Vandaag door Les Alpilles. Eerst vals plat, daarna een weg de heuvels in tussen de bomen die hier taai en verweerd zijn. De zomerse hitte is nog niet aanwezig deze maand maar laat ieder jaar zijn sporen na. Langzaam, bocht naar bocht. Er zijn wat weggetjes voor de bosbrandbestrijding.
Af en toe haalt een wielrenner me in. 1 mei, een nationale vrije dag. De Alpilles (kleine Alpen) zijn een complexer geheel aan heuvels dan zich vanaf de vlakte laten raden. Na de top langzaam dalen via grote lussen. Het laat zich allemaal lastig beschrijven. Er zijn weinig manieren om zo dichtbij de natuur te zijn en toch dynamiek te ervaren.
In de essaybundel Bruiloft – De zomer van Camus die in mijn tas zit en er maar lastig uitkomt probeert Camus het te vangen. Het landschap en de levensgewoonten in Algerije (1930-1950), waarvan ik dan associeer dat het wel iets op de Provence zal lijken qua begroeiing en klimaat. Camus “wil beschrijven hoe de mens binnenstapt op het feest van de aarde en de schoonheid”.
Dat is de afdaling in de Alpilles rond 11 uur ’s ochtends op een zonnige eerste mei.
Geef een reactie