• Omloop

    Terwijl het buiten nog steeds grijs weer is – de Hollandse herfst die tegenwoordig bijna een half jaar duurt – kan vanmiddag de televisie weer aan. Omloop het Volk het Nieuwsblad vertelt dat er weer een jaar voorbij is, dat we weer een rondje om de zon hebben gedraaid met z’n allen, en dat hoewel het buiten nog steeds 5 graden is, er ergens lente zou moeten komen in de komende maand.

    Afgelopen jaren zou ik al klaar zitten voor alle liveblogs en uitzendingen. En al dagen podcasts hebben geluisterd. De Rode Lantaarn, Live Slow, In het Wiel, de Grote Plaat, ze produceren nog allemaal uren aan luistermateriaal per week maar ik kan me er niet meer toe zetten het allemaal te luisteren. De Speld grapte een tijd terug dat een van die podcasts een 24 uurs live uitzending van het seizoen zou gaan doen. Dat is ondertussen bijna waar. Behalve samenvattingen van wielerwedstrijden zouden samenvattingen van wielerpodcasts ook van toegevoegde waarde zijn. Misschien kan AI iets voor me betekenen op dit gebied.

    Jumbo-Visma heeft vorig jaar het wielrennen ook uitgespeeld. Game over, eindbaas verslagen, alle drie de grote rondes gewonnen en nog een hand vol klassiekers.

    De TV – dat is tegenwoordig een app, geen toestel – zal wel weer aangaan vandaag, maar komend seizoen minder dan voorheen, vermoed ik.

    ____

  • Gered bij gevonden voorwerpen

    Door een ronde boog heen, stond je in een lange gang. Het was niet heel breed. Misschien drie mensen konden er naast elkaar staan. Aan de rechterzijde van de gang zat een aantal deuren en een ruimte waar de kaarten werden verkocht. De wand voorzien van posters die vertelden wat komen ging in de komende weken.

    De deuren van de oude Tivoli zijn er nog steeds, de gang is er waarschijnlijk ook nog steeds. Tivoli Oudegracht is ondertussen zo’n 10 jaar terug gesloten en plannen voor herbestemming blijven voorlopig nog steeds plannen.

    Aan het kantoortje in die lange gang stond ik ooit op een namiddag om mijn sjaal op te halen. Een popzaal heeft een heel andere sfeer als er geen concert is. Al het decor vervalt en er is alledaagse, rustige bedrijvigheid, en vaak ook een behoorlijk uitgestorven gevoel.

    Het was de namiddag na zo’n avond waarin ik om een of andere reden de sjaal had laten liggen. Garderobe was ‘m kwijt.

    Mijn sjaal en ik gaan al best lang terug. Minstens tien jaar, eerder 15. In de kast ligt een wollen trui die ik al ruim twintig jaar gebruik, maar de sjaal is een goede tweede in de competitie van kledingstukken die ik het langst in gebruik heb. Dit roept overigens de vraag op wat het oudste gebruiksvoorwerp in mijn huishouden is, maar dat voor een ander keer.

    Wol reinigt zichzelf, en repareert zichzelf, zo lijkt het. Een ander keer zat mijn sjaal tussen de autodeur en kwam ik er pas achter nadat ik over de A27 had gereden. Kleddernat en uitgelubberd legde ik het thuis te drogen. Niks meer van te zien.


    Opdracht van de week: schrijf minimaal 250 woorden over een object dat direct in je zicht ligt.

    ____

  • Een museum voor de Metro, de Spits en de Pers

    Een paar dagen terug schreef de Toekomst Hervonden iets over de museaficatie van techno. Over hoe iets dat een jaar over 40 bestaat museaal kan worden.

    Vandaag kwam ik een oud stukje tegen over dagblad De Pers. Dat was een van de krantjes die geprobeerd heeft te concurreren tegen de Metro en de Sp!ts. Meer over die geschiedenis is elders geschreven.

    Maar die krantjes zijn nu ruim een decennium geschiedenis, verslagen, zoals bijna alles door de smartphone. Wanneer wordt het tijd voor een museum voor de gratis krant? Anno 2030 moet ik mijn subsidieaanvraag klaar hebben liggen. Of algemener gesteld: welk ding van twintig, dertig of veertig jaar geleden verdient een museum?

    ____

  • Een groter verschil in verwachtingen was lastig denkbaar

    Door de kleine stad lopen we. Het is druilerig weer, vrijwel donker en februari, en we zijn hier eigenlijk onbekenden. Maar aangezien de stad klein is moet het ons lukken een plek te vinden om iets te eten, na een lange reis hierheen met zes telefoontjes, en een condoleance. Bij een parkeerplaats staat nog een bord met historische informatie maar de borden die ons naar de hoofdstraat wijzen zijn interessanter.

    Een korte steeg brengt ons naar een kerkgebouw, dat niet meer als zodanig in gebruik is, maar waar nu een restaurant zit. De logo’s van Lekker Eten en andere keurmerken staren ons aan. Als we hier dan toch zijn, dan maar goed eten, zeggen we tegen elkaar, en we stappen naar binnen.

    De zaak is nog leeg, pas één tafel is bezet. Maar zodra ik binnenkom weet ik al dat dit lastig wordt. Er hangen roze ballonnen. Valentijnsdag. Totaal vergeten. Ook in deze regenachtige stad zoeken de mensen romantiek.

    Nooit geschoten is altijd mis, dus ik vraag aan de medewerker of er plek is voor drie personen, en vertel direct dat ik geen reservering heb.

    Zelden keek iemand verbaasder, zelden was iemand meer stupéfait, dan hier naar aanleiding van mijn vraag. Het gezicht sprak boekdelen. Hoe kwam ik bij de gedachte, bij de verwachting, dat er mogelijk nog plaats was. Niet dat we uitspreken wat ons gezicht zegt. Zakelijk en zuiver zegt ze drie lange seconden later dat helaas alle plekken bezet zijn vanavond.

    ____

  • Evolutie heeft geen doel

    Via een webshop had ik een bestelling gedaan. Toen ik de verzendkosten zag besloot ik maar af te halen in plaats van te bestellen. Op een zaterdagochtend naar Noord-Limburg. Renkums Beekdal. Rijnbrug. Wychen. Haps. Mill. Oeffelt. Voor het eerst door Tienray gereden (vermoedelijk).

    Daar naar toe rijden doe je niet alleen voor een bestelling, dus we maakten er een dagje wandelen in Maasduinen van. Eerst kijk je naar Wolfs Wandelplan maar al snel kan je met Openstreetmap in de hand ook het Persoonlijk Paadjesplan maken.

    In Bergen treffen we een bijzonderheid. Een niervormige rotonde. Ik had al wat monsters gezien in Engeland of Vinex-gebieden, maar deze mutant was nieuw voor mij.

    ____

  • Notities bij een 21-jarige

    Vandaag bestaat dit weblog 21 jaar. Tijd om eens wat gedachten neer te pennen. Met een toetsenbord, dat pennen.

    *

    De meest radicale keuze van de afgelopen tijd was in december, toen ik in een paar kliks 251 nieuwe feeds toevoegde aan mijn rss-reader en daarmee het ding weer nieuw lezen in blies. Sindsdien ontdek ik stapje bij beetje dat er her en der, in de ondergrond nog weblogs zijn. Sommigen zelfs uit de oertijd. Ik heb er vandaag nog wat toegevoegd aan de blogroll.

    *

    Wat ook opvalt is de domeinnaamzombies. Er was vroeger een bepaald populair weblog op een domein. Dat weblog is verloren gegaan, de domeinregistratie is verlopen, en nu heeft iemand anders het domein gekocht en verkoopt er cryptomunten of toegang tot casino’s. Schumpeter’s begrip van creatieve destructie is wel erg van toepassing op het web.

    *

    De plug-in On This Day maakt het mogelijk om terug te kijken naar wat in eerdere jaren gebeurde op dit weblog. Iedere dag zijn er een handvol stukjes uit het verleden, die ik vaak nog even opschoon door dode links te verwijderen en tags en ontbrekende afbeeldingen toe te voegen. In die zin is het weblog inderdaad een tuin waar iedere dag wat snoeiwerk te doen is.

    *

    De subtitel roestig weblog zou wel eens vervangen kunnen worden door weblog uit winterslaap. Al heb ik geen idee hoe lang deze opleving in stand blijft.

    *

    Cheers mensen, de bar is weer geopend. Morgen iets over rotondes.

    ____

  • The Smile

    Mijn tandarts dank ik aan mijn weblog. Dat is niet helemaal waar, maar de praktijk waar ik vanochtend naar binnen stapte is mij ooit getipt door een oud-weblogger.

    Het is overigens een moderne praktijk, zo’n fabriek waar mensen in een uit lopen, waar achter de schermen private equity aan de touwtjes trekt. Professioneel gerund, alles op orde, niet erg persoonlijk.

    Ergens tussen hamer en aambeeld, tussen de gereedschappen van de preventieassistent in, was ik me vanochtend gewaar van achtergrondmuziek. Muzikaal behang die qua sfeer deed denken aan Torn van Natalia Imbruglia, het was iets anders uit die tijd, wat ik niet kon thuisbrengen.

    Een mens kan moeilijk gaan shazammen als z’n tandsteen verwijderd wordt.

    Later lig ik ook even in de stoel van de tandarts voor het controle. Alles is stabiel, zoals dat al jaren is. Even met het spiegeltje, tikje links, tikje rechts.

    Maar zijn muziek. Dat is niet het eind jaren 90 behang wat ik eerder hoorde. Qua sfeer lijkt het op Radiohead maar ik herken het niet. Misschien is het iets van het werk van Radiohead-spinoff The Smile, dat geweldig schijnt te zijn, maar waar ik nog niet echt de tijd voor heb genomen om het goed te luisteren.

    Mijn gebit is in orde en dus sta ik na enkele minuten alweer naast die stoel. Terwijl ik mijn jas en tas pak, vraagt hij of ik nog vragen hebt. ‘Nou, over heel iets anders’ stel ik en ik vraag naar zijn muziek. Hij blijkt een eigen Spotify playlist te hebben en er komt een lach tevoorschijn. De mens achter de professional. Die zijn er ook nog in de fabriek. Eventjes heb ik ze waargenomen.

    ____

Geselecteerde toots


Wolk

Amsterdam antwerpen arcade fire auto autorijden belgie boeken bus concerten elektrischnaarkent2019 foto fotografie gat in de markt hardlopen in de trein in europa inktober instagram ipod jaarlijstje japan lgw14 lijflog meta metro mobile generation mp3 murakami muziek onderweg onzin paul auster politiek procreate rotterdam sneeuw snelweg spinvis spotify stadsie stokje taal the national utrecht voetbal


Zie ook

Mastodon

Het verhaal van de plaats


Archieven

Fediverse

*****