filmvanalledag

roestig weblog

Page 3 of 270

5 dagen liedjes (2)

Een actuele invalshoek vandaag. Want ik ontdekte dat het komende zaterdag al zover is: Low komt spelen in TivoliVredenburg. Nota bene in de kamermuziekzaal Hertz, de chique nieuwe zaal in het Tivoli-complex voor stillere muziek.

De vraag is hoe na een theaterzaal, een kerk, een concertzaal, een bovenzaaltje en nog weer een kerk de liedjes van Low nu weer klinken. Boter of cake?

Some songs feel like butter
Some songs sound like cake

Low – Especially Me

5 dagen liedjes (1)

Op Facebook kreeg ik een stokje. 5 dagen lang liedjes posten. Liedjes met een verhaal. Omdat ik graag baas blijf over mijn content, schrijf ik de stukjes wel hier.

(En omdat ik ook graag schop tegen Facebook. Mijn weblog is weliswaar wat kleiner dan de creatie van Mark Z, maar wel ouder. En dus ook underdog, en mensen zoals ik houden van de underdog. Nog eentje uit deze categorie: de VS is weliswaar wat groter dan Nederland, maar hee, zelfs de Nederlandse staatsloterij is ouder dan de grondwet van de VS, dus wat stelt dat nu helemaal voor aan de andere kant van de oceaan).

Enfin.

Welk liedje als eerste, want als ik maar vijf liedjes mag kiezen wordt dat natuurlijk een vraag van wereldformaat. Van het genre ‘Je gaat naar een onbewoond eiland en wat neem je mee?’

Zondag ging ik hardlopen en deze keer liet ik de iPhone thuis liggen. Het waaide (woei!) en zou ijskoud zijn, maar het viel me mee. Eindelijk zonder blessureleed (achillespees) deed ik drie blokjes interval. Er waren nog meer hardlopers en zoals altijd mensen met honden. Ook zonder computerstemmevrouw die de behaalde kilometers in mijn oor fluistert ging het boven verwachting goed.

En er zat een liedje in mijn hoofd, kilometerslang.

And I guess that I’ve been singing all my life / Well that’s right / And that is fine

I am Kloot – Fingerprints

En omdat dit een stokje is, moet ik ‘m ook nog verder werpen. Wel ja. Misschien wil Woordenaar het ding hebben? Die heeft al een weblog met iedere dag een ander liedje. 1.157 posts lang. Daar kunnen er vast nog 5 bij.

Nimmer

Vanmiddag ging ik op de foto voor een pas. Zoals bij dat soort foto’s hoort, kijk ik grimmig naar de camera. En passant kreeg ik een setje met voorwaarden voor gebruik van de pas mee. Ruim twee A4. Over dat ik de pas nimmer onbeheerd mag achterlaten. Dus nu ben ik voor de komende twee jaar gebonden aan die pas.

Onder de douche. Tijdens het sporten. Israëlische soldaten mogen hun geweer nooit uit het oog verliezen, of iets dergelijks, en daarom zitten ze dus in de bus met machinegeweer om de schouders. Nogal wennen voor een toerist uit Nederland. Maar als ik daar aan kan wennen, kan ik vast ook wennen aan het mee op vakantie nemen van mijn nieuwe pas met grimmige blik.

Happy New Music

Ruim een half jaar geleden stapte ik over op Spotify als voornaamste ‘muziekleverancier’. Nu constateer ik dat het niet langer gaat om welke muziek je hebt, maar om de tijd die je hebt om naar die muziek te luisteren.

Na cassettebandjes, cd’s, gebrande cd’s en mp3-bestanden nu dus het tijdperk van streaming. Het tijdperk van vinyl ligt voor mijn tijd, en aan die heropleving doe ik niet mee. Gezien de afwisseling in formaten is de vraag wat het volgende formaat wordt. Misschien is de volgende stap het verwijderen van de oren als intermediair. Een plug in je hoofd en de datastroom direct je hersenen in?

Dat laatste zou sowieso handig zijn want dan hoeven mensen niet steeds op hun telefoon te kijken naar de nieuwste Whatsapp-berichten, Tinder-matches en Instagram-likes.

Gevolg van de overstap naar Spotify is wel dat het op me overkomt als een steeds grotere chaos. Als ik nu iets wil luisteren, kan ik uit 20 miljoen dingen kiezen. Het gevolg van de vrije samenleving is dat je 9 soorten thee in de kast hebt staan, schreef ik 8 jaar terug. 8 jaar verder en het zijn minstens 20 soorten thee en 20 miljoen tracks.

