filmvanalledag

roestig weblog

Tag: boeken (page 2 of 2)

In de trein (69)

Zoals gewoon is anno 2011 speelt 60% van het publiek op z’n smartphone. Ook de man tegenover mij, met de gekleurde sjaal. Hij heeft een Blackberry. Daarnaast eet een mevrouw biologisch brood (volgens de zak) met kaas. Vrijwel iedereen in het zicht draagt een spijkerbroek en ik lees Het Tankschip van Elschot. Een aardig boekje, prima leesbaar tijdens een treinreis. Al moet die reis dan niet te lang duren.

Want ik ben pas bij Rotterdam Alexander als ik de laatste zin lees. Op den oorlog, Frans, want oorlog is een zegening. En het kapitalisme heeft toch zijn goeden kant, is ‘t waar of niet?.

Tegenover mij leest de man met de gekleurde sjaal een A4tje van het FNV over een sociaal plan.

HekjeDeMart

In haar winkel liepen veel mensen. Ik liep naar de ramsj, kijken of er nog wat tussen lag. Er waren die dag al 3 boeken bij de Slegte gekocht dus ik mocht sowieso niks kopen maar kijken kost niks. Voorbij de tafel van de ramsj zag ik ineens iemand aan een tafeltje zitten, een tikje onderuit gezakt, lezend in een boek. Het was Mart Smeets (op twitter ook wel #demart genoemd). Hij had een stapeltje boeken op de tafel liggen, blijkbaar om te signeren. Het liep geen storm. Niemand die ze wilde laten signeren. Dus was hij zijn eigen boek maar gaan lezen.

Het zal een eenzaam bestaan zijn als je de Mart bent en niemand je boeken gesigneerd wil kopen en je toch de anchorman moet zijn, en de commentator die al 25 tourjaren vertelt over hoe die ene renner het uit z’n eelt van z’n kleine teen haalt om toch die ene berg net iets harder op te fietsen dan alle anderen. Mart, dat is schaatscommentaar sinds de legendarische 10 kilometer van Bart Veldkamp in 1992. En ver daarvoor, maar mijn sportgeheugen gaat niet veel verder terug.

Het was een deceptie, zoals hij daar zat. Ik heb het niet aangedurfd de legende te verstoren.

Oorlog & Vrede

Tussen 1861 en 1869 schreef Leo Tolstoj Oorlog & Vrede. Schrijven is schrappen, naar men zegt. Tolstoj vondt van niet. Na afronding van de eerste ‘oerversie’ wijzigde hij nog veel aan het boek, en voegde nog honderden pagina’s toe.

Afgelopen weken las ik de oerversie, ook al zo’n 1.800 pagina’s in pocketuitgave. Het verhaal voert de lezer langs de Russische adel in de periode van de oorlogen met Napoleon. In korte scenes wisselen oorlog (veldtochten tegen Napoleon) zich af met het huiselijk leven en de society in Moskou en St. Petersburg. Tolstoj bezorgt je een levendig inzicht in deze periode. Geen moment zou je denken dat je een 19e eeuws boek leest. Het kost hem nagenoeg geen moeite 200 jaar te overbruggen.

Afsluiting op z’n recensiekonings: 4 sterren. 5 sterren voor het verhaal, 1 ster aftrek omdat ik bij pagina 1.400 ook wat moeite had door te lezen bij de zoveelste roddel uit de society. Voor het overige: prachtige 19e eeuwse soap – voor als u nog eens wat tijd over heeft.

Notie over boekenverkoop

De boekenverkoop daalt, schrijft Trouw (en dat staat ook in andere bladen).

Eigenlijk is dat geheel niet verwonderlijk als je ziet dat een derde van de forenzen in de trein tegenwoordig de gehele reis met de telefoon zit te spelen.

Uren jutten

Kafka on the Shore leest gemakkelijk weg, en toch deed ik er zeker vier weken over. Er zou meer losse tijd moeten zijn voor dat soort dingen. Twee keer zat ik in de trein naar Rotterdam de afgelopen drie weken. Hoewel mijn woon-werk-reistijd daardoor bijna verdubbelt is de hoeveelheid ‘losse tijd’ geweldig. In een trein kan je immers wel naar buiten staren maar de route Rotterdam-Utrecht ken ik wel voldoende. Met een boek ben ik ineens in een ander verhaal, ander land.

SONY DSC

Dus zat Nakata lange tijd een vrachtwagen. Zeker drie weken zat hij in de vrachtwagen, in de tijd dat het boek op het nachtkastje lag. Zo kan je je hoofdpersonen toch niet behandelen. Toch zal het bij het volgende boek weer zo gaan. Enfin, misschien komt daar binnenkort verandering in, maar al te veel is daar nog niet over te zeggen.

‘t Boek leest (toch) als een pageturner en ik ben blij verrast over een boek met openlijke magie (zonder fantasy te worden). Murakami doet dat ook heel handig, door een paar personages te introduceren die allerlei filosofische betogen kunnen houden in zijn boek, zonder dat ‘t saai wordt. Maar ‘t is raadselachtig hoe het allemaal samenhangt, al zou ik een best een samenvatting op hoofdlijnen kunnen schrijven. Er zitten ongetwijfeld zeven diepere lagen in maar ik scheer vooral langs de oppervlakte. Dus wilt u nog een raadselachtig boek lezen, leest u Kafka on the Shore (In het nederlands beschikbaar als Kafka op het strand).

