Ik fietste over een fietspad. Zonder wind en de zon in je gezicht. Lekker tempo en de derde versnelling op. En ineens begreep ik het. Het leven is mooi. Het leven is godverdomme mooi. Zo mooi dat je er kippevel van zou moeten krijgen. Ik voelde de neiging m’n armen te spreiden en als een vliegtuig ten hemel te stijgen.
(sorry voor die vloek maar zo dacht ik het echt. censuur bestaat niet. geen brieven van de bond tegen vloeken aub)
Geef een reactie