Luisterjaaroverzicht (2020)

Raar jaar, zeggen we dan tegen elkaar, als het gaat over 2020. Het is bijna net zo’n cliché geworden als praten over het weer. Anderzijds: clichés zijn de saai geworden waarheid, dus daar doen we het maar mee.

Vanaf maart zat ik voltijds thuis te werken. Alleen in de zomermaanden ging ik af en toe weer naar kantoor. Thuis is er veel videobellen, maar ook de mogelijkheid om muziek te luisteren. En dat gebeurde: 50% meer geluisterd, aldus last.fm.

Meest geluisterd is Patrick Watson’s. Met zijn album Wave was hij op tour. Zodoende was ik op een dinsdagavond in TivoliVredenburg, twee dagen voordat alles op slot ging in maart 2020. De situatie was al zenuwachtig: iedereen waste grondig zijn handen bij de toiletten. Toch kon de Grote Zaal nog uitverkocht kijken in welke goede vorm Watson als podiumbeest tekeer ging. De weken erna hing ik als iedereen aan het nieuws gekluisterd, wachtend op de nieuwste cijfers. Wave bleek het album dat een periode tekende.

Vervolgens is er een serie albums uit 2020 die veelvuldig aanstond tijdens de thuiswerksessies. Folklore van Taylor Swift (wie had dat ooit verwacht), Serpentine Prison van Matt Berninger (The National-light), Have We Met van Destroyer en As Long As You Are van Future Islands. Strikt genomen komt Kiwanuka van Michael Kiwanuka uit 2019 (november, om precies te zijn), maar het hoort thuis op dit lijstje.

Van vorige jaren bleek Talk Talk hoog te scoren. Dankzij de Ondergewaardeerde Liedjes podcast luisterde ik ook veel naar Let’s Dance van David Bowie (1983).

Podcasts

Hoewel ik weinig reiskilometers maakte, waren er toch genoeg podcasts die de moeite waarde waren. Andere jaren heb ik al wat titels genoemd (1, 2), dus hier de nieuwe titels.

In de categorie wielerpodcast is het enthousiasme van Tweewielers (Martijn Hendriks en Herman van der Zandt over gewoon rondjes fietsen aanstekelijk). Een mooie match tussen twee interesses: muziek en wielrennen vind ik in de Grote Plaat. Muzieknieuws vanuit een andere (meer zakelijke en marketing) invalshoek: de Machine. Wind of Change was een mooi verhaal – een detective in de muziekwereld – al had het ook wel iets korter gekund.

Langlopend, en ik ben nog niet aangekomen in het nu: The History of Byzantium. Ook voor geschiedenisliefhebbers, maar dan heel anders: de podcast Oud-Utrecht. En op een bepaald manier ook geschiedenis: Jason Snell maakt een serie over de meest opvallende Macs die Apple ooit op de markt zette in 20 Macs for 2020.

Playlists

Als 2020 het jaar was waarin Spotify overuren maakte, dan mogen playlists niet ontbreken als manier om nieuwe muziek te ontdekken, of gewoon eens iets anders te horen.

Auditief jaarlijstje, en ook iets nieuws

Het zijn de loze dagen tussen kerst en oud & nieuw. Jaarlijstjestijd.

Albums

  • Spinvis – Trein Vuur Dageraad
  • Kevin Morby – City Music
  • The National — Sleep Well Beast

Lied van het jaar: Arcade Fire – Everything Now. Ook concert van het jaar. Album, tja, dat zullen we maar vergeten.

Podcasts: aanvullend op vorig jaar:

  • The Allusionist – over taal (Engels) en z’n prachtige anekdotes.
  • Discovery – het wetenschapsprogramma van de BBC World Service
  • Revolutions – Mike Duncan’s prachtige geschiedenisserie
  • De Rode Lantaarn – Vanaf een bank in Amsterdam-West bespreken twee heren de Tour de France, of een andere wielerkoers.
  • Haagse Zaken – Journalisten van NRC verdiepen zich in een thema of persoon in de Haagse werkelijkheid.
  • S-Town – De meest besproken podcast van het jaar. Een waar kunstwerkje.

Iets nieuws dan.
Dit weblog is de afgelopen jaren steeds verder in het slop geraakt. Het concept is nu wel klaar. Tegelijkertijd bedacht ik de afgelopen maanden iets nieuws. Kom er eens kijken.

Sociale wenselijkheid en de bonuskaart

De bonuskaart van Albert Heijn blijft een wat vreemd fenomeen, als je er iets langer over nadenkt. Hele volksstammen leveren een gebruikersprofiel vrijwillig in, terwijl Albert Heijn de kortingen gewoon aan iedereen geeft. Er zit iets van gewoontes kweken in: als je bezoekers maar structureel om zo’n kaartje vraagt, gaan ze die vanzelf geven. ‘Heeft u een bonuskaart’, vragen ze ook aan mij. Ik heb er ook een, en geconditioneerd overhandigde ik tot voor kort.

(Enfin, lang leve hoekjes op het internet waar je je hier druk over kan maken).

Sinds kort ben ik met een nieuwe aanpak bezig. Namelijk de vraag niet beantwoorden, maar een tegenvraag stellen.
‘Heeft u een bonuskaart?’
– ‘Kunt u voor mij het algemene nummer aanslaan?’

