» Twee reacties
» 25 02 2012
» ,
» deel op twitter
» deel op facebook

Beeldvorming

In de buurt is een snackbar zich 'Petit Restaurant' gaan noemen.

In Europa (1): Utrecht

Wandelen naar het kanaal. Boten kijken. Naar het einde wandelen en dan weer terug. De donkere rode huizen die we later jaren '30 huizen zijn gaan noemen. De grote populier in de achtertuin. Bielzen als materiaal om plantenbakken te maken waar je niet aan mocht komen omdat je handen dan zwart werden.

Mijn eerste herinneringen aan Utrecht moeten zijn gevormd toen ik uit een wiegje werd getild. Of een kinderwagen. Dat soort herinneringen zijn niet zo scherp uitgetekend.

Het was altijd zomer. Een oneindig huis om te verkennen met fenomenen zoals een kelder. Een gekleurd vliegengordijn in de keukendeur. Een brievenbus die niet was zoals ik gewend was.

Tegenwoordig mijd ik dat straatje. Het is niet ver en mijn hardlooproutes gaan er vlak langs en toch loop ik er omheen. Herinneringen zijn onbetrouwbare, onaanraakbare 'dingen'. Toch laat ik de flarden die bij die plek horen liever voor wat ze zijn dan dat ik ze overschrijf met nieuwe herinneringen.

Raar eigenlijk.

104 van de wikilijst

In Europa (introductie)

Ongeveer een jaar geleden waren R. en ik aan het daten. Drankje, bioscoop, zoals dat gaat. We zijn beide reizigers, dus als zij vertelde over een grensovergang bij Costa Rica, dan had ik een verhaal over de entree van Wit-Rusland. In een chat ontstond op een gegeven moment de vraag welke grote steden je had bezocht, en zodoende gingen we tellen op deze lijst op Wikipedia. Van de 104 steden bezocht ik er tientallen.

Ondertussen staat het telefoonnummer van R. gecategoriseerd in het mapje 'Vroeger was alles beter', een restcategorie met contactgegevens die ik niet meer gebruik. Zo gaat dat soms.

Maar van ieder contact dat je opdoet blijft iets hangen. De lijst op de wiki ben ik niet vergeten. Bij de tientallen steden horen allemaal herinneringen. Geuren, routes en temperaturen. Daarom is dit de start van een serie gebaseerd op de indrukken die al de bezoeken op me maakten. De (papieren) reisdagboeken liggen in de kast, de foto's staan op de harde schijf te verstoffen.

(En ja: hierdoor ontstaat een soort format, en dat maakt een weblog volschrijven eenvoudiger). Ergens deze week het eerste deel: Utrecht.

Of slagroomtaart natuurlijk

Het kabinet zegt dat we allemaal de broekriem aan moeten halen en om dat te voorkomen eet ik zoveel mogelijk gevulde koeken.

Spekglad

Eigenlijk moet het vaker code rood en spekglad zijn, dan heb ik een goed argument om met de trein te gaan en in de stationshal vegetarische sushi te kopen. Bijkomend punt is dat het met die spekgladheid wel mee valt.

Nieuw eiland ontdekt

Sinds enige weken volg ik Nederland van Boven, een documentaireserie van de VPRO over Nederland op grote schaal. Vooral vanwege de mooie beelden die uit de helikopter zijn gemaakt. Het schoolmeesterstoontje is wat vervelend, maar de sociaal-geografische inhoud wel weer leuk, al weet ik het meeste wel.

Maar. Nu blijkt er gewoon een eiland in het IJsselmeer te bestaan waarvan ik het bestaan niet eens wist. En dat eiland bestaat al sinds 2004. Het heeft de weinig inspirerende naam de Kreupel. Voor ontdekkingsreizigen hoef je dus niet naar de Zuidpool, op ons eigen IJsselmeer ligt ook al een terra incognita.

De buurt gaat vooruit

Er stond voor het eerst een bakfiets voor de deur.

 
 

© 2003-2011 | rss | atom | contact | gebouwd met Pivot X en 960