5 dagen liedjes (1)

Op Facebook kreeg ik een stokje. 5 dagen lang liedjes posten. Liedjes met een verhaal. Omdat ik graag baas blijf over mijn content, schrijf ik de stukjes wel hier.

(En omdat ik ook graag schop tegen Facebook. Mijn weblog is weliswaar wat kleiner dan de creatie van Mark Z, maar wel ouder. En dus ook underdog, en mensen zoals ik houden van de underdog. Nog eentje uit deze categorie: de VS is weliswaar wat groter dan Nederland, maar hee, zelfs de Nederlandse staatsloterij is ouder dan de grondwet van de VS, dus wat stelt dat nu helemaal voor aan de andere kant van de oceaan).

Enfin.

Welk liedje als eerste, want als ik maar vijf liedjes mag kiezen wordt dat natuurlijk een vraag van wereldformaat. Van het genre ‘Je gaat naar een onbewoond eiland en wat neem je mee?’

Zondag ging ik hardlopen en deze keer liet ik de iPhone thuis liggen. Het waaide (woei!) en zou ijskoud zijn, maar het viel me mee. Eindelijk zonder blessureleed (achillespees) deed ik drie blokjes interval. Er waren nog meer hardlopers en zoals altijd mensen met honden. Ook zonder computerstemmevrouw die de behaalde kilometers in mijn oor fluistert ging het boven verwachting goed.

En er zat een liedje in mijn hoofd, kilometerslang.

And I guess that I’ve been singing all my life / Well that’s right / And that is fine

I am Kloot – Fingerprints

En omdat dit een stokje is, moet ik ‘m ook nog verder werpen. Wel ja. Misschien wil Woordenaar het ding hebben? Die heeft al een weblog met iedere dag een ander liedje. 1.157 posts lang. Daar kunnen er vast nog 5 bij.

Happy New Music

Ruim een half jaar geleden stapte ik over op Spotify als voornaamste ‘muziekleverancier’. Nu constateer ik dat het niet langer gaat om welke muziek je hebt, maar om de tijd die je hebt om naar die muziek te luisteren.

Na cassettebandjes, cd’s, gebrande cd’s en mp3-bestanden nu dus het tijdperk van streaming. Het tijdperk van vinyl ligt voor mijn tijd, en aan die heropleving doe ik niet mee. Gezien de afwisseling in formaten is de vraag wat het volgende formaat wordt. Misschien is de volgende stap het verwijderen van de oren als intermediair. Een plug in je hoofd en de datastroom direct je hersenen in?

Dat laatste zou sowieso handig zijn want dan hoeven mensen niet steeds op hun telefoon te kijken naar de nieuwste Whatsapp-berichten, Tinder-matches en Instagram-likes.

Gevolg van de overstap naar Spotify is wel dat het op me overkomt als een steeds grotere chaos. Als ik nu iets wil luisteren, kan ik uit 20 miljoen dingen kiezen. Het gevolg van de vrije samenleving is dat je 9 soorten thee in de kast hebt staan, schreef ik 8 jaar terug. 8 jaar verder en het zijn minstens 20 soorten thee en 20 miljoen tracks.

Slachtoffer van enorme keuzevrijheid lijkt de nieuwe muziek te zijn. Voorheen haalde ik een paar nieuwe albums per maand binnen en nam de tijd om die vaker te beluisteren. Nu luister ik naar iets, denk ‘interessant’ en vervolgens ga ik iets anders doen, en vergeet het vaak weer. Daar moet iets op te vinden zijn. Dit nieuwe jaar om dat ook uit te vinden.

Muziektips die ik ondertussen nog niet vergeten ben, met name afkomstig van andermans jaarlijstjes: The Budo’s Band – Burnt Offering en Bugge Wesseltoft met Henrik Schwarz en Dan Berglund – Trialogue.

Jaarlijst (2014)

De muzikale jaarlijst van 2014; tweede kerstdag leek me een mooi moment die te publiceren. Alle genoemde albums zijn ook te vinden via deze lijst op Spotify.

1. The War on Drugs – Lost in the Dream

Al een tijdje ben ik overal rond aan het bazuinen dat The War on Drugs de beste plaat van het jaar heeft gemaakt.

In Maart kwam ik hun nieuwe album op de luisterpaal tegen, en omdat hun naam me wel iets zei, besloot ik het eens te gaan luisteren. Het sloeg in als de bliksem, en ik heb lang gedacht wat dit nu is; de juiste combinatie van jaren ’80 (denk Springsteen, Rod Steward, een album lang Don Henley’s Boys of Summer, Bob Dylan) met een scheut shoegaze er bij. Terwijl vorig jaar Kurt Vile op het lijstje kwam, staat daar nu dus zijn oude band erbij. Ik ben benieuwd wat 2015 biedt uit deze hoek.

