Oh ja, zo was het, denk ik nu ik 150 pagina’s las in anderhalf uur in het laatste boek van Joris van Casteren. Het leest als een speer maar het is ook wel wat dik en sensationeel aangezet
In De mensheid zal nog van mij horen doet hij verslag van vondsten uit een archief vol dagboeken. Bij het Nederlands Dagboekarchief liggen namelijk kisten vol dagboeken. Daaruit las hij er allerlei, en uiteindelijk belanden er 9 verhalen in herwerkte versies in zijn boek.
Eerder las ik Lelystad, en Het been in de IJssel van dezelfde schrijver.
De personen uit de dagboeken zijn allemaal op hun eigen manier ongelukkig. Pagina’s gevuld met onbegrip, afwijzing, seks, psychoses, en vooral eenzaamheid. Wat ook te begrijpen is: dagboeken zijn ook egodocumenten. In hoog tempo. Misschien dat ik het uitlees, maar misschien dat ik het concept ook wel gezien heb.
Geef een reactie