In de trein (66)

Uit de Jaarbeurs stromen massa’s met grote tassen. Er was Kreadoe, een beurs voor allerlei ‘creatieve’ uitingen, maar de meerderheid kan je gewoon knutselen noemen. Als ik de fiets parkeer in een van de nieuwe fietsflats vraag ik me af hoeveel kuub er nu in Nederland geproduceerd per jaar aan knutselwerk.

De intercity naar Amsterdam staat klaar op spoor 9. Ik spring er in en kom tegenover een grijze man te zitten. Hij belt nog even. Hij vertelt zijn gespreksgenoot dat er een voorstel ligt om het gebouw van de nieuwe Betafaculteit in Utrecht een naam te geven. Het gebouw zal worden vernoemd naar een vrouw, die een eerste leerstoel invulling gaf. Haar initialen zijn T.T.

Ik doe mijn jas uit en pak mijn boek. De trein dommelt rustig naar Amsterdam. De man tegenover me pakt papieren van een congres waar hij geweest is. COMPLOTTEN, staat er in grote letters. Hij verscheurt de papieren in 8 stukken en deponeert ze in flarden in de vuilnisbak. Zoals het hoort bij complotten worden ze zorgvuldig verborgen.

Een boek herlezen. Dat zou ik vaker moeten doen. Nu besloot ik Slaap! (eerder recensie) van Annelies Verbeke uit te lenen, en was ik in de trein opnieuw aan het boek begonnen. Wie herleest ziet de dingen anders.

Maar ja. Tijd en mediaconsumptie, het zal zoeken blijven voor we daar een goede balans in hebben gevonden.

In Murakami las ik een pleidooi om alleen maar boeken van 50 jaar en ouder te lezen. Omdat dan het grootste deel van de ruis wel weggefilterd was.

Misschien. Voor vanavond ben ik tevreden met 40 pagina’s Verbeke.

In de trein (65)

Met regelmaat tikt de regen tegen het raam van de trein. Schommelend beweegt de trein zich voort door nachtelijk Hokkaido. Als ik het beredeneer moet links ergens de Stille Oceaan liggen. Rechts, in het donker ligt Hokkaido. Af en toe stoppen we ergens. Ik ben de tel al lang kwijt geraakt. Straks zullen we wel in Hakodate aankomen.

De slaapcoupe heb ik weer even gelaten voor wat het was. Het zit er wel comfortabel, maar het is er warm. Dan maar op de gang zitten, op een klein opklapstoeltje. Norwegian Woods maar weer open slaan.

Ergens las ik dat Murakami de brug moet vormen tussen Japan en het Westen. Dat begrijp ik niet op basis van dit boek. Ja, de namen van de stations in Tokio zijn Japans. En omdat ik in Tokio stations heb gezien, weet ik van een aantal waar ze zijn. Maar maakt dat een boek Japans?

Norwegian Woods is gewoon een universeel verhaal over rouw over het verleden, over hoe het heden zich niet vormt naar je idealen en hoe het leven dan maar weer praktische oplossing vereist. Denk ik. Als ik op de trein zit heb ik nog niet gegoogled naar mogelijke andere uitleg bij het boek, nu ik dit stukje opschrijf zal ik het alsnog misschien opzoeken. Maar hoewel een mooi en tragisch verhaal – wat er zo Japans aan is kan ik niet ontdekken. Het doet aan Indignation van Roth denken.

De trein dommelt voort. De iPod is uitgespeeld. Nog een album dan, voordat ik ga slapen.

Prachtig

Het asfalt van het fietspad glimt na een forse regenbui. In de zon droogt het snel, maar nu is het nog nat. Alles ademt de verfrissing van een zomerbui. De bomen druppelen na.

Met de wind in de rug naar de stad. Parkeren op het Domplein, waar de toeristen de foto’s van een kerk maken – een kerk die voor de helft niet meer bestaat. Tussen de Japanners door wandel ik naar de bibliotheek voor een paar reisgidsen over Japan. Ja, Japanners komen mijn stad bekijken en ik ga hun land bekijken.

Mooie mensen lopen op straat met koffiemokken. Fijn. Vanochtend heb ik, verleid door de geur van een opengescheurd pak koffie, maar meteen koffie gezet.

Bij de bibliotheek ben ik binnen vijf minuten klaar en loop naar de naastgelegen boekhandel.

Voor de vakantie mogen er tenslotte wel een paar boeken mee. Ik koop Norwegian Wood van Murakami. Niet bijster origineel, want iedereen heeft het over deze schrijver. Maar anderzijds: ik ga wel naar Japan, dus over Japan lezen is logisch. Bovendien ben ik wel benieuwd, wat dat dan is, als iedereen het er over heeft.

Zo is er één boek voor onderweg. Eigenlijk zoek ik er nog twee. U nog tips?

Newer posts »

© 2019 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