein. Buiten is donker, al uren. Ik ben blij met de iPod.

Aan de man van de speciaalzaak annex kapper voor artistiekelingen had ik gevraagd wat hij aan zou raden, omdat ik zelf niks weet van jazz. Zijn advies had ik gekocht als cadeau. Het bleek een schot in de roos. Dit was een cd van een Zweedse jazzpianist die helaas was overleden bij een duikongeluk, zo vertelde H. 'De Radiohead van de jazz', was zijn omschrijving.

Een paar dagen later had ik toch eens wat gegoogled naar een dode Zweedse jazzpianist. Nu heb ik permanent vier albums van het Esbjörn Svensson Trio op de iPod staan. Er zijn nog een stuk wat andere albums die ik bewaar voor later.

*

Luisteren op Spotify

Jaarlijstje (2) - Tame Impala - Innerspeaker

Wie een beetje rondleest op muziekblogs en daarnaast ook nog een leven heeft weet dat er een vloedgolf aan nieuwe muziek is. Een constante stroom en niets wil ik missen want daar is het toch voor.

Zo belanden liedjes, om ooit eens te luisteren, in een mapje 'mp3' in de map 'downloads'. Dat mapje groeit vooral. Net als mijn lijst met albums in Spotify onder 'gloednieuw - te luisteren'.

Naar Tame Impala luisterde ik wel. Eerst Desire Be, Desire Go, en toen nog Jeremy's Storm. Om meteen te weten: dit is goed. Het optreden op London Calling bevestigde dit nog eens.

De rest is geschiedenis.

*

Luisteren op Spotify

Jaarlijstje (1) - Amy McDonald - A Curious Thing

Snelwegen zijn veelal inwisselbaar. Om eerlijk te zijn weet ik ook niet meer waar ik reed toen ik dit album voor het eerste luisterde. A12, A27, inwisselbare afslagen met daaraan geplakte inwisselbare bedrijventerreinen. Een koude voorjaarsdag. Buiten werd het maart. Amy ontdooit me met warme, meezingbare popliedjes. You can't start a fire without a spark zong ze, een cover van Springsteen die in een ander daglicht kwam te staan. Goed idee, vond ik, en ik besloot het vuurtje maar eens aan te steken.

*

Luisteren op Spotify

Wat doet een weblogger als het sneeuwt?



Die zet een foto op zijn weblog. (Ik ben heus nog wel een beetje weblogger).

Betekenis

Multidisciplinair is een duur woord dat maar zelden de aarde raakt. Zoals alle dure woorden maar met moeite betekenis krijgen in het dagelijks leven. Dat is hun doel ook niet.

Doel van dure woorden is juist het ontstijgen van het aardse, het ontworstelen van vermoeienissen van de dagelijksheid. De schijn dat er meer is ophouden. Wat meer precies is, kan ook niet worden prijsgegeven, want dan wordt het abstracte concreet, en eenmaal concreet blijkt er niet zo veel meer aan.

Zo. Met deze inleiding heb ik minstens driekwart van mijn lezertjes van me vervreemd, en dat waren er toch al zoveel (denk hier een smiley als dit een chat of mail was geweest).

Maar deze week, heel even, raakt het woord multidisciplinair, de koude grond van de werkelijkheid. Ik las een stuk tekst, opgesteld door een jurist. En ik dacht: ik begrijp het wel, maar kan dat nou niet eenvoudiger? Een stuk van 20 kantjes proza, en maar uitweidden. Kon de essentie niet worden samengevat in een stroomschema, of iets dergelijks? Er waren maar een stuk of 5 belangrijke keuzes.

Pas toen zag ik het patroon. Juristen hebben alleen maar tekst om te communiceren. Andere vormen gebruiken ze niet.

Een ontwerper zou een fraaie, kleurrijke schets maken en daarmee spreken. Een techneut zou met een paar precieze maar moeilijk leesbare tekeningen komen. Ik zou het terugbrengen tot een schema. Multidisciplinair? Iedereen zit in z'n communicatie gevangen. Wij doen ons best over de muren heen te schreeuwen. Dat betekent het dus.

