• Primair

    Via Mastodon stuit ik op #Photober – een uitdaging om in oktober 31 foto’s te maken gebaseerd op een lijst met dagelijkse onderwerpen.

    Onderwerp 1: Primary, vrij vertaald als: Primair

    Op mijn bank blijken de primaire kleuren dicht bij elkaar te liggen. Een rood fleecedekentje, een geel opschrijfboekje, een blauwe parapluhoes.

    Voila. Mondriaan in één minuut.

    Rood. Geel. Blauw.

    ____

  • Noorderlicht

    Menig museum heeft een zaal met daklichten waardoor noorderlicht binnenkomt. Zo ook het Kröller-Möller en dus sta ik het dak te fotograferen in plaats van kunst te bekijken.

    Fediverse Reacties
    Geen reacties op Noorderlicht

    ____

  • Twee losstaande verzamelingen

    Ergens las ik over de metafoor van de markerstift. Stel dat je nog nooit een markerstift had gezien, dan had je waarschijnlijk nooit voor mogelijk gehouden dat die kleur bestond, want in de natuur komen zulke felle kleuren nauwelijks voor. Dus het is een wonder, tenzij je er dus, zoals wij, al je hele leven aan gewend bent. Ik weet niet meer waar ik dit gezien heb, ik wil het ook niet opzoeken om de magie niet te verbreken, maar bij het zien van de kaft van De Grote Schoonmaak van Rob van Essen moet ik veel hieraan denken. 

    De kaft is zo oranje, zo blauw, zo groen; het doet pijn aan je ogen.

    Deze roman handelt ook grotendeels om het principe van een wonder; iets dat niet bestaat totdat het zich voor je ogen voltrekt. 

    In een wederopbouwwijk in het overzichtelijke Wageningen werkt Thomas als medewerker bij een kleine supermarkt. Op een dag is er een promotie voor een nieuw schoonmaakmiddel, Brixo. Een levensgrote fles van het schoonmaakmiddel loopt door de winkel en prijst het nieuwe middel aan de klanten aan. Het verkoopt goed, maar na sluitingstijd gebeurt het: er komt een scheurtje in het pak, en in het pak blijkt geen mens te zitten, maar alleen een enorme hoeveelheid schoonmaakmiddel. Dat levert vervolgens een blinkend schone winkel op, en ook een levenslange zoektocht naar antwoorden op dit absurde voorval.

    In typische van Essen-stijl loopt dit alledaagse volkomen uit de hand.

    Want uiteindelijk blijken er veel meer vragen dan antwoorden. Het is nooit een vast koppel geweest, vraag en antwoord, het zijn twee losstaande verzamelingen, de één groter dan de ander.

    Wat volgt is een zoektocht. Er volgen doelloze fietstochten, kunst, kloosters, tijdreizen, het krakersmilieu in Amsterdam in de jaren ’80, en een onbenoemd stuk Noord-Engeland. Sommige decors zijn herkenbaar uit Ik kom hier nog op terug of Miniapolis, maar het verveelt geen moment.

    In de podcast van VPRO Boeken die ik luisterde gaat van Essen daar ook op in: een drieluik van dit boek, Hier kom ik nog op terug, en de Goede Zoon. Ik snap niet waarom die podcast het in 13 minuten afraffelt (de dwang van het format), want er is zoveel meer uit die boek te halen.

    Fediverse Reacties
    Geen reacties op Twee losstaande verzamelingen

    ____

  • Gezocht: ruimte voor standbeeld

    Tik, tik, op de telefoon. Parkeren en inchecken voor betaald parkeren. Start parkeeractie in deze zone.

    Even tien minuten staan en dan dadelijk weer door.

    Uiteraard kom ik er een uur achter dat ik vergeten ben uit te checken.

    Voila, het parkeerbedrijf van de gemeente gesteund door 50 minuten te betalen voor een niet gebruikte parkeerplek.

    Ongetwijfeld ben ik niet de enige die dit overkomt.

    Voorts ben ik van mening dat er een standbeeld moet komen voor alle spookparkeerders die als mecenassen de lokale overheden gesteund hebben met hun vergeetachtigheid.

    ____

  • Vuurwantsen

    Siri zegt ‘Krabben op een rots’. Dat klopt niet.
    Fediverse Reacties
    Geen reacties op Vuurwantsen

    ____

  • Escairgot

    Wordt er nu meer over AI geschreven of met AI geschreven?

    Deze tekst is ieder geval nog handmatig samengesteld, om dit te bewijzen zal ik misschien nog een taalfoud maken.

    Jan tikt een verhaal over een jonge schrijver die erkent dat het best lastig is om, als je eenmaal een tekst door een LLM hebt laten maken, die nog te gaan corrigeren.

    Via Epso kom ik op dit blog waar iemand stelt: lezen van LLM-teksten maakt me een slechtere schrijver.

    Gisteravond las ik dit aan te bevelen essay van Maggie Appleton die de vinger op zere plek legt: de output van een LLM is een muur van tekst. Een mens kan ongeveer 250 woorden per minuut lezen, een LLM kan er per minuut 4.900 produceren. LLMs produceren zoveel tekst dat we vermoeid raken en ons kritisch denkvermogen verliezen.

    Hoe temmen we dat beest? Ik moest terugdenken aan een artikel van Anil Dash van enkele maanden terug, waarin het stelt dat je in je prompt standaard een opdracht moet meegeven om goede documenten te maken. Welnu, zou er iets voorstelbaar zijn bij een opzettelijk trage LLM?

    Werktitel: EscAIrgot.

    ____

  • Jane Jacobs lezen

    Toen het voorstel kwam om dan Death and Life of Great American Cities te lezen kon ik niet weigeren. Het is een klassieker die ik zelfs in m’n scriptie aanhaal. Niet dat ik het destijds gelezen heb. Onderdeel van een scriptie was ook het opbouwen van een stevige literatuurlijst, dus wat namedropping past daar wel in. 

    Jacobs schreef in 1961 een klassieker over de ontwikkeling van Amerikaanse steden. De grote stad gingen achteruit, de suburbs kwam op. Robert Moses plande in New York grote snelwegen dwars door volksbuurten. Activist en schrijver Jacobs was betrokken bij protesten en schreef over hoe het dan wel moest. Dus over het belang van ruimte voor de voetganger, van herbruik van oude gebouwen, parken en diversiteit.

    De invloed van haar ideeen was groot. Of, misschien was ze de juiste persoon op het juiste moment om het op te schrijven. Op dit blog heb ik bijvoorbeeld Terug naar de stad en Soft City besproken, maar er zijn tal van andere denkers. 

    Een klassieker lezen is niet per se aan te raden. Want in dit geval herken ik de ideeën, maar is de schrijfstijl niet geweldig (te anekdotisch en herhalend) en de context van de Verenigde Staten begin jaren ’60 nadrukkelijk aanwezig.

    Philadelphia, 2015

    ____

*****