We bezochten Fenix, het nieuwe museum voor kunst en migratie in Rotterdam. Twee maanden geleden geopend, juichende recensies, de nieuwste parel in de gestage en weerbarstige transformatie van Zuid.
Wel, ik had er wat gedachten bij.
Fenix is gevestigd in een oude havenloods, die geheel is leeggehaald tot een betonnen skelet. Veel ramen, zowel in de gevel als in het dak, en een massa goed geplaatste LED verlichting zorgt voor een licht gebouw. In het hart bevindt zich een spectaculaire spiegelende wenteltrap. Een attractie op zichzelf. Het Tikibad voor volwassenen, een magneet voor een foto met je smartphone, een gevarieerde klim naar het dak, waar je uitzicht hebt over Rotterdam en Katendrecht.
Door dit museum en de Rijnhavenbrug lijken eindelijk Katendrecht en het Deliplein bij het centrum te gaan horen.
Het lichte gebouw heeft een verdiepingshoogte van minimaal 6 meter. Uiterste geschikt voor volumineuze kunst. Er is geen looproute. Er zijn twee grote zalen, gevuld met kunst van allerlei vormen. Formaat postzegel tot formaat stadsbus.
En daar knelt het wel.
Want je wandelt een beetje zappend langs allerlei soorten werken, met minimale uitleg. Omdat er geen route is, strijden verschillende dingen continue om aandacht. Op zondagmiddag gaan als gans de bevolking is afgekomen op de nieuwste blockbuster van de stad, helpt ook niet.
Na een kwartier knoopte ik een gesprekje aan met een van de suppoosten, dat ik het allemaal nogal overweldigend en chaotisch vond. Of er misschien iets meer duiding bedacht was, een audio guide misschien. Nee, dit was zo bedoeld, bleek uit het antwoord, bewust chaotisch, zo was het leven als migrant ook, verwarrend. Neem een pauze of kom vaker langs.
Het riep allemaal wel vragen op, en meta-bespiegelingen. Waar kijken we naar, naar kunst, of naar mensen die naar kunst kijken, of mensen die vooral de nieuwste attractie zien?
Allemaal knap verwarrend. Enerzijds is het een statement om een migratiebootje uit de Middellandse Zee te halen, inclusief lege flessen plastic water, en tentoon te stellen aan de gegoeden der aarde. Anderzijds maak je het door de opzet wel heel makkelijk je er niet toe te verhouden, er snel aan voorbij te lopen.
Niet dat ik per se alles wil zien. Onlangs in Frankrijk, dachten we bij Duinkerken even bestuurder te wisselen op een parkeerplaats aan de snelweg, maar reden direct door toen we zagen wie er klaar stonden voor een lift.
Maar je zapt makkelijk weg naar de volgende attractie. Of naar een van de twee museumcafés.
Advies: ga op een doordeweekse dag, als het vermoedelijk rustig is. Want de drukte zorgt ook voor een behoorlijk geluidsniveau in een omgeving met veel harde materialen.
(wordt vervolgd)
Geef een reactie