Dan ben ik in een museum, en hop, het gebeurt voor je er erg in hebt. Weer een paar plaatjes erbij op die fotorol, die daarna nooit meer worden gezien.
Pajottenland. Jean Brusselmans. 1938. Aanwezig in Koninklijk Museum voor Schone Kunsten, Antwerpen
Uit het museum herinner ik een verhaal over Brusselmans die het uitzicht uit zijn atelier. Ik kan het niet vinden maar tref wel een andere beschouwing. Lees dit even hardop voor:
Wij staan hier voor een werk dat ontegensprekelijk een geestesprodukt is. Iets dat alleen het resultaat kan zijn van een spiritueel wordingsproces, gewild en consequent doorgedreven, gesublimeerd tot de abstractie toe, ook al moge de primaire aandrift stoer, brutaal en chaotisch geweest zijn.
Het is onbarmhartig maar soms komt dat geschrijf over kunst me voor als een door AI gestimuleerde letterbrij. Ik snap er niets van, dat zal de bedoeling zijn, juist daarom vind ik het relevant genoeg om er een foto van te maken en er nog wat over te schrijven.
‘Dus ik ben nu aan het vibecoden aan een app, het is echt verslavend, soms wordt het middernacht’ vertelt A. mij. Ik kan me er iets bij voorstellen, antwoord ik. Gisteravond beland ik eigenlijk per ongeluk in een projectje om alle circa 1.500 foto’s die ik ooit op Flickr zette nog eens hier toe te voegen, inclusief titels, tags en commentaren.
Zo’n script door Claude laten maken en runnen is vrij snel gebeurd. Nu nog redactie doen op wat ik uit die tijd wel of niet online wil laten staan, dus het zal nog wel even duren voor ik de tijd vind dat toe te voegen.
Tussen mijn foto’s van toen zitten ook weer foto’s van Sonsbeek 2008 en vandaar was ik enthousiast over het vooruitzicht de Paltz Biennale 2026 te bezoeken.
Op een compact landgoed, in de bossen tussen Soest en Soesterberg, tref je 8 werken aan verschillende kunstenaars. Installaties die op een verschillende manier verbinden met de natuur en de context van de plek.
Landgoed
Je wandelt als bezoeker van zone naar zone, ook door de verschillende sferen op het landgoed. Het was erg rustig door de regen, maar naar ik begreep was het er op de gemiddelde dag zelden echt druk. Je kan online kaarten kopen, maar zonder scanbare QR-code; je naam staat dan gewoon op een geprint lijstje bij de welkomsttent. Prettig offline manier van werken.
Goede kunst is een deeltjesversneller voor het brein. Hier zaten wel een paar interessante werken bij.
Tja, ik ga natuurlijk niet de clou van de werken weggeven. Wel dat langzaam het bos weer onderdeel wordt van de kunstmatige werken: overal landen blaadjes en takjes op.
Hé, dat is de droomtrein van NS, denk ik, en ik pak de telefoon om een paar plaatjes te schieten.
Weer een paar plaatjes erbij op de fotorol, gevuld met plaatjes die nooit meer worden gezien.
Het Japanse woord Tsundoku duidt op een stapel boeken die je nooit leest, zo zou er ook een woord moeten zijn voor foto’s die je nooit deelt. Kan iemand dat aan de Japanners vragen?
De Droomtrein was het gevolg van een tekenwedstrijd waar 1.200 kinderen een mooi ontwerp maakten. Het winnende ontwerp werd uitgewerkt en gerealiseerd en rijdt nu door Nederland.
Na het einde van Twitter versplinterde het netwerk maar stapsgewijs vind je zaken terug. Ik heb nooit veel tijd in Bluesky gestoken maar ineens trof ik Merel Morre weer aan (dichter en taalvirtuoos) en iets later Martin van der Giessen (fotograaf in de kale Hoekse Waard). Cureer je eigen tijdlijn, stop kwaliteit in je algoritme.
***
Via via kwam ik op deze mini-documentaire van Ella Aafjes die vertelt hoe ze stopte met doomscrollen. Mooi gemaakt. Met Tsjaikovski en Neill Young.
Met al die bosbranden afgelopen week een goede titel, maar daar gaat het niet over.