Slachtoffer van enorme keuzevrijheid lijkt de nieuwe muziek te zijn. Voorheen haalde ik een paar nieuwe albums per maand binnen en nam de tijd om die vaker te beluisteren. Nu luister ik naar iets, denk ‘interessant’ en vervolgens ga ik iets anders doen, en vergeet het vaak weer. Daar moet iets op te vinden zijn. Dit nieuwe jaar om dat ook uit te vinden.

Muziektips die ik ondertussen nog niet vergeten ben, met name afkomstig van andermans jaarlijstjes: The Budo’s Band – Burnt Offering en Bugge Wesseltoft met Henrik Schwarz en Dan Berglund – Trialogue.

Jaarlijst (2014)

De muzikale jaarlijst van 2014; tweede kerstdag leek me een mooi moment die te publiceren. Alle genoemde albums zijn ook te vinden via deze lijst op Spotify.

1. The War on Drugs – Lost in the Dream

Al een tijdje ben ik overal rond aan het bazuinen dat The War on Drugs de beste plaat van het jaar heeft gemaakt.

In Maart kwam ik hun nieuwe album op de luisterpaal tegen, en omdat hun naam me wel iets zei, besloot ik het eens te gaan luisteren. Het sloeg in als de bliksem, en ik heb lang gedacht wat dit nu is; de juiste combinatie van jaren ’80 (denk Springsteen, Rod Steward, een album lang Don Henley’s Boys of Summer, Bob Dylan) met een scheut shoegaze er bij. Terwijl vorig jaar Kurt Vile op het lijstje kwam, staat daar nu dus zijn oude band erbij. Ik ben benieuwd wat 2015 biedt uit deze hoek.

2. Elbow – The Takeoff and Landing of Everything

Een groeier. Misschien wel nog beter dan hun doorbraak The Seldom Seen Kid. Zie mijn eerdere stuk What a perfect waste of time

De rest

Het probleem bij het samenstellen van deze jaarlijst was de breedte. De eerste twee plekken waren volkomen duidelijk, maar daarna werd het twijfelachtig. Welke dingen zijn jaarlijstwaardig? Later nog een stukje over de mogelijke invloed van Spotify op luistergedrag, maar nu alleen de beste titels.

  • Conor Oberst – Upside Down Mountain
  • Mogwai – Rave Tapes
  • Damien Rice – My Favourite Faded Fantasy
  • Beck – Morning Phase
  • Temples – Sun Structures
  • Goat – Commune
  • Blaudzun – Promises of No Man’s Land

Het voorprogramma

Toen ik de klapdeuren doorging zag ik dat het voorprogramma al begonnen was. Twee man stond op het podium. Ik zag D. en N. niet staan, dus besloot aan de rechterkant van de half gevulde zaal te kijken en liep rechts, achter het geluid langs. Daar stonden D. en N., ik zei ze gedag en greep daarna snel naar mijn oordoppen, want zo’n voorprogramma hoeft mijn gehoor niet te beschadigen.

Vanuit de kou in de warme zaal bekeek ik eens wat er eigenlijk speelde. Ze zullen wel een of ander lokaal bandje bereid gevonden hebben om voorprogramma te zijn, dacht ik. Een man met een gitaar en een man achter een microfoon. Geen drummer? Ze hebben zeker een goede drummachine bij zich.

Aan het einde van de show ging ik hun CD kopen. Heymoonshaker is de (zelfverklaarde) enige beatboxbluesband ter wereld. De man achter de microfoon kan beatboxen op wereldniveau en gecombineerd met een bluesgitarist levert dat een bijzonder nieuw fenomeen. Een beetje een gimmick misschien, maar dat ontdek ik later wel.

De hoofdact haalde het niet bij het voorprogramma, en dat zijn zeldzame momenten voor concertbezoekers.

Een gat in de suiker, een gat in de markt?

Omdat ik de laatste tijd weer wat vaker koffie drink, gaat de voorraad suikerklontjes ook weer iets sneller op.
Twee weken terug kocht ik een nieuw doosje.

suikert

Wat me dan opvalt is hoe onhandig het is om het eerste suikerklontje uit het doosje te halen. Ze zitten zo strak aangelijnd in hun doosje, dat je allerlei capriolen moet uithalen om het klontje op een beschaafde manier te pakken

Voor je het weet vliegt de hele doos met klontjes door de keuken. Als je eenmaal dat eerste klontje hebt gepakt, gaat het overigens wel beter.

Daarom denk ik dat er een gat in de markt ligt: pakjes suikerklontjes waarbij per laag één klontje ontbreekt. Binnenkort start ik een campagne op kickstarter: ‘Sugar cubes minus one’, maar weest u alvast gewaarschuwd.

