AK-47 te koop in Nederlands warenhuis

Men neme de volgende ingredienten:

• Het hebben van een waardebon in de vorm van een yourgiftpasje, alleen maar te spenderen bij bepaalde winkels


• Het nodig vinden een nieuwe simpele broek te kopen


• Een zaterdagmiddag laat

Zodoende belandde ik bij de V&D. Niet erg hip maar wel functioneel. Hoewel de gehele verdieping, van honderden vierkante meters is gevuld met mannenmode, is bij de kassa een andere opstelling gemaakt. Daar staan een paar stellingen met gadgets en speeltjes. Heel slim: speeltjes gericht op de winkelende man, die zich te pletter verveelt omdat winkelen bij de V&D nu eenmaal nogal saai is. Omdat iedereen even moet wachten in de rij voor de kassa valt het oog al snel op de speeltjes.

En zo zie ik het AK-47 waterpistool.

Ahum? Die ondingen hebben bijgedragen aan de dood van miljoenen, en dat leggen we als speeltje bij kassa.
Als laatste blijft alleen cynisme over.

Gedichtendag 2012

Oh jee het is gedichtendag /
Dacht ik toen ik alweer in mijn bedje lag

Het luisterend oor van een parkeerautomaat

Een kwartier te vroeg parkeer ik, dicht bij de parkeerautomaat. Het begint langzaam licht te worden buiten. Jasje aan, jas aan, naar de automaat. Vanaf 9 uur betalen. Pas erin, knop, knop, knop. Parkeerautomaten reageren zelden snel genoeg naar mijn zin. Saldo tekort op de chipknip. Hiermee mag ik maar tot kwart voor 10 staan, terwijl ik tot minstens 11 uur verwacht te blijven. Ik heb maar tachtig cent in munten bij me, dus daar overtuig ik de automaat ook niet mee. Had ik dat brood gisteren toch gewoon moeten pinnen.

Dat kwartier te vroeg had ik willen gebruiken om wat stukken te bestuderen die gisteravond om tien over elf binnen zijn gekomen. Ik heb al vluchtig de samenvatting doorgenomen op de telefoon, en onderweg bedacht met welk argument ik ze van tafel kan vegen. Maar, onlangs geleerd, drie argumenten zijn beter dan één argument om je redenering te onderbouwen.

De parkeerautomaat luistert overigens niet naar argumenten, dus ik zal een automaat moeten vinden. Mijn kwartier gebruik ik dan maar voor een wandeling naar het centrum, waar vast wel een bank zit.

Langs bruine kroegen, restaurants en winkels die hun bloeitijd lang achter de rug hebben en nu alleen nog voor vintage door zouden kunnen gaan. Scholieren komen met tegemoet. Verderop zit een ROC.
Voorbij de stoplichten zie ik een logo van ABN Amro. De voetgangerslichten staan veel te lang op rood naar mijn zin, maar ik weersta de neiging over te steken en door rood te lopen. ABN heeft een betaalautomaat buiten om cash geld te halen. En binnen, in het filiaal, een oplaadpunt voor de chipknip. En de deur zit op slot.

Anno 2012 had ik natuurlijk als mondige burger met een kort lontje #fail #abnamro kunnen twitteren. Maar ach, ook dat is een argument waar een parkeerautomaat niet naar luistert. Dan maar terug. Bij de bakker zijn de ramen beslagen en wordt het verse brood in schappen gelegd. Ik koop een zak rozijneneierkoeken - zogenaamd voor de lunch - en om een tientje briefgeld stuk te kunnen slaan.

Later blijken in de auto nog een paar munten te liggen voor parkeerautomaten.

Spek

Een woensdagmiddag half twee. Ik moet tanken en laat ik dan ook maar wat te eten halen op een tankstation langs de A15.
Dus sta ik bij de automaat benzine in het scheurmonster te stoppen.
Zoef. Zoef. Zoef. Zoef.
Later als ik terug in de auto ben zie ik een gemiste oproep op de telefoon.
Zoef. Zoef. Zoef.

