Win een iPad

Even bij de Slegte binnen kijken, dacht ik. Voor ik het wist stond ik met drie boeken bij de kassa. Drie voor weinig, maar toch weer drie boeken. Zo gaat dat.

Bij de kassa werd de mailinglist van de Slegte aangeprezen. Als ik mij thuis zou abonneren, zou ik elke week kans maken op een iPad 2. Een apparaat dat je, zo valt me op, tegenwoordig bij elke prijsvraag kan winnen. De heilige graal van prijsvragenland.

Ik heb nog niet meegedaan aan de prijsvraag.

In Rotterdam

In Rotterdam bouwen ze de toekomst, zei ik toen we gisteren het station uitliepen. De voorgevel van het nieuwe station is reeds voorzien van een aantal grote stalen objecten die het stationsplein domineren. De menselijk maat is er uiteraard weer een beetje zoek, maar dat hoort bij het gevoel van Rotterdam. Je moet er in stappen, er één meen worden, er onderdeel van zijn, en dan is het geweldig.

Het nadeel van de toekomst bouwen is dat de toekomst ook weer snel veroudert. We wandelden al grappend naar de Doelen. De Doelen is ook ooit gebouwd als de toekomst - in de jaren '60. Vandaag de dag zouden we de Doelen retro noemen. Het interieur is een aantal jaar terug ook in bijbehorende jaren '60 stijl uitgevoerd.

Terug naar 2011, waar in een zaal uit de jaren '60 twee kinderen van de jaren '80 naar muziek van een 18e eeuws Italiaan gingen luisteren. Of: een echt klassiek concert. En nu niet vanaf een opname of tv (na het schansspringen, iemand?), maar aan te raken. Mede omdat het conservatoriumstudenten waren, was de zaal jong en de sfeer informeler. Een beetje dan. Nog steeds zit het hele orkest in chic en kuchen diende tot het minimum beperkt te worden. Met mijn semi-griep is dat niet kuchen een opgave op zich.

Indrukwekkend was ook de 'turbo'-fagot waarmee Helma van den Brink het podium betrad.

(plaatje via)
Dat instrument riep allerlei associaties bij ons op, maar waar ik vooral benieuwd naar ben, wat denkt u daarbij?

Zo en nu een acceptgiro of liever automatische incasso?

Vandaag is het - naar het schijnt - Pay A Blogger Day (via EHPO, die het via Marco had).

Dadelijk even internetbankieren. Ik ben benieuwd naar de bijschrijvingen :)

Poging op te schrijven wat zo leuk is aan Le Guess Who (2011)

Terwijl ik vanmiddag voor de vijfde of zesde keer dit weekend naar de stad fietste vroeg ik me af wat Le Guess Who zo bijzonder fijn maakt als festival.

Het heeft veel te maken met je op je gemak voelen. Alle gemak van bekende, overzichtelijke zaaltjes en gewoon thuis te kunnen eten en slapen. Het grappige spel van heen en weer fietsen tussen verschillende zalen, wat het veel sterker een stadsfestival maakt dan bijvoorbeeld London Calling of Crossing Border zijn. Daardoor ben je niet alleen in popzalen, maar ook in de stad.

De sterke programmering, die meestal voor 90% uit onbekende namen, vereist ten eerste huiswerk om uit te vogelen waar je naar toe wil. Inluisteren via Spotify. Omdat ik van tevoren niet meer dan een paar zekerheden heb, zijn alle overige bands verrassingen. Dit jaar leidde dat weer tot een behoorlijk aantal goede, inspirerende optredens.

Dat dus. U had er bij moeten zijn, dat snapt u ook.
Volgend jaar weer.

Mobile generation (14)

Uit eten met collega's. Aangezien mijn collega's vooral mannen zijn, gaat het al snel over jongensspeeltjes zoals telefoons en tablets. Alle laatste nieuwtjes worden even doorgenomen, over de introductie van de Kindle Fire en de nieuwe Windows-telefoons van Nokia. Apple of toch Android? Ik krijg de raad vooral niet met G. te gaan praten, want die schijnt mordicus tegen Apple te zijn - nadat ik verteld heb al 15 jaar Macs te gebruiken. Jongens en hun speeltjes, dus.

De maaltijd wordt geserveerd. Om ons heen zijn andere tafeltjes bezet geraakt en is het toch nog aardig druk geworden. Op een gegeven moment vang ik een flard op van een gesprek aan een andere tafel, waar vier vrouwen de mogelijkheden van hun nieuwe Android bespreken.

