Koninginnedag

De Utrechtse vrijmarkt laat zich in drie gedeeltes delen: West, voor volksbuurters, Oost, voor de yuppen en studenten, en Zuid, voor de massa's die naar de podia komen.

Toch maar de Willemstraat in? Alles vraagt aandacht. Dat je niet over kinderen heen loopt. Kinderwagens. Scootmobiels. Stampende boxen concurreren om aandacht. Mijn oranje overhemd ligt ergens thuis in de kast. Dat krijg je ervan als je op het laatste moment bedenkt naar de vrijmarkt te gaan.

Kledingstukken. Spelletjes. Boeken. DVD's. Platen beginnen toch wel uit de mode te raken op de vrijmarkt. Hoewel ik nog wel Best of Beegees en Greatest Hits van Ike en Tina Turner had kunnen kopen.

De ramen van de kleine huisjes staan open en flessen bier en frituur worden doorgegeven.

Het is best warm maar een winterjas is ook prettig met een binnenzak in zo'n zakkenrollersgevoelige omgeving.

Op de Adelaarsstraat een ijsje. Als avondeten. Dat krijg je ervan als je op het laatste moment bedenkt naar de vrijmarkt te gaan. De rijen voor de friettent zijn me te lang.

Pas op de Weerdsingel Oostzijde de eerst opstopping. Links en rechts van de straat te veel mensen waardoor het 10 minuten stilstaat. Brievenbussen. Aardewerk. Verloopstekkers. National Geographics. Autoradio's. Kop en schotel. Een gitaar. Ik heb 'm niet gekocht.

Verschillende onderwerpen

Zoals u ongetwijfeld weten leven we in een tijdperk van digitale informatieovervloed. Om die stortvloed aan mails en documenten een beetje te lijf te gaan zijn er (volgens mijn beperkte inzichten) grofweg twee methoden: alle in mapjes stoppen (hierarchisch) en alles voorzien van tags (zoektermen). Een van de spelregels bij de hierarchische benadering die ik leerde was dat je nooit grote hoeveelheden documenten op moet bergen in een mapje 'divers' of 'overig' want dan vind je ze nooit meer terug als je ze niet op een andere manier ontsluit.

Nu was ik vorige zondag in Nijmegen, en daar bezocht ik onder meer het plaatselijke museum 't Valkhof. 't Valkhof is voorzien van een mooie collectie Romeinse spullen en andere onderdelen van de Nijmeegse geschiedenis. Ook stond er een mooie oude houten kast. Zou niet misstaan in het interieur van mijn toekomstig huis. Op een van de lades van die kast stond het volgende etiket:

Kwesties van leven en dood

Naar verluid is het stadje L. een van de duurste plekken in Nederland om begraven te worden en een van de goedkoopste om een paspoort aan te schaffen.
'Dan blijf ik nog maar een tijdje leven', was het commentaar.

Inzake de Shetlands

Merel had een verhaal over een Shetlandpony. Het beest was los gaan lopen over het erf van de boerderij, en had daarbij een doos kippenvoer ontdekt. Nadat de Shetlandpony 15 kilo kippenvoer had gegeten, was 't bij de dierenarts beland omdat dat soort hoeveelheden ziekmakend zijn voor zo'n klein dier. De dierenarts heeft geprobeerd het beest te behandelen, maar het bleek te laat, de Shetlandpony overleed 's nachts.

Waarom stopte de Shetlandpony dan niet met eten? Volgens het verhaal kennen Shetlands geen 'stop'. Dat verklaart daarmee wel waarom de Shetland-eilanden eruit zien zoals ze eruit zien: kaalgevreten graslanden waar geen boom wil groeien.

Als u nog een ecologische grasmaaier zoekt, weet u wat u moet doen.

Pulp

Donderdagavond las ik het laatste stukje van Huwelijksgeluk van Tolstoj uit. Of, om eerlijk te zijn, ik ging er diagonaal doorheen want zoveel energie voor dat verhaal had ik niet.

Eigenlijk was het heel erg waar wat niets.dan.vuur diezelfde avond schreef, over dat je je soms afvraagt waar de dagen gebleven zijn. Dat ze gevuld zijn met autoritten en telefoontjes en regelen, regelen, alles moet geregeld worden. Het leven is immers een schaakbord waarop 7 zetten vooruit geschaakt moet worden. Gelukkig herken ik bepaalde stellingen al.

Het volgende boek lag klaar (de Nieuwe Man van Thomas Rosenboom), maar na een hoofdstukje besloot ik dat dit nog wel even mocht blijven liggen. Non-fictie, of iets laagdrempeligs had ik nodig.

Omdat ik geen zin had om te wachten op een nieuwe aflevering van Game of Thrones, besloot ik het boek te kopen. Vijf boekwinkels verder trof ik de pocketeditie in de Stationsbruna. Met een prettig herkenbare pulp-voorkant.

Ondertussen ben ik er achter dat dit eerste boek uit de serie ongeveer overeenkomt met de afleveringen die ik al gezien heb, en dien ik zeker 800 pagina's te lezen tot ik nieuwe verhaallijn tegenkom. Als ik een beetje doorlees moet het lukken om voor het einde van het seizoen de tv-serie ingehaald te hebben.

Aldus. Als ik hier niet zo veel schrijf, weet u nu hoe het komt.

Grensoverschrijdend

Volgens utopisten doorbreekt internet grenzen. De moderne techniek stelt ons in staat om mensen te ontmoeten die we anders niet zouden ontmoeten. Als ik dan mijn twittertijmlijn afschuim staan daar vrijwel allemaal Nederlanders op die in grote steden als Utrecht, Amsterdam, Nijmegen, Rotterdam of Leiden wonen. Flickr bied wel iets meer over de grens contacten maar echt diep gaat dat zelden.

Nee dan kan je beter gaan hardlopen langs het kanaal waar de schepen liggen die reisjes langs de Rijn maken. Jazeker, die bestaan nog en in deze tijd van het jaar liggen die er elke week wel. Vandaag werd ik geroepen vanaf een van de aangemeerde schepen. Een mevrouw vroeg in het Duits of ik iets op de post wilde doen. Van over de reling kreeg ik een zakje met vier ansichtkaarten toegeworpen. Nu liggen vier ansichtkaarten van Amsterdam die ik mag versturen naar onder andere Tulln in Oostenrijk.

Voor het doorbreken van grenzen moet je dus gewoon een rondje gaan rennen.

(Ik overweeg de ansichten van Amsterdam nog te vervangen door ansichten van Utrecht).

 
 

© 2003-2011 | rss | atom | contact | gebouwd met Pivot X en 960