Vrijdagmiddag en tussen de kantoren loop ik naar boekhandel P. Mooie stapels, aantrekkelijk geprestenteerd, maar ze hebben niet wat ik zoek. Op de weg naar het station zit ook nog boekhandel D., waar ik al jaren niet geweest ben, maar volgens de aankondiging op de etalageruit verkopen ze ook literatuur. Drie exemplaren van Zanger Ronald Zingt de Blues liggen er voor mij klaar. Vrijdagmiddag en ik heb iets te lezen in de trein.
In het nieuwe boek van (oud-blogger) Walter van den Berg komen we oude bekenden tegen. Cor en Ron speelden ook al hoofdrollen in Schuld en West. We zijn tien jaar later, weer in Amsterdam, en Ron heeft te horen gekregen ongeneeslijk ziek te zijn. Wat volgt is een roadtrip. Nou ja, een roadtrip door de minder mondaine delen van Amsterdam, met een uitstapje net buiten de ring in de bestelbus van een ‘vriend’ van Ron, die hij liever kwijt is maar waar hij dan ook niet zonder kan. We begeven ons opnieuw in het milieu van gebroken familierelaties, aanrommelen zonder doel en tegelijkertijd pogingen om groots te leven. Ron overziet z’n leven maar wordt hem daar ook de tijd voor gegeven, aangezien hij vanavond een benefietconcert moet geven?
Van allerlei schrijvers wordt beweerd dat ze telkens hetzelfde boek schrijven. Daar moest ik bij dit boek ook aan denken. Geen idee of het geaccepteerd wordt in de uitgeverswereld, maar je zou de drie romans over de broers nu kunnen remixen. De andere verhalen die spelen rondom de Sloterdijkplas trouwens ook. Vergelijk het met 4321 van Auster waarin op 4 verschillende manieren een vergelijkbaar verhaal zicht ontvouwt.
Terwijl ik de roman las, schreef Walter zelf een beschouwing over het boek en de plek van Cor en Ron in het oeuvre. En hij kijkt ook alvast vooruit naar wat komen gaat. Zo’n beschouwing lezen terwijl je het boek nog niet uit hebt is wat ontregelend. Tegelijkertijd onderschrijf ik de conclusie: hoe zou het zijn om een roman te lezen die zich afspeelt buiten de Amsterdamse ring? Ik kan niet wachten om dat uit te vinden.
Geef een reactie