HekjeDeMart

In haar winkel liepen veel mensen. Ik liep naar de ramsj, kijken of er nog wat tussen lag. Er waren die dag al 3 boeken bij de Slegte gekocht dus ik mocht sowieso niks kopen maar kijken kost niks. Voorbij de tafel van de ramsj zag ik ineens iemand aan een tafeltje zitten, een tikje onderuit gezakt, lezend in een boek. Het was Mart Smeets (op twitter ook wel #demart genoemd). Hij had een stapeltje boeken op de tafel liggen, blijkbaar om te signeren. Het liep geen storm. Niemand die ze wilde laten signeren. Dus was hij zijn eigen boek maar gaan lezen.

Het zal een eenzaam bestaan zijn als je de Mart bent en niemand je boeken gesigneerd wil kopen en je toch de anchorman moet zijn, en de commentator die al 25 tourjaren vertelt over hoe die ene renner het uit z'n eelt van z'n kleine teen haalt om toch die ene berg net iets harder op te fietsen dan alle anderen. Mart, dat is schaatscommentaar sinds de legendarische 10 kilometer van Bart Veldkamp in 1992. En ver daarvoor, maar mijn sportgeheugen gaat niet veel verder terug.

Het was een deceptie, zoals hij daar zat. Ik heb het niet aangedurfd de legende te verstoren.

Nederland-Duitsland

Het was een drukte van belang in de avondschool. De ruimte waar de avondmaaltijd gebruikt kon worden had vol gezeten met deelnemers aan allerlei verschillende cursussen. Hoewel de formele naam post-HBO-opleiding is, vind ik avondschool eigenlijk ook wel een mooi woord, iets dat stiekem uit vervlogen tijden komen. Iedereen verzint ondertussen een mooiere, beter verkopende naam voor z'n opleiding en volgens google komt men de meeste avondscholen ook in Vlaanderen tegen. In Vlaanderen zijn ze minder snel geneigd mooie woorden te vervangen door nieuwe marketingslogans.

Voor de pauze heb ik mijn twee uur al gevuld, tot op vijfenveertig seconden precies binnen de afgesproken tijd volgepraat. Nu mag mijn collega vertellen en ik glaasjes water nippen en af en toe iets aanvullen.

Het is bij half acht als een man, de beheerder van het pand langs komt met de melding dat er tientallen autoruitjes zijn ingeslagen op het parkeerterrein. Iedereen snelt naar de auto's maar uiteindelijk blijken er maar twee auto's bij de ingang zonder achteruit te staan. De dieven, naar verluid 'in een Skoda met een Pools kenteken', hebben snel hun slag geslagen, of in ieder geval dat geprobeerd. Ze dachten zeker dat iedereen binnen zat te kijken naar Nederland-Duitsland en volledig gebiologeerd was door Klose en Müller. Of misschien dachten ze dat niet, maar hee, er moet toch een titel aan dit stukje worden gegeven?

(Mijn auto is ieder geval ongeschonden de strijd doorgekomen, en de 5 laptops die we bij ons hadden stonden binnen).

Oorlog & Vrede

Tussen 1861 en 1869 schreef Leo Tolstoj Oorlog & Vrede. Schrijven is schrappen, naar men zegt. Tolstoj vondt van niet. Na afronding van de eerste 'oerversie' wijzigde hij nog veel aan het boek, en voegde nog honderden pagina's toe.

Afgelopen weken las ik de oerversie, ook al zo'n 1.800 pagina's in pocketuitgave. Het verhaal voert de lezer langs de Russische adel in de periode van de oorlogen met Napoleon. In korte scenes wisselen oorlog (veldtochten tegen Napoleon) zich af met het huiselijk leven en de society in Moskou en St. Petersburg. Tolstoj bezorgt je een levendig inzicht in deze periode. Geen moment zou je denken dat je een 19e eeuws boek leest. Het kost hem nagenoeg geen moeite 200 jaar te overbruggen.

Afsluiting op z'n recensiekonings: 4 sterren. 5 sterren voor het verhaal, 1 ster aftrek omdat ik bij pagina 1.400 ook wat moeite had door te lezen bij de zoveelste roddel uit de society. Voor het overige: prachtige 19e eeuwse soap - voor als u nog eens wat tijd over heeft.

 
 

© 2003-2011 | rss | atom | contact | gebouwd met Pivot X en 960