filmvanalledag

roestig weblog

Tag: berlijn

5 dagen liedjes (5)

Paul Auster schrijft in de briljante roman De muziek van het toeval over Jim Nashe, een brandweerman uit Boston, die een grote som geld krijgt uit een erfenis. Nashe koopt een auto (een Saab) en gaat door Amerika rijden. Zonder een plan, want dat zou hij wel tegenkomen, dacht hij. Maar al snel blijkt dat het autorijden op zichzelf betekenis krijgt voor Nashe. Het gaat alleen nog maar over snelheid, over voortbewegen, over de auto als plek waar hij niet meer herinnerd wordt aan zijn vorig leven.

Perhaps the music had something to do with that, the endless tapes of Bach and Mozart and Verdi that he listened to while sitting behind the wheel, as if the sounds were somehow emanating from him and drenching the landscape, turning the visible world into a reflection of his own thoughts. After three or four months, he had only to enter the car to feel that he was coming loose from his body, that once he put his foot down on the gas and started driving, the music would carry him into a realm of weightlessness.

Met die bijgedachte kocht ik de cd Nothing is Wrong van Dawes toen ik in Berlijn was, afgelopen zomer. Het was de laatste avond in Berlijn en Dawes speelde een voorprogramma. De volgende dag stond een ruim 650 kilometer autorijden op het programma. De rootsrock van Dawes paste daar wel bij, vond ik. Meer dan twee keer heb ik de cd op die bewuste rit niet gedraaid, maar sindsdien slingert de cd door mijn auto en is het bij elkaar, steeds meer autorij-muziek geworden.

Dawes – Time Spent in Los Angeles

5 dagen liedjes (3)

Gisteravond reed ik na een lange dag naar huis en bedacht dat ik ‘s avonds nog een paar boodschappen moest halen. Groenten om de week aan te vullen. ‘Misschien even stoppen bij de Jumbo, zodat ik ‘s avonds de deur niet meer uit hoef’, bedacht ik, maar files zorgden ervoor dat ik besloot toch westwaarts de stad om te gaan.

Het idee van geen boodschappen meer hoeven te doen sprak me toch wel aan, dus ik nam een afslag en reed naar het grootwinkelcentrum Kanaleneiland. Vroeger woonde ik daar boven, dus ik weet er de weg. Geruchten hadden me al bereikt, maar ik besluit toch even een rondje door het winkelcentrum te maken voordat ik de Albert Heijn inloop. De leegstand is fors toegenomen sinds ik verhuisd ben. Minstens tien zaken gesloten, en wat er voor terug komt is de Action en pop-upstores. Als er iets terugkomt, want het zijn nog meer glimmende makelaarsreclames op gesloten puien. Een 06-nummer, voor als u hier wil huren. Triestig.

Voor de grote supermarkten lijkt dat overigens geen probleem. Zes kassa’s open en nog staat bij iedere kassa een rij van 6 personen. Mijn aubergine en nasigroenten wachten geduldig op betaling en ik kijk eens om me heen. Toch wel ander volk, hier. Iets meer hippe jonge mensen, al was dat misschien ook het tijdstip want geordende gezinnen zitten om kwart voor zeven ‘s avonds aan de maaltijd. Maar een zekere hoeveelheid hippe jonge mensen zit op het eiland. Het Berlijn van Utrecht, misschien. Oerlelijk beton maar vol hippe mensen. Al ontbreken de clubs en iedereen wil Berlijn zijn tegenwoordig.

Vandaag een liedje van een bandje dat op het Eiland haar thuisbasis heeft. Mister en Mississippi – Same Room, Different House.

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