3191 jaar terug

Vorig weekend was een goed moment om een stapeltje boeken te kopen. Ondertussen ben ik anderhalf boek onderweg. Het eerste dat ik las was 1.177 v Chr: het einde van de beschaving. Over hoe in de bronstijd de beschaving in het Nabije Oosten instortte, ruim 3.000 jaar terug.

Cline leidt de lezer in soepel tempo langs 400 jaar heersers en kleitabletten in Griekenland, Turkije, de Levant en vooral Egypte. Iets dat een fascinerend beeld geeft van mensen die bijna allemaal vergeten zijn (alleen Toetanchamon en enkele collega farao’s zullen nog op enige naamsbekendheid kunnen rekenen, maar dat is vooral te danken aan Hollywood en de vernoeming van enkele shoarmazaken naar deze farao’s). De details zijn het mooiste: het waren net mensen, in die tijd.

Net als bij mijn bespreking van Van Abraham tot Jezebel: je hebt voorstellingsvermogen nodig om er iets van te maken. Dat doet Cline op een toegankelijke manier, maar misschien hij is te veel gefocust op zijn centrale vraag waarom de beschaving instortte rond die tijd (zie wiki voor een korte omschrijving van de meest genoemde oorzaken). Hoewel hij enige aandacht besteed aan interessante anekdotes, hadden er daar van mij nog veel meer in gemogen.

Daarmee laat het boek ergens iets ontevredens achter: geschreven bronnen uit die periode zijn beperkt (ondanks duizenden kleitabletten en hyrogliefen) en archeologie treft maar een klein deel van de resterende spullen aan. Bovendien graven archeologen door 3.000 jaar geschiedenis heen in landen waar ook nu weer de beschaving op haar grondvesten trilt. Er blijft niet al te veel over, en dus is het bezoek aan het toen vergeven van mitsen en maren.

Lobi da Basi

De Volkskrant roept Lobi da Basi van Typhoon uit tot plaat van het jaar. Jaarlijstjes mogen niet eerder gemaakt worden dan een week voor het einde van het jaar maar het is wel een gelegenheid om over Lobi da Basi te schrijven.

Het heeft een tijd geduurd voordat ik kennismaakte met dit album. Op een bankje aan het meer van Schwerin las ik in de beste muziekverhalen het verhaal over de familie, waarin ieder familielid talent heeft. Toen had ik de muziek nog niet gehoord. Het duurde lange tijd voordat ik het album kon vinden op Spotify (er zijn meer artiesten met de naam Typhoon). Maar op een gegeven moment stond het op de telefoon en ging ik iets anders doen.

We move ahead.

Eind september, Singelloop. Een loopwedstrijd van tien kilometer en gezeur met een achillespees. Ik had een koptelefoon op om kilometerstanden, die met GPS worden gemeten, door te krijgen. Een heel vlak schema lopen, dat kan ik wel. Een muziekje erbij stimuleert wel, maar ik had maar een afspeellijstje van een half uur, en ik loop geen tien kilometer in een half uur. Dus na een half uur gooide ik de iPhone verder op shuffle.

Op de Kruisstraat, de busbaan volgend, de hoek van de Biltstraat in zicht, begint iemand teksten in mijn oor te praten over een ontsnappingsgezinde geest. Onder de hardloopendorfine realiseer ik me dat deze muziek de moeite waard is.

Concerning hobbits

In de recensie van de nieuwe Hobbit-film schrijft NRC vandaag dat er wordt nagedacht over verfilming van the Silmarillion. Dat kan toch alleen maar een mislukking worden, lijkt me. Er is al nauwelijks sprake van een coherent boek, meer van een samenstelling van Tolkiens nagelaten geschriften. De moeite, maar dan moet je wel Tolkienliefhebber zijn. Behalve een verhaal rondom Beren en Luthien lijkt me er te weinig Hollywood in zitten. Het probleem: om het liefdesverhaal van Beren en Luthien te begrijpen moet je het complete verhaal van de schepping van de wereld, het maken van de Silmarils en de tocht van de Noldor ook vertellen.

Gelukkig is er satire. Life of the Tiber – een soort De Speld – schrijft Peter Jackson Announces Plans for 72-Part Movie Series of The Silmarillion.

Jackson then unfolded his plan for Tolkien’s The Silmarillion, which begins with a mythological account of the creation of Middle Earth and culminates in the great battles of the Elves during the First Age. “The first film in the series is set to come out in Summer 2016. Then, every two years from 2018 to 2160, the following installment will be released.”

Eerst maar eens deel 3 van de Hobbit gaan zien, deze kerst.

« Older posts Newer posts »

© 2019 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