Een koude, droge oostenwind. Februari geeft nog niet mee.
Nog een klein stukje en ik ben thuis. Wollen sjaals zijn wereldse oplossingen.
Dan loop ik voorbij het huis waar we een paar zomers terug een man spraken, staand bij zijn voortuin. De grote boom was omgehakt, omdat die teveel overlast verzorgde voor de buren. Hij was in de weer met de stronk en vertelde dat hij de boom had geplant toen zijn kinderen nog klein waren. Het maakte hem verdrietig dat de boom nu weg moest.
Een opmerking dat de andere dingen in zijn tuin nu meer licht zouden krijgen en konden groeien, maakte niet veel uit.
Nu oogt het huis al enige tijd leeg. Er staan meubels binnen, doodstil, en naar ik me herinner, minder dan eerder. Ik hoop dat de oude mensen langere tijd op vakantie zijn, maar vrees dat de ontruiming niet ver meer weg is.
Er zit een stukje in, nu nog eens kijken hoe we er chocolade van gaan maken.
Vanochtend schrijft Jan een verhaal over Moltbook, over hoe iemand een soort Reddit-kloon bedenkt die volledig bevolkt wordt door AI-bots
Drie dagen terug schrijft Maggie Appleton een reflectie op Gas Town’s Agents. Kort gezegd, iemand heeft een legertje AI-bots die in samenhang complete software pakketen schrijft.
In de podcast ATP doet John Siracusa verslag van een paar projecten die opgezet werden door Claude Code, en hoe dat snel en langzaam tegelijk gaat (maar per saldo snel). En hoe Claude volledig inefficiënte code oplevert, door weinig met functies te werken, maar alles met brute kracht op te lossen.
AI is een ontwikkeling met hoge snelheid, en het lukt maar een beetje het te volgen.
Als niet-IT’er heb ik wel eens een WordPress plugin bij elkaar geschraapt met ChatGPT, maar veel meer niet. Toen ik pas overstapte naar een nieuwe host heb ik een uur of twee met ChatGPT lopen praten over een foutmelding, waarna bleek dat Gemini dat in twee minuten kon fixen. Les: altijd meerdere LLM’s inzetten.
Dan zie ik collega M. een probleem in Excel oplossen, door driftig op alle knoppen tegelijk te drukken en screenshots in ChatGPT te dumpen. Als ik dan stel dat gewoon even rustig kijken ook een manier is om een secundaire as op een grafiek voor elkaar te krijgen, voel ik me oud.
Wat ik me afvraag: zien we de stap naar ‘goed genoeg’ in programmeren? Toen ik begin deze eeuw wat Javascript deed, ging het er vanuit dat je alle code zelf schreef. Toen ik tijdens corona wat Python probeerde, waren er allerlei libraries met kant-en-klare code waar je op voort kon bouwen. Alles ging al een heel stuk sneller. Low-code en no-code platforms zijn nooit een massaal succes geworden, nu misschien wel? Gaat programmeren nu ook de stap maken naar goedkoop en ‘goed genoeg’?
Op de Jugendstil-tentoonstelling in Munchen in maart 2025 gaat het niet alleen over de vormen van de meubels, maar ook over de materialen. Materiaal zoals multiplex betekent nieuwe mogelijkheden voor ontwerpers, die ze ook nog industrieel kunnen laten fabriceren. Ruim een eeuw later slaapt een groot deel van Europa op de meubels van IKEA en is iets handmatigs maken een luxe voor rijken of een hobby voor mensen met vrije tijd.
Als we dat nu doordenken, komen we dan op een zelfstandig draaiende machine van LLMs, die uit een vrijwel oneindige pudding van code genoeg voorbeelden weet te vinden om iets bruikbaars voort te brengen. Everything is a remix, alleen komen er geen mensenbreinen meer aan te pas.
Na 1975 is onze economie met pijn en moeite getransformeerd naar een kenniseconomie. Tekst en data speelt daarin een belangrijke rol. Als een machine dat vanaf nu beter kan, of ieder geval zoveel sneller dat beter niet zo relevant meer is, wat dan daarna? Vooralsnog lijkt me een deel van de oplossing te zitten in het menselijk contact. U weet wel, aan tafel, direct, zonder schermen, met trage mensen van vlees en bloed. Daar wilt u namelijk liever niet tegenover een robot zitten. Op dat vlak trappen de robots nu nog in de uncanny valley, en bovendien, heeft u graag een gesprekspartner die nooit na hoeft te denken over het antwoord of erkent dat hij of zij het niet weet?
Oh ja, zo was het, denk ik nu ik 150 pagina’s las in anderhalf uur in het laatste boek van Joris van Casteren. Het leest als een speer maar het is ook wel wat dik en sensationeel aangezet
In De mensheid zal nog van mij horen doet hij verslag van vondsten uit een archief vol dagboeken. Bij het Nederlands Dagboekarchief liggen namelijk kisten vol dagboeken. Daaruit las hij er allerlei, en uiteindelijk belanden er 9 verhalen in herwerkte versies in zijn boek.
Eerder las ikLelystad, en Het been in de IJssel van dezelfde schrijver.
De personen uit de dagboeken zijn allemaal op hun eigen manier ongelukkig. Pagina’s gevuld met onbegrip, afwijzing, seks, psychoses, en vooral eenzaamheid. Wat ook te begrijpen is: dagboeken zijn ook egodocumenten. In hoog tempo. Misschien dat ik het uitlees, maar misschien dat ik het concept ook wel gezien heb.
Voor een verjaardagscadeau reed ik langs een spellenwinkel in Amersfoort. Ik bedoel, je kan alles online bestellen, dan ligt het weer dagenlang te wachten bij het pakketafhaalpunt, maar soms kan je ook gewoon een ritje gaan maken met the best of the Eagles op hoog volume en de verwarming aan.
In een enorm wijkwinkelcentrum in Amersfoort, waar ik tot vandaag nog nooit van had gehoord, zit op een hoekje een spellenwinkel. Je kan er ook koffie krijgen en van de eigenaar begrijp ik dat het verzendpunt van Vinted ook voor de nodige aanloop zorgt.
Terug rijd ik opnieuw door de wijk, door de zee van huizen, door de oceaan aan verschillend levens. Hoewel levendig wat tegenvalt op een grijze woensdagmiddag, maar er zijn wel roze huizen, pasteltinten, boogvormen, alumnium en andere opvallende eigenaardigheden.
Het is niet dat ik aan de hallucinerende middelen ben gegaan, nee, ik blijk per abuis in Kattenbroek beland te zijn, de nieuwbouwwijk uit de jaren ‘90 gevuld met postmoderne architectuur. Bij mooier weer eens uitstappen.
Iets verderop is een laadpaal die wat goedkoper is, dus ik sta op een namiddag mijn auto vast te maken voor een nachtje slurpen. Een paar meter daar vandaan staat iemand de afvalzakken in de container te doen. We groeten, zoals je dat in het voorbijgaan doet, niet in het bijzonder.
Pas als ik opkijk zie ik dat het die bekende Nederlander is, die op basis van prestaties lang terug nog immer bekend is.
Dan stap ik de deur uit en zie dat er een fractie mist over de straat hangt. Ik zou een tram kunnen nemen maar zou ook kunnen gaan lopen. Twintig tot vijfentwintig minuten naar het station maar ik ben nu toch al laat thuis, daar kan nog wel wat bovenop. Het is koud maar de mist zorgt voor sterk uitlichten van verlichting. Vijfentwintig minuten worden veertig minuten omdat ik te vaak stil sta, als observator van de stad, gefocusd op mogelijkheden.
