Giechelmeisje

Eigenlijk vind ik een telefoon een primitief instrument van communicatie. Omdat je de persoon aan het andere toestel niet ziet, mis je een aanzienlijk deel van je communicatie, namelijk lichaamstaal. Tekstuele communicatie als mail heeft dat ook wel, maar daar kan je meestal nog wel overwegen hoe je bepaalde dingen formuleert. Niet dat veel mensen lang nadenken over mails, maar de mogelijkheid bestaat. In een telefoongesprekken kan je met goed fatsoen geen stiltes van 20 seconden laten vallen.

Met deze overweging als inleiding: ik telefoneerde. Zakelijk. Althans, wat mij aangaat. Maar halverweg het gesprek flitste er door me heen dat dit niet erg zakelijk meer was te noemen. Dit gesprek naderde een intimiteit die niet hoort bij zakelijke gesprekken; een intimiteit die sowieso niet vaak voorkomt in telefoongesprekken. Omdat ik ook een gesprek aan het voeren was, viel er niet erg diep over die gedachte na te denken, maar ik had het gevoel dat ik eigenlijk aan de telefoon zat met een giechelmeisje. De automatische piloot moet wat dingen hebben gezegd die grappig klonken; er klonk gegrinnik over de lijn. Het klinkt wat overdreven, maar ik zag iets van de essentie van de persoon aan de andere kant.

Enfin, ik ben iets optimistischer geworden over de mogelijkheden van de telefoon.


Comments

5 reacties op “Giechelmeisje”

  1. Maar dat ligt niet aan de telefoon toch?

  2. Volgende stap is Skype downloaden en een webcam aanschaffen?

  3. o ja
    de telefoon is geweldig
    voor flirten bijvoorbeeld…

  4. Alsnog kan ik er niks mee en verbaas ik me nog steeds over ellenlange telefoongesprekken. Ik kan het niet.

  5. toen de liefde voor mijn lief nog erg pril was, konden we rustig minutenlang zwijgen aan de telefoon – zo nu en dan onderbroken door de vraag of de ander er nog was – of de constatering dat de prijs per woord begon te stijgen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *