Ik lees een boek met de titel 1947, met als concept allerlei historische gebeurtenissen in het jaar 1947, als kantelpunt naar de naoorlogse wereldorde.
1947 had een warme zomer, heeft opa mij ooit verteld. Ik heb het zelfs verwerkt in een stukje, in 2003. Maar je vraagt je af: een warme zomer? Wat is nog een warme zomer in het antropoceen? Simone de Beauvoir, die wordt aangehaald in het boek, meldt dat het bloedheet is in Londen. Weerstatistiek leert dat het een aantal dagen boven 30 werd in juli.
De lezer wordt dit boek in gelokt met als verwachting allerlei historische aspecten te lezen, verspreid over de maanden, verspreid over de continenten. Het is minder versnipperd dan verwacht. De nawerking van de holocaust is een centraal thema. Op de scherven van de oorlog ontstaan nieuwe dingen. We lezen over de oprichting van de VN, over de vorming van de staat Israel, over vluchtelingenstromen die nog altijd in Europa of daarbuiten een plek zoeken, over de processen van Neurenberg, over zich opnieuw organiserende nazi’s. Niet alle verhalen overigens: de opkomst van de jazz, het ontstaan van de computer staan er los van. Daar doorheen loopt ook nog een familiegeschiedenis van schrijfster Elisabeth Åsbrink.
De ondertitel is Hier begint het heden. Wel, het is natuurlijk een selectie van verhalen die je naar het heden kan doorvertalen, maar je zou net zo goed een andere selectie kunnen maken uit dat jaar. Of wat de vraag oproept: begint hier het heden, of moet je ergens anders kijken? Beiden onbeantwoordbare vragen, want ordening en tijd zijn kunstmatige ingrepen in veel gesplinterde wereld.
Het boek is vertaald uit het Zweeds en kent de toon van een goede verteller van geschiedenissen. (Tip: 8 euro op ramsj.nl)
Geef een reactie