De romantitel De Wetten van Alex verwijst naar hoofdpersoon Alex van der Zee. Als archeoloog gespecialiseerd in dierenbotten, werkzaam op een randstedelijke universiteit, wil ze niet te veel gedoe in haar leven. Tot op een dag ze voor een hulphond moet zorgen, ze een nieuwe kamergenoot krijgt op haar werk en ze ook nog een bezemklas studenten toegewezen krijgt.
Een hoofdpersoon moet je altijd opzadelen met een probleem om een doel in een roman. Wel, dit is een stortvloed aan problemen voor Alex, waarvoor geen oplossingen staan in haar handboeken. Wie de achterflap heeft gelezen weet dat Alex een niet gediagnosticeerde vorm van autisme heeft, althans, dat dit boek gebaseerd is op eigen ervaringen van schrijfster Myrthe van der Meer met autisme.
Probleem met dit boek is de volheid van irrelevante informatie en de half-lacherige benadering. Waar je het vraagstuk van leven met autisme in de maatschappij als een serieus probleem zou kunnen opschrijven, is dit een sitcom zonder lachband, vol van overdreven situaties met karakters die ongeloofwaardig zijn, en waar gebeurtenissen toevallig altijd op hun plaats in het verhaal vallen. De schrijfster heeft een raamwerk gemaakt voor het verhaal en daarbinnen ingekleurd.
Pas na 100 pagina’s tref ik een scene aan, in een klaslokaal, waar ik de moeite van in zie.
Na 200 van de 400 pagina’s besloot ik dat het lot van Alex me te weinig kon schelen om er nog 200 pagina’s doorheen te duwen. Een zeldzaamheid, want de meeste keuzes voor de leesclub zijn wel goed.
Fediverse Reacties