De waterkoker borrelt. De iPod speelt iets van Placebo. Maar de batterij toont nog maar een streepje. Het ding zal niet lang meer werken, ben ik bang. Ik typ antiquairs in een keer goed, zonder typfout. Ik sta op, en loop naar de waterkoker. Pak het ding op, en giet nog een keer warm water in. Nog een kopje kaneelthee. Het blijft trouwens een wonder dat het plastic lepeltje wat er in zit niet smelt in dat kokend water. In de linkerspeaker bij de computer zitten punaises geprikt. Punaises in de vorm van een smile. Uit het Euroshopper-pak haal ik een wit klontje suiker voor in de thee. Würfelzucker, staat er op het pak. En in nog vijf verschillende talen.
Ik haal het zakje uit mijn kop thee. Of eigenlijk is het een mok thee. Ik roer in de thee om de suiker op te laten lossen, en de geur van kaneel komt met tegemoet. Ik neem een slokje, maar het is te warm om door te drinken. Ik zet de mok rechts van me op het bureau. En schakel terug naar Word. Er moet gewerkt worden.
Geef een reactie