In de Tech-media (The Verge, Six Colors) verschijnen overzichtsartikelen over de 10 jaar dat de iPad Pro nu op de markt is. Terugkerende onderwerp is de moeizame middenpositie tussen laptop (productie) en tablet (consumptie).
6,5 jaar terug kocht ik in een impuls een iPad Pro, met name omdat ik graag met zo’n pen op een scherm wilde werken, net als Hockney deed in de tentoonstelling die we dezelfde dag hadden bezocht. De eerste paar jaar heb ik behoorlijk veel gewerkt met Procreate, een van de beste programma’s om te tekenen. Ondertussen is in het tekenen wel de klad in geraakt, al blijft het magisch als ik de Pencil gebruik om bijvoorbeeld een stroomschema of mindmap te maken.
Als een apparaat dat halverwege een laptop is, is een toetsenbord essentieel. Met mijn grote handen moet dat wel een 13-inch scherm en toetsenbord zijn. Het toetsenbord is één keer vervangen door exact hetzelfde exemplaar uit de keten van reparateurs.
Door een stomme fout is de iPad mild kromgebogen. Ik neem de iPad graag mee naar bijeenkomsten waar ik moet schrijven. Het is toch iets minder invasief om er mee aan tafel te zitten dan een laptop, en tegelijkertijd heb je alles bij je. Na afloop stapte ik in de auto. Het was een koude winteravond, en ik gooide verschillende spullen in de auto, zonder goed te kijken. De iPad lag op de bestuurdersstoel, en ik ging er met mijn volle gewicht tegenaan zitten. Geen permanente schade, wel een verbuiging van een halve millimeter.
Grootste beperkinkg blijft het operating system. Er zijn veel geweldige apps voor overzichtelijke taken zoals schrijven of tekenen, maar zodra het om bestanden gaat wordt het omslachtig. Als ik een bestandsextensie wil wijzigen moet ik telkens opzoeken hoe, en of dat eigenlijk kan (antwoord: tegenwoordig kan dat). Ander voorbeeld: onlangs probeerde ik een lokaal opgeslagen html-bestand te openen. Doet de iPad niet, loop maar naar je Mac toe. Ik ben opgegroeid met computers die werkten vanuit hierarchie van bestanden (Finder op Mac, Verkenner op Windows). Hoe je het ook wend of keert, iPadOS werkt fundementeel vanuit apps, niet vanuit bestanden.
Na 6,5 jaar gebruik is het een compliment waard dat ik nog steeds over het nieuwste besturingssysteem beschik. Tel daar bij op dat er vermoedelijk nog twee jaar veiligheidsupdates in de pijplijn zitten en dan kan deze iPad Pro negen of tien jaar halen. Dat zou wat mij betreft een prima levensduur zijn.
Wat komt er na de iPad Pro? Die vraag wordt pas echt actueel als de iPad kapot gaat of er geen veiligheidsupdates meer verschijnen, maar het is interessant om over na te denken. Voor het merendeel van het werk dat ik doe, is dit apparaat uit 2018 nog krachtig genoeg. In de huidige markt zou een vergelijkbare iPad Air, met toetsenbord en pencil me zo’n 1.400 euro kosten. Voor diezelfde prijs heb je ook een complete laptop. Er zijn (nog) geen touch-based Macs, al wil de geruchtenmachine dat die er binnen enkele jaren zouden moeten komen. Dat zou een interessante optie zijn.
Geef een reactie