En omdat ik 's ochtends te lui ben om brood te smeren en te laat ben voor de lunch loop ik voor iets eten naar het winkeltje.
Er staat een gigantische rij voor de vers gesmeerde broodjes. Een baguette met kruidenkaas lijkt me wel wat, en verantwoorder dan stroopwafels, en smakelijker dan voorverpakte sandwiches uit de koeling.
Ondertussen bestudeer ik het brede aanbod aan vleessnacks. Balletjes gehakt, frikandellen, gehakstaven, kroketten en zelfs de Knoepert. Tankstations zijn bijzonder verheffende plaatsen.
Nadat ik het te lang duren vindt in de rij voor de broodjes valt mijn oog op een panini met ei in de kant-en-klaar vitrine. Dan dat maar, blijkbaar is er toch nog aan de vegetariërs gedacht. Terug in de auto blijkt dat er ook spek op zat. Tja. Smaakte best overigens.

Post

'Er is een pakketje voor je', mailde de receptie donderdag.
Wat kan dat zijn, vroeg ik me af terwijl ik naar de postvakjes liep. Het seizoen van kerstpakketten is voorbij en bovendien zijn kerstpakketten in het huidig economisch tij net zo zeldzaam als zwarte zwanen.
Bij het postvakje viel het spreekwoordelijke kwartje.
Ruim een jaar geleden hadden we een bijdrage geleverd aan het Boek Landschappelijk Wonen. En dat boek was nu af. Tof hoor, om in een mooi salontafelboek te staan.

Als u nu iets wil snappen van de onderwerpen waar ik me (af en toe) mee bezig hou, kunt u meedoen aan de smaaktest Landschappelijk Wonen voor een test naar uw eigen voorkeuren.

Zijn en tekst (2)

Eerder: ik gooide oude papieren weg

Na verloop van tijd begint iets op te vallen: er zit zo weinig hedendaags papier tussen alles wat bewaard moest worden. Alsof mijn leven de afgelopen jaren veel minder papieren neerslag heeft gekregen dan daarvoor. Alles lijkt te zijn verdwenen in de cloud.

(Dat is een mooie zin, maar niet geheel waar: veel papier dat ik produceer is verdwenen in het bedrijfsarchief. Het staat eenvoudigweg niet thuis).

Zijn en tekst (1)

Omdat ik eind 2012 verhuis, besloot ik dat ik maar eens moest kijken of ik iets weg kon gooien. Die werkbriefjes van mijn vakantiebaantjes van tien jaar terug had ik toch niet meer nodig. Dus ging de beerput open.

In mijn kast staat het equivalent van zo'n 30 ordners papier verzameld, redelijk geordend. Elk jaar koop ik er een of twee bij waar ik dan weer nieuw papier opberg. Ordners, tijdschriftcassettes, schoenendozen, opbergboxen, ik heb ze allemaal. En als het niet meer in de kast past, dan past het nog wel op de kast. Gestaag groeide zo de stapel. En ergens knaagde wel het besef dat die stapel niet door kon blijven groeien.

Twee weken terug was er het moment dat ik klaarzat voor de grote stap. Met plastic tassen voor het oud papier en de eerste tijdschriftcassette. Met alles wat door m'n handen gaat valt op hoeveel veranderd is in tien jaar, of misschien: hoeveel ik veranderd ben. En bij elk stukje papier de twijfel: zal ik dit nu wel wegdoen? Wat gooi ik weg, als ik dit weggooi?

Voor alles is een rationeel argument: ik lees het nooit meer, het is verouderd, niet meer relevant, voor de hand liggend, en anders ook wel op internet op te zoeken. En toch.

Blijkbaar zijn die papieren deel van mij. Ik ben de teksten die ik gelezen heb. Ik ben de teksten die ik geschreven heb. Als ik mijn kuubs papier aan de straat zet, gooi ik mijn identiteit weg.

Dat is een nogal confronterende conclusie als je wel van plan bent om die hoeveelheid papier in ieder geval met 50% te reduceren.

Bliep.

Nu is het dus twee weken later en ben ik vandaag tot nog een andere conclusie gekomen. Maar daarover binnenkort meer. Kan u ondertussen wat reageren of nagelbijtend deze cliffhanger trotseren.

Woord van de dag

Mitigerende maatregelen.

Al het goede komt uit Amerika en Nieuwegein - Jaarlijstje (2)

Het tweede stukje over het jaarlijstje was een beetje achtergebleven. Daarom vandaag maar. Op de keper beschouwd kan men pas terugblikken op een jaar als het jaar ook afgelopen is, dus iedereen die een jaaroverzicht publiceerde de afgelopen twee maanden zou een appendix mogen publiceren.

Op willekeurige volgorde, met Spotify-links, de beste albums van 2011.
Low - C'mon
Foo Fighters - Wasting Light
Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller
Wilco - The Whole Love
Destroyer - Kaputt