In Mei 1984 werd Prins Charles gevraagd een toespraak te houden voor een gezelschap architecten bij een prijsuitreiking. Van dat type toespraken wordt over het algemeen verwacht dat ze verbindend zijn. Betekenisvol lintjesknippen, zei Willem Alexander ooit. In de toespraak voor de architecten, die overigens integraal online staat, deed Charles het tegenovergestelde: hij veegde onverwachts de vloer aan met de architectuurwereld.
For far too long, it seems to me, some planners and architects have consistently ignored the feelings and wishes of the mass of ordinary people in this country – zo luidt een van zijn statements, in een zaal vol architecten.
Hoewel Charles’ mening over architectuur niet onbekend was, kende ik dit verhaal nog niet. Ik leerde het kennen in The City of Today is a Dying Thing, een boek van Des Fitzgerald.
Fitzgerald is een socioloog uit Ierland (ja, ook gewoon op LinkedIn) en ik kwam ongeveer halverwege zijn boek over steden toen ik besloot het weg te leggen.
Essayer is het Franse werkwoord voor proberen, leerde ik van Duolingo, en dit hele boek is met te essayistisch. Fitzgerald heeft een beurs gekregen van de Leverhulme Trust en meandert in het boek langs allerlei denkers. Uiteraard komen Le Corbusier (machine om in te wonen) en Ebenezer Howard (tuinstadgedachte) langs. Onderzoekje hier, verwijzing daar, maar de samenhang en doel van het boek ontgaan me.
Een boek is misschien ook niet de juiste vorm voor zijn boodschap. Meer beeld, kaartmateriaal en video zouden zijn verhalen een stuk sterker kunnen maken. In het begin van het boek bezoekt hij Welwyn Garden City, een van de eerste Britse tuinsteden, om te kijken hoe het er nu bij ligt, ruim 100 jaar na de bouw. Door vrijwel alleen tekst te gebruiken, en een enkele foto, beperkt de auteur zich enorm.
In Search of the Cities of Tomorrow klinkt de ondertitel van het boek. Wel, dat is het: op zoek, maar zonder op de bestemming aan te komen.
Geef een reactie