2. Elbow – The Takeoff and Landing of Everything

Een groeier. Misschien wel nog beter dan hun doorbraak The Seldom Seen Kid. Zie mijn eerdere stuk What a perfect waste of time

De rest

Het probleem bij het samenstellen van deze jaarlijst was de breedte. De eerste twee plekken waren volkomen duidelijk, maar daarna werd het twijfelachtig. Welke dingen zijn jaarlijstwaardig? Later nog een stukje over de mogelijke invloed van Spotify op luistergedrag, maar nu alleen de beste titels.

  • Conor Oberst – Upside Down Mountain
  • Mogwai – Rave Tapes
  • Damien Rice – My Favourite Faded Fantasy
  • Beck – Morning Phase
  • Temples – Sun Structures
  • Goat – Commune
  • Blaudzun – Promises of No Man’s Land

Het voorprogramma

Toen ik de klapdeuren doorging zag ik dat het voorprogramma al begonnen was. Twee man stond op het podium. Ik zag D. en N. niet staan, dus besloot aan de rechterkant van de half gevulde zaal te kijken en liep rechts, achter het geluid langs. Daar stonden D. en N., ik zei ze gedag en greep daarna snel naar mijn oordoppen, want zo’n voorprogramma hoeft mijn gehoor niet te beschadigen.

Vanuit de kou in de warme zaal bekeek ik eens wat er eigenlijk speelde. Ze zullen wel een of ander lokaal bandje bereid gevonden hebben om voorprogramma te zijn, dacht ik. Een man met een gitaar en een man achter een microfoon. Geen drummer? Ze hebben zeker een goede drummachine bij zich.

Aan het einde van de show ging ik hun CD kopen. Heymoonshaker is de (zelfverklaarde) enige beatboxbluesband ter wereld. De man achter de microfoon kan beatboxen op wereldniveau en gecombineerd met een bluesgitarist levert dat een bijzonder nieuw fenomeen. Een beetje een gimmick misschien, maar dat ontdek ik later wel.

De hoofdact haalde het niet bij het voorprogramma, en dat zijn zeldzame momenten voor concertbezoekers.

Lobi da Basi

De Volkskrant roept Lobi da Basi van Typhoon uit tot plaat van het jaar. Jaarlijstjes mogen niet eerder gemaakt worden dan een week voor het einde van het jaar maar het is wel een gelegenheid om over Lobi da Basi te schrijven.

Het heeft een tijd geduurd voordat ik kennismaakte met dit album. Op een bankje aan het meer van Schwerin las ik in de beste muziekverhalen het verhaal over de familie, waarin ieder familielid talent heeft. Toen had ik de muziek nog niet gehoord. Het duurde lange tijd voordat ik het album kon vinden op Spotify (er zijn meer artiesten met de naam Typhoon). Maar op een gegeven moment stond het op de telefoon en ging ik iets anders doen.

We move ahead.

Eind september, Singelloop. Een loopwedstrijd van tien kilometer en gezeur met een achillespees. Ik had een koptelefoon op om kilometerstanden, die met GPS worden gemeten, door te krijgen. Een heel vlak schema lopen, dat kan ik wel. Een muziekje erbij stimuleert wel, maar ik had maar een afspeellijstje van een half uur, en ik loop geen tien kilometer in een half uur. Dus na een half uur gooide ik de iPhone verder op shuffle.

Op de Kruisstraat, de busbaan volgend, de hoek van de Biltstraat in zicht, begint iemand teksten in mijn oor te praten over een ontsnappingsgezinde geest. Onder de hardloopendorfine realiseer ik me dat deze muziek de moeite waard is.

De beklijfbaarheid van Le Guess Who

Momenteel zit ik midden in het jaarlijkse Le Guess Who-weekend. Gisteravond zat ik met M. nog een biertje te doen op Plein 6. Plein 6 is de naam voor het ‘plein’ in TivoliVredenburg, op de zesde verdieping, gelegen tussen de verschillende zalen. Het creëert een soort festivalweide, waar mensen kunnen hangen tussen de concerten, maar dan binnen.

Le Guess Who is mijn ontdekkingsfestival, is mijn stelling als ik mensen uitleg waar ik dan heen ga. Elk jaar tref ik een paar nieuwe namen. Maar in hoeverre is dat waar? Luister ik nu nog steeds naar de dingen die ik toen ging bekijken? M. wist wel een paar voorbeelden te noemen van muzikale ontdekkingen.

Vanmiddag bladerde ik de boekjes eens door.
2009: A Place to Bury Strangers, the Dodos.
2010: Francis, Caribou, Peter Broderick.
2011: Mugstar, Bill Calahan, the Besnared Lakes.

(En dan tel ik de acts die ik al voor het festival kende, niet mee).

Wij beschouwing de stelling als: waar.

Een opvolger voor last.fm?

