Sneeuw Door de sneeuw wordt het avondlandschap zwart-wit. De door lantaarns beschenen grond wordt wit, de lucht blijft zwart. Door dit nostalgisch landschap liep iemand die zich zo dik had aangekleed dat ik even dacht dat er een teddybeer langsliep.

In het kader van / Gedichtendag kwallen, deze vliegende schotels van de zee over bleke koraalsteden zwevend, wuivend jungles wier. onderwater-parachutisten. zusters van de champignon. slakken zonder huis. (de zee is hun huis.) door getijdestromen voortgedreven (de maan is hun motor.) op het strand liggend voor snot, wachtend op de volgende vloed. kwallen. dichters zijn kwallen. Frans Kuipers, uit Wolkenjagen (1997)

Midlife (4)

(Zie eerder deel 1, 2, 3)

Bovenweg rijdt een dorp binnen, en mindert snelheid. Eindelijk weer een plek waar ze straatverlichting hebben. Die omweg door de polder bleek toch minder handig dan verwacht. Er bleek hier geen eenvoudige weg te zijn om snel naar het punt te rijden waar hij de snelweg weer op wil. In plaats daarvan moet hij over bochtige, kleine en nauwelijks verlichte wegen. Maar het is vanaf hier niet meer dan een kilometer of 5 tot de snelweg. Hij schakelt terug, passeert een kerk, draait naar links en rijdt het dorp uit. Op naar de snelweg.

Dirk Strok loopt wat heen en weer over het polderweggetje waar hij zijn auto heeft geparkeerd. Tien meter heen en tien meter terug. Zijn adem blaast hij in wolkjes.
'Ik ben een acteur' denkt hij 'en ik kan niet stoppen'. Even blijft hij stilstaan op de weg, dan loopt hij door. Langzaam kruipt er een oplossing naar boven.

Als, als... Ja, dat zou kunnen. Dat biedt een perspectief.

Hij blijft midden op de verlaten weg staan en voelt de wind door zijn haren, tussen zijn vingertoppen. Zo staat hij, tien seconden, twintig seconden. Koud, maar bevrijd. Zijn leven zou verder een toneelspel zijn, besloot hij op dat moment. Hij ziet de consequenties voor zich - hij kon gaan spelen hoeveel plezier hij beleeft aan die cruise. Kippenvel krijgt hij, niet van de kou, maar van het idee dat. Welkom in het land van de onbegrensde mogelijkheden. De oplossing was gevonden.

Dan pakt hij z'n autosleutels uit z'n zak. Op naar huis. Hij speelt met z'n sleutels, hij gooit ze een paar keer in de lucht en vangt ze weer op. Bij de derde keer gaat het mis, ze glippen door z'n handen en vallen op de weg. Oeps. Het is hier te donker om ze zomaar te vinden. Voorzichtig voelt hij aan het vochtige wegdek. Hij bukt zich, gaat op z'n knie?n zitten en tast om zich heen. Heel even voelt hij een tik tegen zijn linkerschouder, dan wordt alles zwart.

Bovenweg draait de knop van de autoradio nog een keer omhoog. De muziek mag hier best hard, er is niemand in deze polder. Achter z'n stuur speelt hij op de denkbeeldige piano, terwijl hij met 80 kilometer per uur verder rijdt. In de verte ziet hij de lichten van de snelweg. Even lijkt er iets te haperen in z'n auto. Even draait hij de radio zachter. Maar het is alweer weg, het is waarschijnlijk niets.

(Overmorgen het laatste deel)

Midlife (3) (deel 1 en 2) Bovenweg draait de knop van zijn autoradio om. Het nieuws van twaalf uur. Weinig nieuws verrast hem, en hij wil bijna de knop omdraaien als hij hoort dat er verkeersinformatie is. Op dit uur nog wel. De nieuwslezer kondigt twee kilometer file aan in verband met wegwerkzaamheden. Ge?rgerd draait hij de knop om. Als hij dit eerder had geweten had hij om kunnen rijden over de provinciale weg. Nu zit er weinig meer op dan achter in de file aan te sluiten. Hoewel - er is nog een afslag tussen hem en de komende verkeerswerkzaamheden. Dan moet hij wel door een vrij onbekend stuk polder, maar dat zal wel lukken. Alles liever dan in de file te gaan staan op zo'n avond. Hij doet zijn richtingaanwijzer aan, en verlaat de snelweg. Ondertussen heeft Dirk Strok zijn auto langs de kant van de weg gezet. Midden in de polder, op een klein weggetje, is hij stil gaan staan. Zijn hoofd heeft frisse lucht nodig, en wel nu. Hij gaat aan een hek staan en ziet in de verte de stad liggen. De maan staat hoog boven hem. En hij wordt langzaam overvallen door vragen. Is dit stoppen met acteren wel zo slim geweest? Zijn leven speelt zich in en om het theater af. Wat moest hij nu? Hij kan best nog door gaan met spelen, fysiek is er geen enkel probleem. Zijn vrouw had bedacht dat ze wel eens een cruise zouden kunnen gaan maken, met z'n twe?en weg uit de drukke wereld om hen heen. Maar hij wil eigenlijk helemaal niet weg. Natuurlijk zou hij uiteindelijk wel toegeven, dat had hij destijds ook gedaan toen ze buiten de stad wilde gaan wonen. Maar nu wil hij niet. Het lijkt erop alsof ze hem steeds verder weg wil krijgen van de wereld van het theater. De wereld die eigenlijk zijn thuis is. Ja, ze wil hem steeds meer weg krijgen uit dat theater, en hij heeft het door. Vroeger kwam ze vaak kijken als hij speelde, nu was ze al jaren niet geweest. Zelfs zijn afscheidsreceptie had ze niet bezocht. Stapsgewijs ziet hij het allemaal gebeuren, en hij is machteloos toeschouwer van zijn eigen leven. Op enkele kilometers hoogte gaat een vliegtuig over. De knipperende lichtjes trekken snel voorbij, naar het noorden. De polder is volstrekt leeg. En hij rouwt. Om het verlies van een goede vriend, theater geheten. (morgen deel 4)

