Het laatste doel in het drieluik van musea in Bonn was het grote museum van Duitse geschiedenis. Een groot gebouw met daarin de naoorlogse geschiedenis van beide Duitslanden. Gratis toegankelijk, al kwam ik daar pas achter toen ik al in Bonn was. Een uitgebreide vaste tentoonstelling, maar ook wisseltentoonstellingen zoals de beste politieke nieuwsfotografie van 2025.
Er is veel visueel materiaal in vitrines en op beeldschermen uitgestald. Mijn eerste bezoek duurde 4 uur en was een uitputtingsslag. Plan je pauzes, want in de hoofdtentoonstelling is er maar één plek waar je even pauze kan nemen.
Wat is er te zien?
- Een stevige tentoonstelling over de verhouding van verschillende generaties Duitsers tot de Holocaust
- Een restje Romeins badhuis in de kelder
- Een grote chronologische tentoonstelling
- Startend in 1945, temidden van de puinhopen, richting de oprichting van de Bondsrepubliek en de DDR
- De splitsing van de Duitslanden is visueel uitgebeeld met een rode lijn op de vloer. Enerzijds en anderzijds wisselen zich af
- Politieke, culturele, consumentistische en sportieve ontwikkelingen. Veel persoonlijke verhalen maken grote trends tastbaar.
- Uiteindelijk werkt alles toe naar sleuteljaar 1989, met de val van de Muur en de Duitse eenwording.
- Daarna lijkt alles… makkelijk? Het waaiert uiteen in de jaren ’90, jaren nul, jaren ’10 met herkenbare onderwerpen.
- En wat ga je daar nu van laten zien? Dat lijkt me een stevige discussie waard die ongetwijfeld door curatoren wordt gevoerd. Het wordt bijna een soort DESTEP analyse van die jaren. Geschiedenis wordt altijd diffuser naar mate je er dichter bij staat.
Overigens zou ik eens een goed boek moeten lezen over de politiek-bestuurlijke chaos die de Duitse eenwording werd.
Geef een reactie