Achtergrondgeluid

Toen ik Tivoli binnenkwam stond Francis te spelen. Met de dynamische (sorry voor dat woord), haast manische manier van doen van de zangeres werd de aandacht van het merendeel van het publiek getrokken. Maar niet alleen de actie, ook degelijk spel en een dijk van een stem zorgden voor een grote verrassing. (spotify afspeellijst).

Pauze volgde, het podium werd verbouwd. Een piano bleef staan, er verschenen wat gitaren.

Een dame genaamd Idiot Wind neemt plaats achter de piano. Gewapend met een piano en een stem gaat ze de zaal te lijf.

Tevergeefs. De zaal kletst haar dood, wachtend op de hoofdact van vanavond. Al ben ik voor de gelegenheid wat meer vooraan gaan staan, ook daar staan genoeg mensen te babbelen in plaats van te luisteren. Het is dat het kaartjes onbetaalbaar zouden worden als deze mensen ze niet ook zouden kopen (en de bieromzet zouden stimuleren), anders zou je ze er persoonlijk uit willen schoppen.
Het toppunt wordt bereikt als ik naast me een lang gesprek hoor beginnen met een opmerking 'Mooi hé?'

Top 5 vreemde twittervolgers

Wie een beetje twittert, zoals de meeste webloggers tegenwoordig doen, kent het fenomeen: je twittert over een bepaald onderwerp, en een uur later heb je er een nieuwe volger bij. Waarom? Vraag je je af, en dan realiseer je je dat je een bepaald sleutelwoord hebt gebruikt in je tweets.

Vijf vreemde twittervolgers
- Nieuws in Woerden (Actueel regionaal nieuws uit de omgeving van Woerden)
- Inmaakruilbeurs (Inmaakruilbeurs op Adelaarstraat 3 in Utrecht! Ruil je zelfgemaakte jam, chutney, siroop, kersen op sap, pickles, of augurken)
- Wrakkentochten (zeebodemwandelingen | noordzee | klimaatverandering | milieu | duurzaam | creator en uw gids: e. sok)
- Opruimen (Startpagina vol met opruimtips en hulp om al je spullen een logische, vaste plek toe te dienen.)
- Xbox Slim (Alles voor je Xbox)

En wie zijn uw meest ongerelateerde twittervolgers?

Niets is wat het lijkt

Het verkeer liep vast op de laatste 400 meter voor de afslag. Voor mij remde een Ford Focus. Wat had die voor sticker op zijn auto zitten?

Dat leek de kaart van Afghantistan wel, maar dan geroteerd. Dat moest het wel zijn: daaronder de Panhandle van de Wakhan Corridor, dat is een uniek ding. Maar waarom?



Enkele dagen later laat ik de foto zien aan P. Het bleek de Nurburgring te zijn.

Surprise

Al een week is mijn surprise in aanbouw op de eettafel. Dat het zo lang duurt heeft overigens niets met de complexiteit van het geknutsel te maken.
Er gaat ongeveer een gehele kunstbijlage krantenpapier in het ding.

En in die week ontbeet ik met telkens een blik op de buitenlandpagina, opengeslagen op tafel. Die lag daar ter bescherming van het tafelblad. Dus ik ontbijt al een week met het Palestijns-Israelisch conflict. Want je gaat het toch weer lezen, die krant.

Hoeveel krantenartikelen over het Palestijns-Israelisch conflict zouden er al in sinterklaassurprises zijn verwerkt?

Gevoelstemperatuur

Met die Siberische gevoelstemperaturen van vandaag zou een (goed geisoleerde) boerka misschien toch niet zo'n slecht idee zijn.
Vandaag zag ik althans mensen die er behoorlijk door geïnspireerd leken.

 
 

© 2003-2011 | rss | atom | contact | gebouwd met Pivot X en 960