film van alledag

hervonden weblog

I.M. Zeekraai

28 april 2026

RSS is een, voor het web, oude technologie die weinig vraagt. Ergens in het eerste decennium van deze eeuw bouwde ik een collectie op en deed weinig onderhoud. Toevoegen, ja, maar weghalen doe ik alleen als het vervelend wordt.

Vandaag verscheen ineens een reeks posts over casino’s en crypto en wat meer op Zeekraai. Blijkbaar is ook dat domein gekaapt door kwaadwillenden, en volgezet met reclame voor pulp.

Zeekraai was het product van Erik, een van de vele webloggers uit de beginjaren. De site werd vernoemd naar zijn zeilboot, die weer vernoemd was naar een boek van Astrid Lindgren.

Het tragische verhaal is dat Erik kwam te overlijden na een hartaanval, en dat hij zijn droom, met de zeilboot naar het noorden van Zweden varen, niet waar kon maken. Zijn vrouw en dochters deden het een aantal jaar terug wel: met zijn zeilboot de tocht afmaken die hun familielid niet kon voltooien. Daarbij deden ze verslag van de reis op het oude weblog Zeekraai.

RSS is een technologie die weinig vraagt, dus ik kon hun reizen volgen zonder iets te doen.

Jammer dat de site nu ten onder is, dacht ik, en klikte ‘Unsubscribe’.
Fediverse Reacties
Geen reacties op I.M. Zeekraai
____
Naar Joppe met of zonder stoppen

27 april 2026

Weiland bij Joppe

Rond 1865 wordt tussen Deventer en Zutphen de spoorlijn aangelegd. Een van de plaatselijke grootgrondbezitters geeft aan allen toestemming om over zijn land de spoorlijn aan de te leggen als er ook een stopplaats komt nabij zijn landgoed Joppe.

Anno 2026 is dit de reden dat je bij het maken van een wandeling tussen Gorssel en Joppe de spoorlijn tweemaal kruist. Het stoppen van de trein is in de jaren ‘30 van de vorige eeuw al komen te vervallen.

De wandelaar die de route Gorssel-Joppe volgt stapt uit in het welvarende Gorssel en wandelt tussen villa’s, campings en landgoederen. Naarmate je Gorssel verder achter je laat, en oostwaarts bij Joppe uitkomt, wordt het allemaal wat rustiger, maar echt de bewoonde wereld uit is het nooit.

Waarom wel stoppen in Joppe? Het voormalige stationsgebouw is omgebouwd naar het Bosrestaurant. Gelukkig stond op de website dat wandelaars welkom zijn, want het voelt wat ongemakkelijk om je slordige wandelkleding binnen te lopen in een restaurant dat behoorlijk op niveau serveert. Zeer smakelijk geluncht.

Geen reacties op Naar Joppe met of zonder stoppen

____
Een web vol ideeën

25 april 2026
Ok, het boek over de evolutie van spinnen dus. Children of Time is een dik scifi-boek van Adrian Tchaikovsky dat ik op meerdere plekken was tegengekomen.

Na de ondergang van de Aardse beschaving resteren twee zaken: een door menselijk ingrijpen aangestuurde evolutie van spinnen op een bewoonbare planeet, en het door het heelal reizen van een ruimteschip met de laatste mensen. Uiteraard hebben de twee met elkaar te maken. In een intergenerationeel verhaal van 600 pagina’s neemt Tchaikovsky de tijd om veel ideeën te verkennen.

Het internet staat vol met reviews, maar voor ik die ga lezen enkele eigen gedachten:
- De evolutie van de spinnen is het meest interessant, inclusief sociologische uitstapjes naar gender, klasse, gebruik van technologie en religie
- Spinnen, maar geen horror
- 600 pagina’s is wel erg dik. Het had een tandje minder gekund.
- De menselijke plotlijn vind ik minder interessant. Veel bordkartonnen karakters. Plotlijnen zijn niet de belangrijkste reden om sf te lezen, want het zijn verhalen om ideeën te verkennen, maar dat gebeurt weinig in dit deel van het verhaal.
- Er zitten vernuftige oplossingen in om een intergenerationeel verhaal toch leesbaar te maken.
De tijd waard, maar nu weer even naar onze eigen wereld terugkeren.
Fediverse Reacties
2 reacties op Een web vol ideeën
____
De belangrijkste aantekeningen uit de recente geschiedenis

20 april 2026

In een kist op zolder liggen nog allerlei notitieblokken, A5-formaat, met de oerversies van blogposts, of andere wel-of-niet-gepubliceerde teksten. Later kwam de notitieboekjes (Moleskine, meer recent houd ik van Leichturm). Digitaal was er Obsidian maar ben ik nu ook Silverbullet aan het proberen.

Online volg ik met een mix van interesse en verwondering de ontwikkeling van Frank’s project CreativeNotes. Hoe zijn notities, of aantekeningen, het startpunt van een verandering?

Ergens in de tentoonstelling over de Duitse geschiedenis stuit je op wat ik de belangrijkste aantekeningen uit de recente geschiedenis ben gaan noemen. Werktitel, maar laat me het uitleggen.

Op een vroege avond in 1989, na maanden van onrust, besluit het regime van de DDR een persconferentie te geven. Achter het katheder zit Günter Schabowski. Tegen het einde van de persconferentie komt er nog een restonderwerp ter sprake over minder reisbeperkingen voor Oost-Duitsers. Schaboski is maar zijdelings geinformeerd en beantwoord vragen van journalisten door voor te lezen wat er in zijn notities staat. Wanneer de reisbeperkingen worden opgeheven? Hmmm, onmiddelijk, zo luidt zijn antwoord.

