Chocodemelange

Er zit een stukje in, nu nog eens kijken hoe we er chocolade van gaan maken.

• Vanochtend schrijft Jan een verhaal over Moltbook, over hoe iemand een soort Reddit-kloon bedenkt die volledig bevolkt wordt door AI-bots
• Drie dagen terug schrijft Maggie Appleton een reflectie op Gas Town’s Agents. Kort gezegd, iemand heeft een legertje AI-bots die in samenhang complete software pakketen schrijft.
• In de podcast ATP doet John Siracusa verslag van een paar projecten die opgezet werden door Claude Code, en hoe dat snel en langzaam tegelijk gaat (maar per saldo snel). En hoe Claude volledig inefficiënte code oplevert, door weinig met functies te werken, maar alles met brute kracht op te lossen.

AI is een ontwikkeling met hoge snelheid, en het lukt maar een beetje het te volgen.

Als niet-IT’er heb ik wel eens een WordPress plugin bij elkaar geschraapt met ChatGPT, maar veel meer niet. Toen ik pas overstapte naar een nieuwe host heb ik een uur of twee met ChatGPT lopen praten over een foutmelding, waarna bleek dat Gemini dat in twee minuten kon fixen. Les: altijd meerdere LLM’s inzetten.

Dan zie ik collega M. een probleem in Excel oplossen, door driftig op alle knoppen tegelijk te drukken en screenshots in ChatGPT te dumpen. Als ik dan stel dat gewoon even rustig kijken ook een manier is om een secundaire as op een grafiek voor elkaar te krijgen, voel ik me oud.

Wat ik me afvraag: zien we de stap naar ‘goed genoeg’ in programmeren? Toen ik begin deze eeuw wat Javascript deed, ging het er vanuit dat je alle code zelf schreef. Toen ik tijdens corona wat Python probeerde, waren er allerlei libraries met kant-en-klare code waar je op voort kon bouwen. Alles ging al een heel stuk sneller. Low-code en no-code platforms zijn nooit een massaal succes geworden, nu misschien wel? Gaat programmeren nu ook de stap maken naar goedkoop en ‘goed genoeg’?

Op de Jugendstil-tentoonstelling in Munchen in maart 2025 gaat het niet alleen over de vormen van de meubels, maar ook over de materialen. Materiaal zoals multiplex betekent nieuwe mogelijkheden voor ontwerpers, die ze ook nog industrieel kunnen laten fabriceren. Ruim een eeuw later slaapt een groot deel van Europa op de meubels van IKEA en is iets handmatigs maken een luxe voor rijken of een hobby voor mensen met vrije tijd.

Als we dat nu doordenken, komen we dan op een zelfstandig draaiende machine van LLMs, die uit een vrijwel oneindige pudding van code genoeg voorbeelden weet te vinden om iets bruikbaars voort te brengen. Everything is a remix, alleen komen er geen mensenbreinen meer aan te pas.

Na 1975 is onze economie met pijn en moeite getransformeerd naar een kenniseconomie. Tekst en data speelt daarin een belangrijke rol. Als een machine dat vanaf nu beter kan, of ieder geval zoveel sneller dat beter niet zo relevant meer is, wat dan daarna? Vooralsnog lijkt me een deel van de oplossing te zitten in het menselijk contact. U weet wel, aan tafel, direct, zonder schermen, met trage mensen van vlees en bloed. Daar wilt u namelijk liever niet tegenover een robot zitten. Op dat vlak trappen de robots nu nog in de uncanny valley, en bovendien, heeft u graag een gesprekspartner die nooit na hoeft te denken over het antwoord of erkent dat hij of zij het niet weet?