Joost de Vries, die kan schrijven, zei ik onlangs. Ooit las ik De Republiek. Volgens een tweet uit 2014 las ik die in een sneltreinvaart op de grens van Montenegro en Kroatie.
Dat was ook het enige wat snel ging op die grens van Montenegro en Kroatie. Op het busstation van Herceg Novi had de lokale verkoper wel een vegatarisch broodje voor me, namelijk met alleen saus en sla.
Joost de Vries kwam weer op de radar door zijn nominate voor de Libris Literatuurprijs. Bij de bibliotheek vond ik dat boek niet, maar wel het boek Oude Meesters. Dat handelt over twee broers. Het moest weer terug voordat ik het uitgelezen had maar van de kwaliteiten van de schrijver was ik overtuigd.
Voor mijn verjaardag kreeg ik De Gelukkigste Man van Nederland. Een essaybundel met een grijnzende Mark Rutte op de cover, uit 2021.
Het is een bundel die je ezelsoren doet aanbrengen omdat het zo scherp geformuleerd is dat je aantekeningen wil maken. Overigens: als je dan terugbladert naar de ezelsoren, valt vaak niet zo goed te ontdekken wat die scherpe gedachte dan was.
Bij de achtergrond van het populisme: de toekomst behoort een politicus die in staat is de onderstroom aan te spreken. En in een samenleving waarin iedereen wars is van nog weer iets nieuws gaan doen, er iedere dag continue BREAKING NEWS is, burn-outs hand over hand toenemen, dan is Mark Rutte een geruststellende stem om niet meer te hoeven nadenken. Mark regelt het wel voor je.
Niet dat het boek over Mark Rutte gaat. Het is een bundeling essays in het tijdsgewricht van Mark Rutte. Dus we gaan ook langs bijvoorbeeld Badr Hari, De Luizenmoeder, Rutger Bregman en Ilja Leonard Pfeiffer.
Of nog tijdlozer, in een verhaal over bergbeklimmers. In dit sterfelijke leven hebben we allemaal, schrijf Hägglund, iets wat we goed en mooi vinden en waar we in geloven. Dat speelt zich hier op aarde af, en de waarde zit niet zozeer in het bestaan van die dingen, maar vooral in het onderhouden en ons verhouden tot die zaken. Onze levens worden bepaald door hoe we ergens voor zorgen, niet per se voor waar we voor zorgen.
Niet dat het allemaal tijdloos is. Politiek is Mark Rutte al weer geschiedenis, na een chaotisch jaar Schoof zou je terug naar hem verlangen, en alle opvolgende breuklijnen, maar ondertussen is Rutte bezig zich elders de geschiedenis in te laten schrijven. Of dat op een positieve manier is, zal diezelfde geschiedenis uit gaan wijzen.
Het boek eindigt met een index van namen. Het is daarmee vooral een breed belezen schrijver die is van a tot z door een boekenkast en actualiteiten sleept, en ideeën weet te verbinden.
PS: momenteel in de ramsj.
Geef een reactie