Enfin, mijn verslavend luisterboek is uit.
De Hollander van Mathijs Deen is een waddenthriller. Al is het woord detective beter. Op een zandbank bij Delfzijl wordt in de vroege ochtend het lichaam gevonden van een ervaren wadloper, verdronken in de nacht, op een tocht naar Borkum. Op een zandbank die betwist gebied is: onduidelijk is het op Nederlands of Duits grondgebied is gevonden, hetgeen een extra raadsel oplevert. Rechercheur Liewe Cupido mag de zaak oplossen.
Maar goed, dat is het verhaal. Het decor maakt het verhaal onderscheidend. De periferie van Noord Nederland en Oost-Friesland. Het wadlopen als eigen wereld. Het komen van eb en vloed, de vogels en de zandbanken. Goed decor is belangrijk, noteerde ik al eens bij Rob van Essen.
Dat het niet allemaal fictie is blijkt ook uit Wadgidsenweb, een site vol met verhalen over tochten op het wad. Het nodigt ook uit om over kaarten te scrollen naar komende en weer verdwijnende zandplaten, of eenzame Noord-Duitse dorpjes.
De schrijver is geen onbekende. In de kast staat hier De Wadden (2015), Over Oude Wegen (2019) en in 2021 las ik De Grenzeloze Rivier. Allemaal literaire non-fictie.
In NRC kwam ik een interview uit 2023 tegen, waarin Deen verwijst naar Simenon (Maigret), die ook sterk is in sfeer neerzetten. Waarschijnlijk was dat interview de reden om in 2023 ook Simenon te lezen. Maar de waddenthrillers van Mathijs Deen had ik tot nu toe laten liggen. Er zijn er nog drie verschenen, dus ik kan zeker nog terug naar het wad.
Geef een reactie