Luisterjaaroverzicht (2020)

Raar jaar, zeggen we dan tegen elkaar, als het gaat over 2020. Het is bijna net zo’n cliché geworden als praten over het weer. Anderzijds: clichés zijn de saai geworden waarheid, dus daar doen we het maar mee.

Vanaf maart zat ik voltijds thuis te werken. Alleen in de zomermaanden ging ik af en toe weer naar kantoor. Thuis is er veel videobellen, maar ook de mogelijkheid om muziek te luisteren. En dat gebeurde: 50% meer geluisterd, aldus last.fm.

Meest geluisterd is Patrick Watson’s. Met zijn album Wave was hij op tour. Zodoende was ik op een dinsdagavond in TivoliVredenburg, twee dagen voordat alles op slot ging in maart 2020. De situatie was al zenuwachtig: iedereen waste grondig zijn handen bij de toiletten. Toch kon de Grote Zaal nog uitverkocht kijken in welke goede vorm Watson als podiumbeest tekeer ging. De weken erna hing ik als iedereen aan het nieuws gekluisterd, wachtend op de nieuwste cijfers. Wave bleek het album dat een periode tekende.

Vervolgens is er een serie albums uit 2020 die veelvuldig aanstond tijdens de thuiswerksessies. Folklore van Taylor Swift (wie had dat ooit verwacht), Serpentine Prison van Matt Berninger (The National-light), Have We Met van Destroyer en As Long As You Are van Future Islands. Strikt genomen komt Kiwanuka van Michael Kiwanuka uit 2019 (november, om precies te zijn), maar het hoort thuis op dit lijstje.

Van vorige jaren bleek Talk Talk hoog te scoren. Dankzij de Ondergewaardeerde Liedjes podcast luisterde ik ook veel naar Let’s Dance van David Bowie (1983).

Podcasts

Hoewel ik weinig reiskilometers maakte, waren er toch genoeg podcasts die de moeite waarde waren. Andere jaren heb ik al wat titels genoemd (1, 2), dus hier de nieuwe titels.

In de categorie wielerpodcast is het enthousiasme van Tweewielers (Martijn Hendriks en Herman van der Zandt over gewoon rondjes fietsen aanstekelijk). Een mooie match tussen twee interesses: muziek en wielrennen vind ik in de Grote Plaat. Muzieknieuws vanuit een andere (meer zakelijke en marketing) invalshoek: de Machine. Wind of Change was een mooi verhaal – een detective in de muziekwereld – al had het ook wel iets korter gekund.

Langlopend, en ik ben nog niet aangekomen in het nu: The History of Byzantium. Ook voor geschiedenisliefhebbers, maar dan heel anders: de podcast Oud-Utrecht. En op een bepaald manier ook geschiedenis: Jason Snell maakt een serie over de meest opvallende Macs die Apple ooit op de markt zette in 20 Macs for 2020.

Playlists

Als 2020 het jaar was waarin Spotify overuren maakte, dan mogen playlists niet ontbreken als manier om nieuwe muziek te ontdekken, of gewoon eens iets anders te horen.

Auditief jaarlijstje, en ook iets nieuws

Het zijn de loze dagen tussen kerst en oud & nieuw. Jaarlijstjestijd.

Albums

  • Spinvis – Trein Vuur Dageraad
  • Kevin Morby – City Music
  • The National — Sleep Well Beast

Lied van het jaar: Arcade Fire – Everything Now. Ook concert van het jaar. Album, tja, dat zullen we maar vergeten.

Podcasts: aanvullend op vorig jaar:

  • The Allusionist – over taal (Engels) en z’n prachtige anekdotes.
  • Discovery – het wetenschapsprogramma van de BBC World Service
  • Revolutions – Mike Duncan’s prachtige geschiedenisserie
  • De Rode Lantaarn – Vanaf een bank in Amsterdam-West bespreken twee heren de Tour de France, of een andere wielerkoers.
  • Haagse Zaken – Journalisten van NRC verdiepen zich in een thema of persoon in de Haagse werkelijkheid.
  • S-Town – De meest besproken podcast van het jaar. Een waar kunstwerkje.

Iets nieuws dan.
Dit weblog is de afgelopen jaren steeds verder in het slop geraakt. Het concept is nu wel klaar. Tegelijkertijd bedacht ik de afgelopen maanden iets nieuws. Kom er eens kijken.

De auto is een drummachine

De auto is een machine waarmee je van A naar B kan rijden maar waarin je ook best leuk kan drummen. Neem de verschillende delen van het stuur, de pook, de handrem en de rustpositie van de linkervoet en er is een aardig drumkit. Zo heb ik het afgelopen jaar toch aardig mee leren drummen met de iPod. Niet slecht, want dat soort op ritme gestelde motoriek is niet tot mijn natuurtalent. Ik kan zelfs maten drummen. Nou ja, tot ik er over na ga denken, daarna gaat het al snel mis.

Vandaag probeerde ik mee te drummen met The National. Dat is lastig, want de muziek van The National wordt mede gedragen door een sterke drummer. High Violet is de naam van hun laatste album, en dat is (voorlopig) het beste album van 2010. Na het concert van gisteren in Tivoli is dat alleen maar méér waar.

Massa’s mensen waren aan het sms’en en twitteren om ondertussen uit te vinden of Duitsland zou winnen van Spanje. De drummer loste dat handig op door een bordje op te houden. Spanje had gewonnen.

Het WK wordt nagenoeg onontkoombaar.

You know I dreamed about you / for twenty-nine years before I saw you klinkt als onderdeel van Slow Show. Ik kijk naar rechts en ze schudt glimlachend van nee. Of dat meebewegen op de muziek is, of dat het antwoord geven op de tekst (wij kennen elkaar geen 29 jaar, want zo oud zijn we niet, en dat dromen is ook niet van toepassing) weet ik niet. Interpretatie. Het is maar wat je er van maakt. Maar het moment blijft me bij.

Net als de rest van the National trouwens. De hele dag heb ik dit liedje gepreveld. En gedrumd.