Via de podcast van Oud Utrecht stuitte ik op een nieuw boek: Utrechtse tuinen, speelhuisjes en lusthoven: de groene geschiedenis van de Domstad 1122-1800.
In dit boek vertelt Michiel Plomp de geschiedenis van tuinen in de binnenstad van Utrecht. Want wie wat vaker door de historische binnenstad heeft gelopen weet dat er verschillende tuinen en binnenplaatsen zijn die rustpunten zijn in de drukte van de stad. Plomp heeft gepoogd een overzichtswerk te maken, mede op basis van artikelen die eerder in tijdschrift Oud Utrecht verschenen.
Het boek start met een algemene inleiding op de geschiedenis van Utrecht tussen 1122 (jaar van stadsrechten) en 1800 (een deel met historie na 1800 is nog in de maak). Na de inleiding volgen verschillende locaties, zoals het Pandhof bij de Dom en de tuin van het Paushuis.
De uitdaging voor Plomp is wel groot. Een tuin is grotendeels een seizoensproduct. Iedere winter sterft alles weer af. Iedere generatie kan opnieuw beslissen een tuin anders in te richten en bewaart zelden de oude structuur. Historische bronnen zijn er ook zelden in geinteresseerd. Tuinen waren immers ook voor voedselproductie, of later: opslagruimte. Plomp lost dit op door iedere locatie ook te voorzien van een beschrijving van ontwikkeling van de locatie, en korte schets van de betrokkenen. Plantennamen zijn een zeldzaamheid in het boek. Misschien gaat het dus niet zozeer over tuinen, maar meer over historische structuren.
Opmerkingen als rafelrandjes:
- Goed kaartmateriaal zou een toevoeging kunnen zijn.
- Gevonden dankzij dit boek: dit weblog over historisch groen. Meteen maar toegevoegd aan de blogroll.
- Voor liefhebbers zitten er wel allerlei weetjes in over de Utrechtse binnenstad. Menig tuin was in de jaren ’70 een parkeerplaats. Tot minimaal 1972 stond er naast het conservatorium op de Mariaplaats een bunker met opbouw. Nu is dat een open plantsoen.
Geef een reactie