Als muzieknerd ben ik fan van last.fm. Althans, van hun statistiekjes. Door jarenlang vast te leggen waar je naar luistert – iedere track – ontstaat er je eigen big-data-speeltuin met in mijn geval zo’n 70.000 tracks. Dat is nog niet de helft van wat ik luister, maar het is leuk om doorheen te bladeren.

Maar er komen hoe langer hoe meer scheurtjes in het systeem. Het programma voor de Mac die de scrobbles naar last.fm verzorgt crasht doorlopen (en is al anderhalf jaar niet geüpdatet). Mijn nieuwe stereo speelt heel mooi Spotify, maar stuurt niet en passant die data door naar last.fm. Zo klopt er niets meer van de statistiekjes, en dat kan natuurlijk niet. Maar los daarvan – statistieken kloppen immers nooit – lijkt bij last.fm stilstand achteruitgang. Dus tijd voor een alternatief.

De tijd die ik nu besteed aan het schrijven van dit stukje, had ik ook kunnen gebruiken om op zoek te gaan naar dat alternatief, maar het was tenslotte Nablopomo, dus moest er ook een stukje komen. Dus misschien binnenkort een volgend stukje met het resultaat van de zoektocht.

#LGW14 (1)

Nablo Pomo rijdt ongetwijfeld ontevreden rond in zijn stadsbus in Argentinie. Niet vanwege chagrijnige passagiers of drukke scholieren, maar omdat ik mijn reeks van aaneengesloten bloggen doorbrak. Nu loop ik een post achter.

Op het bureau ligt een print van het blokkenschema van Le Guess Who (#lgw14). Zelden print ik andere dingen dan e-ticket of sinterklaasgedichten, maar dit maal is het handig om aan te strepen wat ik wil zien. Het jaarlijkse festival met vernieuwende muziek is dit jaar voller dan ooit. Door de opening van TivoliVredenburg hebben de makers er serieus ruimte bij gekregen, en ook gevuld. Zonder voorkennis heb je weinig aan het festival, en dus heb ik huiswerk: inluisteren.

Selecties tot nu toe (voor de donderdag en vrijdag)
– The Walking Who
– Grevlag
– The Growlers
– Perfume Genius
– Leafcutter John
– John Lemke
– Nouveau Velo

Alle genoemde artiesten zijn te vinden via de Spotify lijst.

De beste muziekverhalen van 1945 tot nu

De jaarlijkse Deventer Boekenmarkt leverde een forse stapel op, waaronder De beste muziekverhalen van 1945 tot nu, een compilatie van Leon Verdonschot. Duizendacht pagina’s uit Nederlandse en Belgische kranten en tijdschriften. Enkele recensies maar vooral achtergrondverhalen bij de muziek, waarbij ‘tot nu’ moet worden uitgelegd als ‘tot 2008’. Althans, bij mijn weten brengt Verdonschot geen jaarlijkse erratum uit.

Een heerlijke bundel met verhalen die je bijblijven en die uitnodigen tot het luisteren naar muziek, en het ontdekken van nieuwe muziek. Al had ik het bij het vierde verhaal over Herman Brood wel gehad met de doorlopen speed gebruikende levensartiest. Het viel te verwachten, maar het boek is een goede introductie in het sex, drugs en rock’n roll bestaan.

Juist bij een verzameling die zo’n tijdspanne bestrijkt, lees je artikelen in de context waarin ze geschreven werden. Althans, dat zou je doen als bij artikel een tijdschrift en een jaartal zou staan, maar die zijn enkel te vinden in een overzicht achterin het boek. Ook een alfabetisch register op artiest/band had een leuke toevoeging geweest. Maar dat zijn kleine punten bij een boek dat de aanschaf (tweedehands) zeker waard is.

De letter N.

Via Facebook kwam de volgende oproep langs:

Het idee is om Facebook te vullen met muziek in plaats van al die selfies en sensatieverhalen over hoe geweldig je leven wel niet is.
Als je op ‘vind ik leuk’ klikt zal ik je een letter geven.
Jij moet dan een artiest of band vinden die met deze letter begint en een nummer van hun op jouw tijdlijn plaatsen.

Een kettingbrief, oftewel een stokje zoals dat vroeger heette. Via Facebookvriend M. kreeg ik de letter N. Na twijfel over the National en Nicolaas Jaar kwam ik bij the New Earth Group. Deze Rotterdammers maken een instrumentale mix tussen jazz, krautrock, progrock en van alles.

The New Earth Group
The New Earth Group, Metropolis, Rotterdam, 2009

In 2009 kwam ik ze tegen, vlak buiten het festivalterrein van Metropolis in Rotterdam. Daar stonden ze in de zon een grote stroom vertrekkende bezoekers te vermaken met hun jamsessies. Diezelfde dag heb ik via Bandcamp hun album gedownload (en later ook de opvolger gekocht).

Al hun muziek kan je via de website luisteren.