Bij de tram drukt een jongeman zijn hand tegen de wand. Een snelle beweging is voldoende. Een grijze letter op de wand is het resultaat. Een paar grijze letters zelfs, leesbaar is het niet. Misschien bij daglicht. De tram komt en ik stap in en vraag me af.
Of ik dat al eens eerder had gezien. Ik kon me het niet herinneren, van mijn leven niet. En mijn leven, dat is lang hoor, dat duur al mijn hele leven, tenminste mijn leven duurt al zo lang als ik me herinner.
De vraag is of er iets, en wat er gedaan had moeten worden. Maar je kan niet elke dag een held zijn, houdt ik mezelf voor. Het is een parttime beroep, iets dat je doet als het je uit komt. Hoe stimuleren we de arbeidsparticipatie van helden, is dan een mooie vraagstelling. Misschien kan het uitzendbureau wat regelen.
En als ze geen helden kunnen leveren, misschien wel schoonmakers.
Geef een reactie