Gisteren kwam ik het bericht tegen dat het blog Ondergewaardeerde Liedjes al 15 jaar aan de weg timmert. Wauw! Een oeuvre. In die jaren kan ik niet beloven alles gelezen en geluisterd te hebben maar ze blijven stug proberen mij kennis te laten maken met nieuwe titels.
Toen ik me afvroeg welk liedje ik dan moest uitlichten kwam ik op Cat People (Putting out fire) van David Bowie.
Op een gegeven moment was er ook een podcast vanuit het blog, waarin ze het werk van een artiest in de breedte uitlichten. Die podcast verdween van het open web achter de app-muren van KinkFM – maar is – zo ontdek ik nu – ook weer terug in het open domein. In 2019 was er een aflevering over David Bowie. Uit die podcast haalde ik het nummer Cat People uit 1983 en dat belandde op het vakantiebandje van dat jaar.
Gisteren ontstond er een gesprek over Lichtspel, een roman van Daniel Kehlman over een regisseur die in de Tweede Wereldoorlog meewerkte aan de films van het Nazi-regime. Aanvankelijk is hij dat niet van plan, maar omstandigheden dwingen hem.
Bij het NRC krijg je tegenwoordig maandelijks e-books cadeau. Gisteren downloadde ik een roman over een joodse barman in Parijs, die in het hotel waar hij werkt hooggeplaatste Nazi’s mag bedienen.
Kortom, de markt voor boeken over de Tweede Wereldoorlog blijft springlevend. Het was dan best verbazingwekkend dat de leesclub er meer dan een jaar over deed om een boek over de Tweede Wereldoorlog. We lazen De tien van Den Haag van Stephan Steinmetz. Het startpunt is mei 1940. De regering is op een boot naar Engeland gestapt en er ontstaat een machtsvacuüm: wie bestuurt Nederland nu? De tien hoogste ambtenaren van de ministeries, de secretarissen-generaal zien het gat en besluiten, met oog op rust, reinheid en regelmaat in te stappen. De Duitse bezetter wil in het begin ook niet te veel gedoe en vindt het wel praktisch om via de tien SG’s het land te kunnen besturen.
Op basis van verschilende bronnenmateriaal geeft Steinmetz een beeld hoe het de tien verging. In de eerste maanden leek het mee te vallen, maar al snel duikt het hellend vlak op: Duitse eisen zijn vergaand, en hoewel de tien hun best doen er wat van de scherpe kanten af te krijgen, of uitstel te bedingen, verandert er weinig wezenlijks. Vanaf 1941 is hun rol als gezamenlijke ploeg grotendeels uitgespeeld, en gaat gaat het vooral nog over hun individuele daden.
Het is een mooi nieuw perspectief. Uit notulen en dagboekfragmenten heeft Steinmetz gezorgd voor iets anders dan het perspectief van krijgshandelingen of persoonlijke verhalen. Waar zit macht, of lijkt het op macht? Er is begrip voor de omstandigheden: achteraf oordelen is immers alleen mogelijk gezien de afloop dus je moet kijken met de kennis van toen; en tegelijkertijd is er wel een analyse in hoeverre hun gedrag (niet) paste bij de democratie zoals we die tot 1939 hadden gekend.
Het leest behoorlijk vlot weg, al zijn de hoeveelheid namen soms verwarrend. Geslaagde poging om van iets saais en formalistisch toch iets interessants te maken.
Veel aandacht in het boek voor de systematiek van persoonskaarten, waar overijverige bureaucraten veel te veel ruimte kregen om een perfect systeem van registratie te ontwikkelen. Foto genomen in het Haus der Deutsche Geschichte
Plak mijn profiel in het zoekveld van je favoriete open sociale app of platform.
Je profiel
Of, als je je eigen profiel weet, kunnen we zo beginnen! Waarom moet ik mijn profiel invoeren?
Deze site maakt deel uit van het ⁂ open sociale web, een netwerk van onderling verbonden sociale platforms (zoals Mastodon, Pixelfed, Friendica en anderen). In tegenstelling tot gecentraliseerde social media, kan je account op een platform naar keuze worden gebruikt en kun je met mensen op verschillende platforms communiceren.
Door je profiel in te voeren, kunnen we je naar je account sturen waar je deze actie kunt voltooien.
Fediverse Reacties