Nog wat restjes van mijn fietsreis. In Oost-Friesland zegt iedereen Moin tegen je, een hardnekkig stukje cultuur, het lijkt er op dag mensen je ook meer groeten om dat te kunnen zeggen.
Belandde dus uiteindelijk op het nieuw station van Groningen. Het is nog niet helemaal af, dus een echt oordeel volgt nog wel. De voetgangerstunnel is erg ruim opgezet, een beetje te leeg als je het mij vraagt, en de vloer vond ik vies.
Tijdens dat tourfietsen in Oost-Friesland moest ik meermaals denken aan de plaatsjes uit de boeken van Matthijs Deen. Ik fiets door Bunde en zie het politiebureau. Oh ja, denk ik, hier werkt het ijverige hulpje van de fictieve inspecteur Cupido. Ik bel niet aan voor een handtekening.
Tussen Bad Nieuweschans en Winschoten rijd ik door de grote graanakkers. Een collega vertelt me later dat haar grootvader er een boerderij had. Het is hier dat de Graanrepubliek speelt, het verhaal van Frank Westerman dat ik jaren terug las en dat deze zomer tot openluchttheater is geworden. Je ziet, rijdend langs de weg, de grote herenboerderijen en de kleine arbeidershuisjes in de dorpen. Uit een ooghoek spot ik het reëel bestaand communisme in deze streek: de Hamer en Sikkellaan.
Het is wel een witte hobby, dat tourfietsen.
Geef een reactie