In het verleden had ik een serie stukjes ‘Hardloopgedachten’ op dit weblog, met stukjes over hardlopen. Na een hiaat van 10 jaar loop ik ondertussen alweer bijna 10 maanden hard, heb ik nieuwe schoenen en kleding, maar heb ik nog geen enkele hardloopgedachte gehad die de moeite van het opschrijven waard was. Nu loop ik tegenwoordig in clubverband, dan ben je minder alleen met je gedachten, wellicht dat dit het verschil maakt.
Wie wel gedachten heeft opgeschreven over hardlopen, is Haruki Murakami. De Japanse romanschrijver kwam in 2007 met een essaybundel over langeafstandslopen.
In 2005 traint hij voor de marathon van New York, en gebruikt de maanden ervoor als kapstok om te reflecteren op vroeger en nu. In 200 pagina’s is een hoop te vinden:
- Het ontstaan van zijn schrijverschap, eind jaren ‘70 in Japan
- Hardlopen als metafoor voor de combinatie van talent, doorzettingsvermogen en structuur. Iets wat ook een romanschrijver goed kan gebruiken.
- Zijn leven halverwege de Japanse en westerse cultuur (dit boek speelt op Hawaii, in Tokyo, en in Cambridge (Massachusetts))
- Deelvertellingen over de marathon in Griekenland, een Japanse ultraloop van 100 kilometer, en een triathlon.
- Ouder worden en de effecten daarvan op je lichaam.
Het geheel heeft iets zorgeloos, vooral zijn terloopse commentaar op klimaatverandering komt me nu nogal relativerend over, maar verder is het een interessante bundel.
Fediverse Reacties