film van alledag

hervonden weblog

Job

7 november 2026
De titel Job van Joseph Roth laat duidelijk zien waar de analogie van deze roman uit 1929 ligt. Net als de Bijbelse Job is Mendel Singer veroordeeld om beproevingen te ondergaan.

Het verhaal start in begin 20e eeuws Rusland, niet ver van de grens met Oostenrijk-Hongarije. De landstreek Galicie, waar Joseph Roth opgroeide, staat model voor het dorp van Mendel Singer. Al kan het decor ook op een bepalde manier tijdloos zijn; het is platteland, waar boeren hun paarden rondrijden tussen kleine dorpen, en de moderniteit is ver weg. Een decor dat we kennen uit de Radetzkymars van Roth, maar ook uit bijvoorbeeld Vaders en Zonen. Singer is een joodse dorpsleraar, net als zijn vader en grootvader voor hem. Hij woont met vrouw, een dochter en drie zoons (waarvan één gehandicapt). Het verhaal begint wat traag, maar halverwege komt er beweging in als Singer met een deel van zijn familie naar Amerika vertrekt. De grote wereld komt toch het boek inzetten. Aanvankelijk is Amerika een mild succes, maar al snel wordt alles van Singer afgenomen door het lot. Zijn vrienden uit de joodse buurt ontfermen zich over hem, terwijl hij als een schim van zichzelf door leeft. Toch kan nog een wonder geschieden.

Job is een verhaal met veel kanten:
- het is een verhaal over het joodse leven
- het is een verhaal over emigratie en de (on)mogelijkheid opnieuw te aarden in een nieuwe samenlevering op latere leeftijd.
- het is een verhaal, uiteraard, parallel aan het Bijbelboek, over alles verliezen, over een gesprek met een aantal vrienden over schuld. Was aanleiding om het bijbelboek ook weer eens (scannend) te lezen.
- het is een verhaal rijk aan decor, het Amerikaanse deel roept ook weer associaties op met wandelingen in Brooklyn in 2015, en zelfs met het werk van Jane Jacobs over de noodzaak van straten.
Goed voer voor de leesclub, goede beoordeling. Beperkt aantal pagina’s maar er zitten behoorlijk wat scenes in die je bijblijven.
Fediverse Reacties
Geen reacties op Job
____
Schilder je (digitale) tuin zoals hij is

5 november 2026
Sinds een paar maanden kent mijn gebruikelijke podcast-app de mogelijkheid om de gesproken tekst ook na te lezen door transcriptie aan te bieden.

Handig om iets te kunnen kopiëren, of een reclame vooruit te spoelen

Ooit wandelden we op een Deens eiland met 53 bewoners en bedachten we dat we daar een boerderij zouden kopen voor een podcaststudio en de rest van ons leven zouden vertellen dat deze podcast mede mogelijk gemaakt wordt door Squarespace, make your next move, make your next website.

Gelukkig kan je die reclame dus tegenwoordig doorspoelen.

Deens Eiland. Regen op komst.

Uit de inleiding van de Rode Lantaarn knip ik de volgende tekst van Frank Heijnen:

Beste luisteraar: de brievenschijver. Wie is hij en wat drijft hem? De Volkskrant deed recent onderzoek naar mensen die meermaals per week brieven naar de krant sturen. Het resultaat was spectaculair. Er zaten mensen met duizenden brieven bij, waarvan minder dan 1% ook daadwerkelijk de krant haalt. En toch schreven ze door, volhouden, formuleren en weer schrijven. Één brief is geen brief.

Doorzetten is een vorm van liefhebben.

De meeste doorzetters bleken wel een beetje zonderling maar ach dat hebben ze gemeen met de rest van de mensheid. Over zonderlingen doorzetters gesproken. Vincent van Gogh schreef in zijn leven meer dan 2000 brieven. Op 26 november 1889 bijvoorbeeld schreef hij vanuit de instelling voor Geestzieken in Saint-Remy de Provence aan zijn vriend Emile Bernard over twee van die schilderijen het volgende.

Het is een vergissing, mijn beste, je Bijbelse schilderijen, maar er zijn weinig die zich zo kunnen vergissen. En het is een vergissing, maar je terugkeer zal verbluffend zijn. Dat durf ik te geloven en door je te vergissen, vind je soms de juiste weg. Kom, neem revanche door je tuin te schilderen zoals hij is.