Midlife (2)

(Deel 1)

Dirk Strok rijdt door de nacht. Het is stil, en dat heeft hij ook nodig. Drie kwartier geleden stond hij nog op het podium, en klonk het laatste applaus. In oktober is hij 68 jaar geworden, en het begint er steeds meer op te lijken dat zijn carriere als acteur echt voorbij is. 3 maanden geleden had hij aangekondigd dat dit z'n laatste toneelstuk zou zijn. Eigenlijk niet eens met de bedoeling dat dit echt zo zou zijn, meer met de intentie nog wat publiciteit rond zijn eigen persoon te cr?eren. Eigenlijk had hij met die aankondiging gehoopt op een smeekbede van een bekende regisseur, om nog een keer in een groot stuk te mogen spelen. Maar er had geen regisseur gebeld.
Afgelopen zaterdag was het afscheid van zijn collega's geweest, na 35 jaar in het vak. En zojuist had echt het laatste applaus geklonken. Nu rijdt hij door de polder heen, op weg naar huis, naar het dorp, waar zijn vrouw nog op hem wacht.
Zelf had hij het liefst in de stad blijven wonen, maar zijn vrouw wilde al jaren 'buiten gaan wonen', zoals ze dat noemde. 8 jaar geleden had hij toen maar toegegeven. Maar het kost hem op avonden als deze, als het laat is, en hij alleen terug rijdt vanuit de stad naar het dorp, wel veel moeite.

Ook Ignatius Bovenweg is onderweg die nacht. Hij had tot half twaalf op z'n werk gezeten - deadline is deadline. Deze opdracht moest vandaag af zijn en het is hem gelukt. Het is hem gelukt! Nu kan hij trots zijn resultaten gaan presenteren. Hij heeft nog een paar dagen om het geheel in een wat leesbaarder vorm te gieten. Dat is kort, maar het zwaarste werk is gedaan. Nu rijdt hij op volle snelheid over de snelweg naar huis, autoradio aan. Het eerste pianoconcert van Tsjaikovsky, dat is muziek die energie geeft aan een avond als deze.

(morgen deel 3)

Click! Een camera

Lied voor fictieve cabaretvoorstelling

Het was veel jaar geleden, een 13 maart
Ver weg van huis en haard
Ik wandelde langs een weg of een vaart
Liep een herberg binnen en zei tegen de waard
Geef mij het beste van je kaart
Nou, riep hij, en ik keek naar zijn zwarte baard
Ik geef je biefstuk van het paard
En ik heb een groot stuk slagroomtaart
Mijn dochter is het die vandaag verjaart
Ik zag haar, mensen rondom haar geschaard
Uren heb ik deze schoonheid nog aangestaart
Want ze had, ze had een bonuskaart

Midlife Ignatius Bovenweg kijkt uit het raam, en ziet de regen de straten nat maken. Mensen lopen er niet zoveel over straat, en de meesten hebben een paraplu bij zich. De fietsers trekken nog eens flink aan hun stuur om tegen de wind in de te komen die hier tussen de betonnen kolossen altijd lijkt te heersen. Hij peutert wat in z'n neus en gooit de resten geoefend in de prullenbak. Dat vervloekte sickbuilding ook. Onderzoeksbureau 2DK waar hij werkt is gehuisvest op de vijfde verdieping van een betonnen kolos uit begin jaren '80, op een kantoorpark aan de rand van de stad. Een plek waar je niet komt tenzij je er noodzakelijk moet wezen. Eigenlijk moet hij nu achter z'n PC kruipen, en op het smerige toetsenbord formules in typen om daarmee dan het computermodel te kunnen runnen. Voor elke run moet het computermodel weer worden aangepast. En na 17 mislukte runs vandaag heeft hij geen zin meer. Er zit kramp in zijn schouders en als hij z'n ogen sluit ziet hij enkel grafieken. Het is kwart over twee 's middags en hij wrijft door z'n ogen. Buiten rijdt een rode auto vol door een plas water. Zeventien jaar geleden kwam hij hier werken. Net afgestudeerd, en dan al bij zo'n gerenomeerd onderzoeksbureau werken. Toen geloofde hij nog in z'n modellen. Het perspectief dat de eerste modellen die hij bouwde boden was groots. Met input van enkele variabelen leek veel verklaard kunnen worden. En met meer input zou ook meer verklaard kunnen worden, was de redenering. Drie fusies en twee reorganisaties later gelooft hij niet zoveel meer. Zijn onderzoeksafdeling is vrijwel wegbezuinigd, zijn specialisme sterft uit. Een somber conclusie op een dinsdagmiddag. Hij draait zich om en gaat weer aan z'n bureau zitten. Hij kijkt nog even naar buiten, lijkt even te twijfelen en geeft dan een tik tegen het toetsenbord om de computer die in de slaapstand is gegaan weer tot leven te wekken. Het is kwart over vijf geworden, de vooravond, als Ignatius Bovenweg in zijn auto stapt. Hij start de motor, en rijdt de parkeerplaats af, de avondspits tegemoet. En morgen weer, denkt hij als hij het Oostplein, een van de drukste verkeersknooppunten van de stad oversteekt. En morgen weer.