Woord van de dag

Aan het begin had ik één woord van dag. Nu heb ik er twee. Welke heeft u voorkeur?

Schuldverdienratio
Motiveringsbeginsel

But now I'm found

In het trappenhuis lag popje, verloren op de grond.
Ik besloot haar tegen de muur te zetten.

Daar stond ze een dag op de uitkijk.
De volgende dag had iemand haar op de trapleuning gezet, nog zichtbaarder.
Een paar uur later was popje verdwenen.

Wie gaat er mee naar Arcade Fire?

Op 1 april (geen grap) kocht ik meteen twee tickets voor het concert Arcade Fire. Mijn verwachting was dat dit binnen een uur uit zou verkopen, maar blijkbaar had iedereen z'n geld al uitgegeven aan Lowlandstickets want dat ging minder snel. Ondertussen is 't trouwens wel uitverkocht, geloof ik. In de haast had ik direct twee tickets gekocht, zonder me af te vragen wie mee zou willen. Ziehier het probleem ontstaan.

Iedereen die ik vraag is op vakantie, of eigenlijk niet geïnteresseerd in de Arcade Fire, of vindt het te duur.

Dus eens kijken wat een steen in de vijver op dit weblog, en aanpalend, Facebook en Twitter, doet. En wie weet Google Plus.

Regenboog

Vanuit het zuiden rijdt ik naar het midden en het klaart langzaam op. In het westen gloort de zon alweer, in het oosten pakken nog donkere wolken samen. Het regent nog. Dan moet er een regenboog zijn, denk ik, en inderdaad, aan de oostelijke horizon staat een volledige regenboog. Ik denk aan Genesis 9 en Mijn verbond met u en een seconde later rem ik zodanig hard dat de tas door de auto vliegt en ik de wielen hoor blokkeren. Zo hard rem je eens in de 10.000 kilometer.

Overleefd. Nog even langer met deze wereld verbonden.

De wet van de remmende voorsprong; of een uurtje op Google Plus

Sinds een uurtje heb ik dus een account op Google Plus, en vanaf nu wordt mijn leven geheel anders.
Of toch niet.

Ergens kan ik het niet geheel serieus meer nemen, zo'n weblog, met een gemiddelde van drie bezoekers per dag en een reactiesysteem uit het jaar 2003. Ik bedoel: hier moet je terugkeren om te zien wat er gebeurt nadat je een reactie hebt achtergelaten, in plaats van het terug te zien in je timeline.

Enfin, wees niet bang, ik heb nog tot april 2012 betaald dus ik zal het weblog nog niet vermoorden.

Maar ondertussen is 't wel aantrekkelijk om alles onder te brengen bij Google Plus binnen een paar maanden. Hoppa, weblog eruit, Twitter eruit, Flickr eruit (Google Plus kan ook heel goed foto's doen). Al die oude meuk vervangen door iets nieuws. Google Plus is nu nog heftig beta, maar als dat gaat lopen kan het Internet vervangen worden door Google Plus.

Al mis ik nog een beetje de openheid van Twitter op Google Plus. Als je op Twitter een beetje rondtweet heb je zo een schare nieuwe interessante volgers erbij, via Google Plus zie ik dat nog niet zo snel gebeuren.

Of ik dat niet allemaal een beetje eng vind, de enorme hoeveelheid walled gardens die aan 't ontstaan is bij Apple, Google en Facebook. Ja, en anderzijds is het razend interessant hoe snel al deze ontwikkelingen zich opvolgen. Een korte opsomming:
e-mail: sinds 1999
website: sinds 1999
weblog: sinds november 2001
dit weblog: sinds maart 2003
flickr: sinds 2005
twitter: sinds november 2008
linkedin: sinds november 2008
facebook: sinds september 2010

En daartussen was er onder andere Geocities, Hyves, Wikipedia en nog veel andere dingen waarvan ik mailtje bewaar met welkomsberichten. Dus wat brengt 2012, 2014 en 2016?

Massasprint

De bekende weg ligt voor me en op de radio is Radio Tour de France bezig met de laatste kilometers. Ik rijd weer eens op de snelweg. Misschien daarom wel dat ik zo houd van het liedje over all the billion highways dat Bright Eyes enkele dagen later zal spelen. Werktuigelijk voeg ik in op de juiste baan en luister naar de verslaggever die probeert een massasprint te verslaan. Positie kiezen en afwachten.

'Hushovd, Hushovd, Gilbert, daar komt Gilbert.. of is het toch Cavendish, Cavendish, Cavendish, het is Cavendish die hier de sprint wint!'
En dat alles in tien seconden gepropt. Tien seconden voor het gesprek van de dag (terwijl Vos in Italië de sterren van de hemel fietst, maar daar horen we dan niks).

Vanuit Frankrijk kom ik geestelijk weer terug op mijn weg met A-nummer. Op de tweede baan, zo te zien. Voorgesorteerd voor de bocht. Prima.

Zaterdag

Het is weer zaterdag. Dadelijk begint het grote spel van zaterdag: het huishouden. Steeds vaker heb ik de indruk dat het leven op zaterdag bestaat uit het begeleiden van stromen binnen het huis. Van hokje naar hokje. Dus besloot ik eens een stroomschema te maken. Niet zo tof als ze dat bij recensiekoning kunnen, maar toch iets wat breed genoeg om in een aparte popup te moeten.

Le Grand Depart

Het levert toch een bepaald soort opwinding op, de eerste dag van de Tour. Nadat de kranten al weken bol staan van de voorbereidingskoersen (Zwitserland, Dauphine) en de prestaties van alle favorieten daar, begon het zaterdag toch echt. De tourpoule staat op scherp (al had ik me wat verkeken op dat laatste klimmetje). Dus om kwart over twaalf de uitzending aangezet. Mooie plaatjes van de Franse kust. Zou ik ook nog eens naar toe moeten.

Direct vanuit de start wordt gedemarreerd. Drie renners vertrekken en al snel zijn we bij het vertrouwde beeld van een touretappe: een aantal onbekende renners vertrekt en rijdt een paar uur voor het peloton uit om een aantal kilometer voor de finish weer gegrepen te worden. Ondertussen leuteren Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot over landschap en de prestatielijst van deze onbekende renners. Een etappe in de Driedaagse van de Panne. Die laatste is ook een fameuze Teletekstkoers: een koers waarvan je alleen de uitslag langs ziet komen, maar nooit iets van op TV gezien hebt.

'Eigenlijk is het net een soort vissen' schreef iemand op Twitter gisteren. Lange tijd gebeurt er niets en toch gebiologeerd staren naar wat er gebeurd. De eerste etappe kijk ik vaak helemaal uit, later in de Tour ga ik wat minder fanatiek kijken. Of meer ernaast doen. Terwijl zo'n peloton door het Franse land beweegt kan je immers uitstekend de krant lezen of stapels strijk wegwerken. Want er gebeurt toch niet zoveel tot de eindsprint.

Gisteren gebeurde er wel iets. Tien kilometer voor het einde breekt het peloton door een valpartij in stukken, en ineens is het koers. Enfin, u heeft het gisteren kunnen zien. En ik ben blij dat het weer begonnen is, het jaarlijkse meditatieve wielrenspektakel af en toe onderbroken door stukjes koers.