Een paar gedachten bij deze inleiding.
- Uiteraard schreef van Gogh massa’s brieven, wil ik terugroepen. In de 19e eeuw hadden ze nog geen appgroepen, e-mail of chat om elkaar gek te maken, maar ondertussen wel een behoorlijk functionerend postnetwerk, zeker voor wie het kon betalen. In Oorlog & Vrede wordt twee keer per dag de post bezorgd.
- Is bloggen een vorm van doorzetten dus een vorm van liefhebben? En een weblog een plek waar je je nadrukkelijk kan vergissen, een paar weken een mindere periode kan ervaren, maar wetende dat je terugkeer morgen verbluffend kan zijn? Die gedachte belooft iets voor morgen. Of overmorgen of volgende week.
Fediverse Reacties
Geen reacties op Schilder je (digitale) tuin zoals hij is
____
Battersea Power Station (3)

4 november 2026

Veel James Bond-associaties bij deze plek.
Fediverse Reacties
Geen reacties op Battersea Power Station (3)
____
Battersea Power Station (2)

3 november 2026
Fediverse Reacties
Geen reacties op Battersea Power Station (2)
____
Battersea Power Station (1)

2 november 2026

Toen we in mei in Londen waren, wilde ik graag bij Battersea Power Station gaan kijken. Het iconisch gebouw is van kolencentrale getransformeerd naar winkelcentrum. Het is daarmee het walhalla van kapitalistisch Londen, maar ook wel weer een fascinerende plek. Het complex is gebouwd vanaf de jaren ’30 tot en met de jaren ’50 en vanaf midden jaren ’80 gesloten als elektriciteitscentrale. Herontwikkeling was een lang proces maar heeft ondertussen gezorgd voor een complex waar naast de centrale ook enorme hoeveelheden appartementen zijn gebouwd, en ook twee eigen metrohaltes.

Hoewel dus supercommercieel, is het ook de moeite waard voor een fotografie-ronde. En nu was er eindelijk tijd om de foto’s eens te bewerken.

Terwijl ik er was leerde ik ook dat de beelden die op de hoes staan van Animals van Pink Floyd ook daadwerkelijke foto’s zijn, in plaats van illustraties. Er is nog een heel verhaal verbonden aan hoe het maken van die cover hopeloos uit de hand liep.

Met filmische zwarte balken.

Landschapstuin

Bij de entree

Direct naast Battersea Power Station wordt het huisvuil van Londen verzameld en per boot over de Thames vervoerd.
Fediverse Reacties
Geen reacties op Battersea Power Station (1)
____
Kapstok (fase 1)

1 november 2026

Oh ja. Document your work. Doel is om de huidige kapstok te vervangen door iets waar meer jassen en tassen aan kunnen hangen. 5 hangertjes is weinig.

Ik heb een blok eiken liggen, ongeveer 100 bij 8 bij 2,5cm. Kocht een beuken roede om straks haakjes van te maken. Een 12 mm roede was een goede gelegenheid om dan ook een 12mm houtboortje te kopen, een maat die ik nog niet heb.

Om consistent te werken maakte ik een mal van resthout, waar op een vaste afstand gaatjes geboord kunnen worden op een bepaalde hoek. Breng dan ook een stukje schilderstape aan op je houtboor, zodat je overal even diep boort en niet door je kapstok heen boort. De eerste drie centimeter van de roede liet zien hoe straks de haakjes er uit kunnen zien, waarbij het doel nog is de haakjes te verven in dezelfde kleur als de voordeur.

De mal

De mal in actie. Mens heeft nooit genoeg lijmklemmen.

Proefhaakje in het geboorde gaatje.

Schilderstape op een boor.

Volgende stappen: freeswerk, werkelijk haakjes maken, bevestiging op de muur.
Fediverse Reacties
Geen reacties op Kapstok (fase 1)
____
In handen van het algoritme

29 oktober 2026

‘Hoe kom ik hier weer weg?’ vraag ik me af terwijl ik de parkeerplaats af rij. Natuurlijk kan ik dezelfde route terug nemen naar de snelweg maar er zijn mogelijk meerdere opties naar een snelweg, en zo bekend ben ik hier ook weer niet. Bovendien is het avondspits.

Ik leg mijn lot in het handen van het algoritme. Ofwel, vraag Google Maps om de route te bepalen. De hele stad kleurt rood en oranje en tot mijn verbazing wordt ik de stad in gestuurd, en niet uit.

Snel worden de straten smaller. Dit is dus de omgeving waar Het verdriet van Tilburg zich afspeelt. Kleine huizen, zacht licht in een oude Rooms-Katholieke kerk. Snel een foto voordat het verkeer zich weer in gang zet. Als ik het mag geloven was de kerk in de jaren 50 een oppermachtig instituut in deze stad, met ver boven de 90% van de inwoners als lid.

Dan verderop toch een brede stadsbaan op. Wederopbouwinfrastructuur. Volgens de navigatie is de Midden-Brabantweg de volgende bestemming. Het klinkt me als muziek in de oren. Helemaal blij wordt ik als ik per ongeluk ook nog één van de beste rotonde-kunstwerken van Nederland passeer: het Draaiend huis op de Rotonde.

Geen reacties op In handen van het algoritme

____