film van alledag

Met grote en machtige slagen draai ik door de soep. In spin – de bocht gaat in – uit spuit de bocht gaat uit. Achtjes draaien omdat nu eenmaal zo moet. En voor wie geen achtjes wil roeren in de soep, je kan ook oneindig-tekens maken. Langzaam ontstaat er een kolkende, stomende massa onder je handen. Opstand dreigt. Een witte, schuimbekkende zee en het dreigt over de pan heen te komen. Maar wees niet bang. Ik heb alle macht in handen, de knop van het gasformuis is binnen bereik.

Steeds meer valt het me op: er is een illegaal meervoud in omloop. Langs slinkse wegen vind het woord euri als meervoud van euro’s de weg naar boven.

Op dit moment zend 3FM de week van de jaren ’90 uit. RTL had ondanks een programma over de jaren ’80. Ik heb nog nooit zoveel jaren ’70 designs gezien (let eens op de verpakking van Hertog IJs). We hebben een premier uit de jaren ’50. De jaren ’60 heb ik nog niet teruggezien, maar de trend lijkt duidelijk. Nederland recyclet zichzelf. Is dat dan postmodernisme?

Of we mee willen werken aan een onderzoek over vis. Terwijl ik met 3 vrienden zit te lunchen krijgen we een set vragen over de consumptie van vis. Voor de moeite krijgt ieder een foldertje met visrecepten. Alleen jammer dat 2 van de 4 niet van vis houden.

Er wordt actie gevoerd. Het plein voor het stadhuis staat vol met kraampjes waar een idee aan de man wordt gebracht. Omdat het vol met winkelende mensen is moet ik van de fiets af stappen en verder lopen met de fiets aan de hand. Uiteraard krijgt een van de actievoerders me te pakken. Of ik wil tekenen tegen de bezuinigingen op het amateurtoneel. Als ik verder vraag naar de reden van de bezuiniging wordt er met een vaag gebaar gewezen naar het stadhuis. ‘Dat hebben hun daar bedacht’. Nou, ik teken wel. Voor een glimlach van een mooie vrouw zet ik m’n handtekening wel.