Nog voor middernacht viel de Berlijnse Muur.

Een van de krachtigste momenten van het museum is dat je gewoon kopieen kan meenemen van de betreffende aantekeningen, op vergrijsde vellen van notitieblokpapier. Op de achterzijde staan vertalingen en toelichtingen. Notities die de wereldgeschiedenis bepaalden kan je gewoon mee naar huis nemen.

Ongelofelijk, zei ik tegen de man naast me die drie kopieen afscheurde en mee naar huis nam.
Fediverse Reacties
Geen reacties op De belangrijkste aantekeningen uit de recente geschiedenis
____
Haus der Deutsche Geschichte

18 april 2026
Het laatste doel in het drieluik van musea in Bonn was het grote museum van Duitse geschiedenis. Een groot gebouw met daarin de naoorlogse geschiedenis van beide Duitslanden. Gratis toegankelijk, al kwam ik daar pas achter toen ik al in Bonn was. Een uitgebreide vaste tentoonstelling, maar ook wisseltentoonstellingen zoals de beste politieke nieuwsfotografie van 2025.

Er is veel visueel materiaal in vitrines en op beeldschermen uitgestald. Mijn eerste bezoek duurde 4 uur en was een uitputtingsslag. Plan je pauzes, want in de hoofdtentoonstelling is er maar één plek waar je even pauze kan nemen.

Wat is er te zien?
- Een stevige tentoonstelling over de verhouding van verschillende generaties Duitsers tot de Holocaust
- Een restje Romeins badhuis in de kelder
- Een grote chronologische tentoonstelling
  - Startend in 1945, temidden van de puinhopen, richting de oprichting van de Bondsrepubliek en de DDR
  - De splitsing van de Duitslanden is visueel uitgebeeld met een rode lijn op de vloer. Enerzijds en anderzijds wisselen zich af
  - Politieke, culturele, consumentistische en sportieve ontwikkelingen. Veel persoonlijke verhalen maken grote trends tastbaar.
  - Uiteindelijk werkt alles toe naar sleuteljaar 1989, met de val van de Muur en de Duitse eenwording.
  - Daarna lijkt alles… makkelijk? Het waaiert uiteen in de jaren ’90, jaren nul, jaren ’10 met herkenbare onderwerpen.
  - En wat ga je daar nu van laten zien? Dat lijkt me een stevige discussie waard die ongetwijfeld door curatoren wordt gevoerd. Het wordt bijna een soort DESTEP analyse van die jaren. Geschiedenis wordt altijd diffuser naar mate je er dichter bij staat.
Overigens zou ik eens een goed boek moeten lezen over de politiek-bestuurlijke chaos die de Duitse eenwording werd.

Noodwoningen uit 1945

Verschillende locaties waar je in een mini-parlement kan zitten

Klimaatverandering als een van de laatste toevoegingen. Na de overstromingen in het Ahr-dal werd in een huis, in de modder, deze stilgevallen gasmeter aangetroffen.
1 reactie op Haus der Deutsche Geschichte

____
Mokusei

16 april 2026

Je valt binnen in een digitaal overleg waar ieder elkaar kent en er krachtsverhoudingen zijn, die je voelt maar niet kan duiden. Je zet maar wat bakens en tast in het duister.

Later lees je in de trein een novelle van Cees Nooteboom. Misschien dat dit een betere oplossing is.

Toen hij klaar was zei hij: You are very beautiful! Het beperkte van die zin beviel hem. Pas als de anderen weinig verstonden konden ze alles begrijpen. Dat was heel rustgevend, taal verpestte tussen taalgenoten altijd veel, omdat er, dacht hij, altijd gelogen werd zodra het spreken begon.

In Mokusei ontmoeten we een westerling, een fotograaf, in Japan op zoek naar het ware Japan en de ware vrouw. Je bent op zoek naar iets dat niet bestaat, zegt een vriend tegen hem. Een Belgische verslaggever in een kroeg, de enige die ook Nederlands spreekt, waarschuwt hem dat hij dit veel vaker heeft gezien. Westerlingen op zoek naar het Japan uit de boekjes, dat niet bestaat, alleen in hun hoofd.

Een aardige novelle, heel literaturig, vol motieven en bijvoegelijke naamwoorden. Is het toeval dat onze hoofdpersoon een fotograaf is, wanhopig op zoek naar het vastleggen van de werkelijkheid? Vast niet.

Geen reacties op Mokusei

____
De kassei

14 april 2026

Tegen de avond doe ik een rondje nieuwssites. Op de Belgen gaat het nog steeds over de overwinning van Wout van Aert in Roubaix. Er staat onder meer een interview op met de snackbarhouder die friet mocht leveren de avond na de overwinning. Een feestje met 48 porties friet met mayonaise.

Het onderwerp leeft onder de mensen, blijkbaar.

Zondagmiddag keek ik een flard van de wedstrijd, op 100 kilometer van de finish, en ging toen in de tuin zitten.

De acers vormen er nieuwe blaadjes.

In mijn boek werd de evolutie van een spinnensoort beschreven. Fictief, overigens.

Ik verzette de tuinstoel toen de zon achter de boom verdween.

De zon zakte verder en uiteindelijk ging ik naar binnen. Er was nog 6 kilometer te gaan. Er volgde een eindspurt op de wielerbaan.

Veel later keek ik de samenvatting terug en zag het alternatief universum dat had kunnen bestaan als ik niet in de tuin was gaan zitten.
Fediverse Reacties
2 reacties op De kassei
____