Hé, dat is de droomtrein van NS, denk ik, en ik pak de telefoon om een paar plaatjes te schieten.
Weer een paar plaatjes erbij op de fotorol, gevuld met plaatjes die nooit meer worden gezien.
Het Japanse woord Tsundoku duidt op een stapel boeken die je nooit leest, zo zou er ook een woord moeten zijn voor foto’s die je nooit deelt. Kan iemand dat aan de Japanners vragen?
De Droomtrein was het gevolg van een tekenwedstrijd waar 1.200 kinderen een mooi ontwerp maakten. Het winnende ontwerp werd uitgewerkt en gerealiseerd en rijdt nu door Nederland.
Na het einde van Twitter versplinterde het netwerk maar stapsgewijs vind je zaken terug. Ik heb nooit veel tijd in Bluesky gestoken maar ineens trof ik Merel Morre weer aan (dichter en taalvirtuoos) en iets later Martin van der Giessen (fotograaf in de kale Hoekse Waard). Cureer je eigen tijdlijn, stop kwaliteit in je algoritme.
***
Via via kwam ik op deze mini-documentaire van Ella Aafjes die vertelt hoe ze stopte met doomscrollen. Mooi gemaakt. Met Tsjaikovski en Neill Young.
Met al die bosbranden afgelopen week een goede titel, maar daar gaat het niet over.
Gisteren kwam ik het bericht tegen dat het blog Ondergewaardeerde Liedjes al 15 jaar aan de weg timmert. Wauw! Een oeuvre. In die jaren kan ik niet beloven alles gelezen en geluisterd te hebben maar ze blijven stug proberen mij kennis te laten maken met nieuwe titels.
Toen ik me afvroeg welk liedje ik dan moest uitlichten kwam ik op Cat People (Putting out fire) van David Bowie.
Op een gegeven moment was er ook een podcast vanuit het blog, waarin ze het werk van een artiest in de breedte uitlichten. Die podcast verdween van het open web achter de app-muren van KinkFM – maar is – zo ontdek ik nu – ook weer terug in het open domein. In 2019 was er een aflevering over David Bowie. Uit die podcast haalde ik het nummer Cat People uit 1983 en dat belandde op het vakantiebandje van dat jaar.
Gisteren ontstond er een gesprek over Lichtspel, een roman van Daniel Kehlman over een regisseur die in de Tweede Wereldoorlog meewerkte aan de films van het Nazi-regime. Aanvankelijk is hij dat niet van plan, maar omstandigheden dwingen hem.
Bij het NRC krijg je tegenwoordig maandelijks e-books cadeau. Gisteren downloadde ik een roman over een joodse barman in Parijs, die in het hotel waar hij werkt hooggeplaatste Nazi’s mag bedienen.
Kortom, de markt voor boeken over de Tweede Wereldoorlog blijft springlevend. Het was dan best verbazingwekkend dat de leesclub er meer dan een jaar over deed om een boek over de Tweede Wereldoorlog. We lazen De tien van Den Haag van Stephan Steinmetz. Het startpunt is mei 1940. De regering is op een boot naar Engeland gestapt en er ontstaat een machtsvacuüm: wie bestuurt Nederland nu? De tien hoogste ambtenaren van de ministeries, de secretarissen-generaal zien het gat en besluiten, met oog op rust, reinheid en regelmaat in te stappen. De Duitse bezetter wil in het begin ook niet te veel gedoe en vindt het wel praktisch om via de tien SG’s het land te kunnen besturen.
Op basis van verschilende bronnenmateriaal geeft Steinmetz een beeld hoe het de tien verging. In de eerste maanden leek het mee te vallen, maar al snel duikt het hellend vlak op: Duitse eisen zijn vergaand, en hoewel de tien hun best doen er wat van de scherpe kanten af te krijgen, of uitstel te bedingen, verandert er weinig wezenlijks. Vanaf 1941 is hun rol als gezamenlijke ploeg grotendeels uitgespeeld, en gaat gaat het vooral nog over hun individuele daden.
Het is een mooi nieuw perspectief. Uit notulen en dagboekfragmenten heeft Steinmetz gezorgd voor iets anders dan het perspectief van krijgshandelingen of persoonlijke verhalen. Waar zit macht, of lijkt het op macht? Er is begrip voor de omstandigheden: achteraf oordelen is immers alleen mogelijk gezien de afloop dus je moet kijken met de kennis van toen; en tegelijkertijd is er wel een analyse in hoeverre hun gedrag (niet) paste bij de democratie zoals we die tot 1939 hadden gekend.
Het leest behoorlijk vlot weg, al zijn de hoeveelheid namen soms verwarrend. Geslaagde poging om van iets saais en formalistisch toch iets interessants te maken.
Veel aandacht in het boek voor de systematiek van persoonskaarten, waar overijverige bureaucraten veel te veel ruimte kregen om een perfect systeem van registratie te ontwikkelen. Foto genomen in het Haus der Deutsche Geschichte
Ze zeggen dat de praktische beroepen, waarvoor je iets met je handen moet kunnen, minder geraakt zullen worden door de opkomst van AI.
Ik hoorde van een kapper die helemaal klaar was met mensen die langs komen met afbeeldingen hoe hun haar geverfd moest worden, in fantastische kleurcombinaties, denk aan eenhoorns en glitter.
Blijken al die mensen langs te komen met door AI gemaakt foto’s van iets dat niet haalbaar is in het echte leven.
RSS is een, voor het web, oude technologie die weinig vraagt. Ergens in het eerste decennium van deze eeuw bouwde ik een collectie op en deed weinig onderhoud. Toevoegen, ja, maar weghalen doe ik alleen als het vervelend wordt.
Vandaag verscheen ineens een reeks posts over casino’s en crypto en wat meer op Zeekraai. Blijkbaar is ook dat domein gekaapt door kwaadwillenden, en volgezet met reclame voor pulp.
Zeekraai was het product van Erik, een van de vele webloggers uit de beginjaren. De site werd vernoemd naar zijn zeilboot, die weer vernoemd was naar een boek van Astrid Lindgren.
Het tragische verhaal is dat Erik kwam te overlijden na een hartaanval, en dat hij zijn droom, met de zeilboot naar het noorden van Zweden varen, niet waar kon maken. Zijn vrouw en dochters deden het een aantal jaar terug wel: met zijn zeilboot de tocht afmaken die hun familielid niet kon voltooien. Daarbij deden ze verslag van de reis op het oude weblog Zeekraai.
RSS is een technologie die weinig vraagt, dus ik kon hun reizen volgen zonder iets te doen.
Jammer dat de site nu ten onder is, dacht ik, en klikte ‘Unsubscribe’.
Plak mijn profiel in het zoekveld van je favoriete open sociale app of platform.
Je profiel
Of, als je je eigen profiel weet, kunnen we zo beginnen! Waarom moet ik mijn profiel invoeren?
Deze site maakt deel uit van het ⁂ open sociale web, een netwerk van onderling verbonden sociale platforms (zoals Mastodon, Pixelfed, Friendica en anderen). In tegenstelling tot gecentraliseerde social media, kan je account op een platform naar keuze worden gebruikt en kun je met mensen op verschillende platforms communiceren.
Door je profiel in te voeren, kunnen we je naar je account sturen waar je deze actie kunt voltooien.
Fediverse Reacties