Met die tegenvraag bereik ik meerdere zaken:

  1. AH gaat service aan mij verlenen, in plaats van ik aan Albert Heijn.
  2. Ik lieg niet. Ik heb zo’n kaart, maar geef gewoon geen antwoord op de vraag.
  3. Ik krijg mijn korting zonder inlevering van kennis over mijn koopgedrag.

Mijn microverzet.

De #bks17 zaterdag review

Toen ik gisteravond terug naar huis reed, cruisecontrollend over bijna lege wegen, vond ik het tijd voor een korte review van Best Kept Secret 2017, de zaterdag. De term ‘secret’ is niet zo van toepassing, want bijna alle acts die ik uitzocht had ik al eens elders gezien.

Whitney
Eerder gezien: in een volle Ekko tijdens Le Guess Who 2017.

Dit optreden bevestigt dat ze ook een grote tent gemakkelijk aan kunnen. Een van de meest knappe aspecten vind ik dat je zelfs in zo’n tent de individuele instrumenten blijft horen. Het verzand niet in een laag van geluid, maar trompet en gitaar blijven helder over komen.

Cloud Nothings
Eerder gezien: in Tivoli Oudegracht tijdens een editie van Le Guess Who. Denk ik dan.

Enfin, ik herinner me de introductie op het podium: ‘Hi, We’re Cloud Nothings, from Cleveland, Ohio”. En vervolgens drie kwartier heerlijke herrie maken. Eigenlijk deden ze dat gisteren weer. Hun recente werk ken ik niet, maar Stay Useless en Wasted Days blijven prijsnummers.

Boxer Rebellion
Eerder gezien: een keer in de Helling.

Misschien was het de late middagzon op het strand, maar het werd niet meer dan een beetje luisteren naar een bandje. Nummers als Diamonds zijn wel mooi, maar het is nogal richtingloos gekabbel.

George Ezra
Eerder gezien: op Best Kept Secret, een paar jaar daarvoor.

Toen was het een optreden van grote afstand, dus ik kan het nu toch een kans geven en wat meer vooraan gaan staan. Er is ruimte zat vooraan, en zelfs daar wordt vrolijk gekletst. Ondanks podium 1 aan het begin van de avond trekt Ezra geen massa’s. Gezellig liedjes maar zo inwisselbaar. Het blijft wachten op de stuwende kerkorgels van Arcade Fire.

Thomas Azier
Niet eerder gezien!

Iets nieuws, maar ik wandel de tent in met twee gedachten: het klonk van tevoren wel leuk, maar ik wil ook op tijd weg voor een goede plek bij het volgende optreden. Een mooie mystieke entree: het podium is iets verkleind door een opbouw en Azier speelt met licht effecten en danst. Dat is nog eens wat anders dan die gitaarbands. Toch vind ik het te hard. Een iPhone is geen legitiem meetinstrument, maar dat appje wat ik daar voor heb beweert 117 decibel te meten. Na 5 nummers besluit ik mijn plekje bij Arcade Fire te gaan veroveren.

Arcade Fire
Eerder gezien: twee keer in de HMH.

Openen met Wake Up en Everything Now en Arcade Fire heeft een bliksemstart. Om vervolgens de rest van het concert met overdonderende compleetheid en precisie door te blijven stomen. Geen last van onbekend nieuw werk, maar gewoon een Greatest Hits show. Met 4 sterke albums is dat geen probleem. De set komt goed overeen met de populairste nummers op Arcade Fire op last.fm en frontman Win Butler heeft er zin in. Everything Wow.

Top 3
Arcade Fire
Cloud Nothings
Whitney

Festival
Nog wat laatste opmerkingen over dit geweldige festival. Want: je kan gewoon dagtickets kopen. Alles is goed geregeld. Het is druk, maar het gaat nog net. De keuze in eten is geweldig. Alleen al aziatisch: niet zomaar iets aziatisch, maar Koreaans, Chinees, Japans, Indiaas, Thais en misschien heb ik Vietnamees dan nog over het hoofd gezien. En dan zijn er nog 30 andere tentjes.

Duizelende Duizendtallen

Snel bekijk ik mijn telefoon om in te checken. De betaling voor de parkeerplaats staat nu aan. Het is een winderige middag in april in Amsterdam. Op de horizon komen snel grijze wolken aangesneld, sommigen zo grijs als het IJ. Het regent bijna. Met grote stappen loop ik langs de kade op weg naar mijn afspraak.

Binnen wacht mij het internationaal gezelschap. Er is ook een tolk bij, die vertaalt tussen Nederlands en Chinees. Dat gaat heel vlot, behalve met getallen. Als ik wat grote getallen noem, wil ze die toch even opschrijven. Ze merkt iets op over een ander getalstelsel in het Chinees.

Afgelopen weekend ontdekte ik hoe dat werkt, en dat is fascinerend. De westerse telling werkt in duizendtallen: duizend, miljoen, miljard. Iets waar je nooit over nadenkt, want het is zo in alle talen die ik ken. In het Chinees dus niet: dat werkt met tienduizendtallen. Dus: tienduizend, 100 miljoen, biljard. Bij het vertalen is een fout snel gemaakt, dus schrijft een tolk het getal op, om vervolgens de puntjes even anders te zetten (1.000.000.000 vs 10.0000.0000).